4 Ocak 2021 Pazartesi

Özlüyorum...

Dünyanın tüm gam yükü sanki gelip oturdu sırtıma..

Özlüyorum..

Çocukluğumu, masumluğumu, sıcak gülüşlerimi, içten sevinçlerimi..

Dünlerimi, dünkü hayallerimi..

Eski zamanları, eski şarkıları, eski dostları, eski yılları..


Ben sevemedim bu günleri,

Bilmiyorum kaç hicran daha tüketmem gerek bu hayat yolunda..

Bilmiyorum kaç kere daha gitmeliyim kendimden..

Bilmiyorum kaç kere daha vazgeçmeli..


Daha kaç hayali tüketmeliyim..

Daha kaç kere yoruldum diye haykırmalı, ağlamalı, yıkılmalıyım?


İçimdeki karanlık yine esir aldı beni, hayallerimi, yarınlarımı, yaralarımı..

Yanıyorum, kanıyorum, ağlıyorum, Sessiz sessiz haykırıyorum.. 

Sustum.






ALLAH'ım bu haykırışım, duam, çaresizliğim sanadır.. 

Sen aydınlat beni..






Nursalkımın..

10 Temmuz 2020 Cuma

uğradım sadece..



Arada kendime uğradığım gibi uğradım bu gün bloggera..
Düşünüyorum da.. 
İç sesimmiş burası benim..
Neredeyse 1 yıldır uzağım buraya dolayısıyla kendi içime..
Hayat meşgalesinde öylesine maskelerden birini takmış zaman atlatıyorum işte..
Artık içimden de kaçar oldum..
Hani diyorlar ya bir şeye çok maruz kalırsanız kaşarlanırsınız onunla diye..
Ben acılarla kaşarlanamadım bir..
Belki de acının ta kendisi olduğumdandır..

Dedim ya, geri gelmedim uğradım sadece..
Ama çok saçma değil mi gitmediğim bir yere nasıl uğrayabilirim..
Kafamda deli sorular, öyle işte..
Ben işte, her zamanki Nursalkımı..






Nursalkımın..

6 Eylül 2019 Cuma

Karışığım



Zihnimde değişik, meftun, belli belirsiz bir mazi..
Karışığım, biraz ürkek, bira umutlu ama en çokta yoksun hissediyorum..

"Ben kimim?
Neyim?"

Sürekli sorup durduğum bu sorulara sanki her gün biraz daha cevapsız kalıyorum..
Çoğunlukla yitik, bazende donmuş hissediyorum..

Hayat dediğim yaşam formuna bir kaç hareket ve değişiklik serpiştirip yaşıyorum..
Her günüm bir öncekinden farklı ama yine de dünümün tekrarı..

Bir gün öleceğim evet hatta belkide bir saniye sonram bile yok, kim bilir ki?
İnsan öleceğini bilir ama nedense hiç düşünmek istemez..
Geleceğinden emin olduğum ama hiç konduramadığım bir sona,
Ölüme doğru giderken adım adım,
Düşünüyorum, hayatım boyunca neden hep yarım hissettim ki?

Çok anlamsız biliyorum ama zayıflığım ve zavallılığım yüzünden bana zarar veren şeyleri ve insanları hayatıma yerleştirip vazgeçilmez yapan bendim..
Bildiğim halde neden hala devam ettiriyorum bunu?

"Ben kimim?
Neyim?"

İnsan denen varlık nasıl bu kadar karışık, çözemiyorum..
Aklımdan geçip giden milyarlarca düşüncenin girdabında boğuluyorum..


Yaşıyorum, her günüm bir öncekinden biraz farklı ama yine de dünümün tekrarı..
Yaşıyorum her gün biraz daha azalarak ve aynı zamanda biraz daha büyüyerek..
Büyürken nasıl bu kadar küçülebiliyorum?
Çoğalırken nasıl böyle azalabiliyorum..?
Bilmiyorum, bilemiyorum..
Karışığım!








Nursalkımın..