Sen halim..

Sen halim..
Derinlerde küçücük bir ışık,
Masalsı özgün bir rüya..
Uykusuzluk koydum adına, yoksun ya..
Belkilere adadım umutları,
Avuçlarımda saklı, adına edilmiş bir iki özenli dua..

Sen yarim..
Güz desen güz değil, yaz desen hiç değil..
Nedir bu sende ki ben hali?
Bir bilsen İçimde kaç mevsimin akışı, hangi çılgın baharın yağışı var ..
Saklandığım en çocuksu yanım,
Aşk, heybemde biriktirdiğim en taze umutlara yağar..

Sen halim..
Başım dönüyor, hayaller uçuşuyor etrafımda..
Kana kana içiyorum seni, hadi gel biraz daha kanat!
Sökmez hiç bir engel artık bana,
Umut sarhoşuyum tüm imkansızlıklara inat!

Sen halim..
Haddimi aşmak,
Tek dileğim gecelerden tenine taşmak..
Ve kavuşmak..
Kollarınım ruhumu sarmalayışı nasıl olurdu,
Kokun, kokumla nasıl dururdu bu işte öyle destursuz bir merak...

Sen halim..
Hadi tut avuçlarımdan,
İçimdeki hırçın çocuğu kanatlarından sarmala..
Yakala kollarımdan, sal beni yüreğinde ki harmana!
Tutamıyorum baksana!
Kelimeler arsızca düşüyor dilimden, tüm bu karmaşıklığım bir tek sana..
Anlasana tüm bu hoyratça esişim yokluğuna!

...

Resim : Seyid ÇOLAK

Şimdi..
Bir yanımda bastırılmamış isyanlar,
Bir yanım hala tebessümlere, sebeplere muhtaç..
Canım yandı! Yanıyor..
Umuda gebe yüreğim, param parça..

Yitiğim!
Karanlıklar bu gün daha da korkutuyor beni..
Tükenmenin arefesinde, nefesim kesildi..
Takatim, direncim yetmiyor beni ayakta tutmaya..

Takvim denilen zaman çizelgesinde?
Bu günün adı nedir söyleyin..?
Mevsimlerden hangisi dolanıyor ortalıklarda..
Ben/benim..
Hazan fırtınaları eserken gölgemde..
Siliniyorum git gide, yetiş!

Her gün biraz daha ölüyorum ya..
Her gün biraz daha ..
..

Tut/ulma..! (TKR)

Hani ben zoraki tutturmuşken yıpranmış bir iple yüreğimin parçalarını birbirine,

Hani uçmasın diye ruhumu bağlamışken bir umut kirpiklerine,

Çaresiz sığınmışken kor misali yakan acılarımdan gölgene..

Sen gelip gururunla çekiştiriyorsun ya! Acımdan, acımdan...

Aklımı sıkmaktan düşüncelerim uyuşuyor..!

Efkarı çeke çeke ciğerlerime, nefesim tükeniyor!

Bilesin, adına yar koyduğum!

Bilesin ki; sabrım taşıyor!

Bilesin, o zaman takatim dağılmamak için beni zor tutuyor!

Bilesin!

İşte o zaman bedenimle canım arasında ölüme ramak kalıyor!

...

..

.

//       y.b.u.o.i.s.d.b.s.z.g.......

(Tekrar)

SatıLık CümLeLer...

Sahibinden,
Az ve temiz hislerle kullanılmış,

-"Seni Seviyorum!"
-"İyi ki varsın, iyi ki benimlesin, iyi ki benimsin!"
-"Ölene dek hep birlikte olacağız!"

cümleleri sonsuza dek satılıktır..

Ben;

Kefaleti ağır bir sevdanın, "yüreğimde ki kırıklarda asılı kalan";

-"Özledim!" sesi ile yetineceğim...

Depresif İsyanLar..!

Saçmalamak istiyor hüzünlerim !
Tüm şehirleri yakıp yıkmak, sonra da katili olmaktır niyetim!
Bir karanlık çöktü içime, perdelerim sıkı sıkıya kapanmış sanki...
Ölümü hayal ediyorum derince ve gülümsüyorum imkansızlıklara..
Kara gece çökerken lime lime tenime, parıldayan bir yıldız dokunuyor sürekli sinirime..
Kızıyorum kendime!
Kaçıyorum gözlerimde ki ıslak şeyden.
Ama kaçamıyorum içimi delip geçen hüzünlerden!
Bahaneleri topladım koydum bir çuvala, fırlattım gitti!
Fotoğrafları da yırtıp attım!
Artık ağırlıklarımı taşımak istemiyorum, alın şu yükü omzumdan.
Rahat bırakın isyanlarımı, avuntularınıza ihtiyacı yok acılarımın.
Nasıl olsa hafifletmeyecek hiç bir nasihat kederimi!
Lütfen artık kendinizden örnekler vermeyi bırakın!
Ben nasıl olsa kabullendim üzerime düşeni!

Kandırmayın kendinizi böyle, hangi kavuşmalar efsane olmuş söylesenize..
Ardında hep iz bırakan kavuşulmayan hazin hikayeler değil midir ki?
Ferhat delirmemiş mi dağları oyarken, Mecnun ölmemiş mi Leyla aşkıyla kıvrım kıvrım yanarken?
Söylesenize Aslı öldüğünde kavuşmuş muydu Kerem'iyle?
Buluşabilmiş mi elleri elleriyle...?
Peki ya kavuştum sananlar önce öldürmediler mi tüm bakir yeminleri?
Tüketmediler mi sevgilerini?
Kirletmediler mi bencillikle birbirlerini?
Kanatmadılar mı kabuk bağlayan yaraları?

Bırakın da solsun gülüm, intikam alsın geceler benden.
Evcilik oynamak istiyorum mutluluklara dair acı sonla biten!
Neden öldürmüyor hiç bir hançer ruhumu!
Kesmeyen bıçaklarım var biraz bilemek gereken!
Paylaşılmıyor hiç bir acı, azalmıyor da anlattıkça...
Ve yalan! inanmayın sakın, geçmiyor hiç bir şey zamanla...

Bu gün derin kederler demliyorum vefasızlıkların yanında  akşamın beşine..
Rol model alıyorum tüm ölüleri kendime!
Ve sözlüğümden çıkarıyorum artık gülümseyen bütün sözcükleri....
Kalbimin orta yerinde bir yere bir çivi çaktım, astım yasaktır girmek yazısını.
Tıklatmayın!
Ebediyete kapattım artık ruhumun kapısını!

Koleksiyonlarım da var benim biliyor musunuz?
Kimi zaman hüznü biriktirdim katre kare, kimi zaman hazanı!
Kimi zaman imkansız hayaller yapıştırdım defterime, kimi zaman soğuk bir isyanı...
Karalayın tüm günlüklerimi, söndürün beni yakan ışıklarımı...
Soldurun geçmişimin tüm aşklarını..
Mükemmel olmak istemiyorum ben, belki içi boş bir sakız kutusu...
Çiğnenmişliklerim olsun başkalarının ağızlarında benim de...
Bulaşsın acım ilmek ilmek tüm evrene!
Balığı olmayan bir akvaryum da olabilirim gelecekte...
Böylece hiç kimse zevk almaz beni izleyince!

Mucizelere inanmıyorum artık, sokmayın yalan efsaneleri gözüme gözüme...
Benim karşıma çıkmıyor birden külkedisinin perisi ya da sormuyor dileğin nedir diye Alaaddinin cini..
Dokunmayın benim gamlarıma, yaslarıma ve en çok da isyanlarıma..
Ne olur rahat bırakın hüzünlerimi, solmuş çiçeklerimi, söylenememiş kelimelerimi...

Sadece bir şey istiyorum sizden, yırtın atın olmaz mı kaderdimi...!

Bırakın erisin gönlüm, bırakın tükensin tüm çarelerim..
Bırakın silineyim hayattan, bırakın bitsin burada benim hikayem...
Umurumda değil ne yaşamak ne ölmek bundan sonra!
Hayatıma dair, bedeli ağır hiç bir fermanı imzalatmayacağım!!!!!

Yemin ediyorum, söz verdim kardeşime, ölsem de kederimden bir daha yaşanmışlıklarımı gözümden damlatmayacağım!!!


Çatlasam da acımdan artık bir daha gözlerimi kanatmayacağım!!!!



(Eskilerden)

AŞK'tı Adı, Sustuk..!

Öyleydi,
Sevmeliydi deli gibi, gitmeliydi yolun sonuna..
Gerek baharlar geçmeli, gerekse uğrunda dünyaları devirmeliydi..
Geçmeliydi kendinden hasret bile,
Tüm aleme rest çekmeliydi,
Ne varsa benliğe dair, ezmeliydi..

Oldu, yaptık..!
Aşk kondu adı..
Biz sustuk, Aşk oldu tadı..
Sustuk! Susmalıydık..
Yüreklerin sesi duyuldu sonra..
Sonra da gözyaşlarımın kara zeminde ki cılız tınısı..

Aşk'tı adı, sustuk, susadık..
Tutamadık bir birimizi nefeslerimizde,
Uzattık ruhumuzu, birbirine bağlayamadık..
Sevmekten bıkmadık da, yürütemedik acıları..
Diretemedik sancıları, uğurlayamadık hayat yolcularını..

Nefesimizi kestik bir birimizin suretine gözlerimizi kaparken,
Kararttık mevsimleri, koparken cinnet fırtınamız!
Bağıra bağıra sövdük içten..
Acı'dık, Kan'adık, Ağla'dık..

AŞK'mış, adı.
Pişman olmadık ama çok Yan'dık..
Sus'tuk, pus olduk..
Uzatıp ellerimizi bir birimizin kelimelerine,
Kan bulaştırdık!
Yaralandı tebessümlerimizin dizleri,
Koştuk ama konuşamadık..

Sustuk ya konuşmayı unutmadık..
Ama sustuk ya, konuşamadık!

Yılları eskittik bilinmezliklerle,
Unuttuk sandık, ama unutamadık..
Olur da gözlerimiz buluşursa bir gün diye,
Yumduk bir daha açamadık..

Ve son oldu, Aşk'tı adı..

Sustuk..!

Da yüreklerimizi susturamadık..

Bu Gün Nasılım ?

Bakışlarım belirsiz ya,
Soruyorlar ne düşünüyorsun diye..
Gülümsüyorum, hiç diyorum..
İçimde kopan fırtınanın, boranın tarifini nasıl yapayım ki?
seni kime, nasıl anlatabilirim ki?

Kim anlar ki bizi..
Biz sahiden, BİZ'dik değil mi bir zamanlar?
Bir yaşlı çiftin gıpta ettiği, birbirine çok yakışan ikili..
Kim anlar ki şimdi içimde ki sessizliği..

Bazen çekip gitmek istiyorum.
Nereye kaçsam peşimi bırakır ki hayalin?
İçimde ki ukdeyi bağlasam karnıma düşen kelebeklere?
Geçip gitmez mi benden de hayat..

Ah ölüm..
Ulvi bir dinginlik saklı mı gerçekten ardında..
Bazen dizlerimin dermanı, suskunluğumla çekiliyor..
Neden düşüyor hala aklıma sözlerin,
Neden avutamıyorum kendimi..
Sen başka baharın başka mevsiminde,
Bense kara bir kışın küçük kardeleninde!
Neden hala benimmişsin gibi davranıyorum ki?

Birazdan soracaklar yine,
Bu gün nasılsın diye..

İSYANIM KENDİME..!

Gitmeliyim sana ait düşlerden..
Geçmeliyim artık senden,
Çevirmeliyim yönümü senin sapaklarından..
Sana çıkan ne kadar yol varsa, çıkmaz diye kilitler vurmalı,
Dikenli setler çekmeliyim!
Dedim ya geçmeliyim sen(ben)den..
Yavaş yavaş..
Bit(ir)meliyim!
Ilık ılık tüketmeliyim nefesinden havayı..
Sen diye solumalıyım mihrabı..
Ölümü avuçlarıma alıp, oynamalıyım aşağılıkça!
Ne vuslat bilmeliyim, ne sıla..
Tüm duyguları birbirine karıştırmalıyım..
Katletmeliyim doğan günleri,
Bırak, tiz tebessümlerinde hapsetme böyle yüreğimi,
Yalan masallarınla uyutma artık!
Bırak aklımı, akımına kaptırmaktan vazgeç beni!
Yarınlarımın katili elbet ben olmalıyım!
Seni sevmek kadar zarar vermez nasıl olsa hiç bir şey!!!!

Sen, öylesine bir geçtin ki benden..
Sen, öylesine yok ettin ki yaşama dairlerimi..
Sen, takatimin son zerresine değin tükettin beni!
Sen, ezdin geçtin, ayaklar altına serdin benliğimi!

Senin yüzünden!
Senin yüzünden onulmaz bir aşkın kara ellerine düştü alın yazım..
Senin yüzünden yazılmadan yarım kaldı kaderim..

Varlık yokluğa karıştı çehremde,
Ne günüm kaldı ne de gecem sayende..!
Topraklarıma tohumlanan güller derildi bakışlarından..
Savruldum bir kamış misali sızlayarak aşkın acısından!
Şah damarıma işledi bakışların,
Yokluğun oyun oynuyor hayatımla!

Hadi yum gözlerini,
Hadi bitsin bu çile!
Hadi bitir artık beni!

Mutluluk vefasızlığın içki masalarında meze!
Garip bir vakte dalgalanıyorum aklım sıra...
Evet geldin ve gittin..
Tek sorun vardı! Farklıydı geldiğinle gidişin..
Büyük farkı var senden öncesi ve sensizliğin...
Aynıydı her seferinde ciğerime işleyişin..
Ve aynıydı beni her defasında delirtişin!
Soldu senden sonra gökkuşşağının renkleri gözümde..
Değerini yitirdi bende mor menekşeler..
Yaşam karıştı gözyaşlarıma,
Her ağlayışım biraz daha yaklaştırdı beni ölüme..
Öylesine sancılar çektim ki aklın hayalin durur..
Bir bilsen beni attığın dertleri, yarınların seni de vurur!

Senin acınla kavruldum geceler boyu..
Kendimi vurdum sabahı olmayan karanlığa!
Yüreğime gömdün ateşten derilmiş bir koru!
Ölmek neymiş yaşarken anladım!
Öylesine yaktı ki narın beni,
Yok oldum sende, kül bile olmadım!

Seni unutmak istedim,
Yemin ederim!
Denedim, çalıştım..

Senden nefret etmek istedim..
Açtığın yaralara tuz bastım..
Acımdan ölmek, seni içime gömmek istedim...
Olmadı..!
İnan hissedemedim bile hiç bir acıyı sensizlikten..
Şu canımın hiç bir kıymeti kalmadı..
Geleceği yok ettim, her gün bir öncesini yaşadım..
Başlangıcım senleydi, yokluğunu sonsuzluğuma koydum!
Sallar yaptım anılarıma yazdığım kelimelerden..
Akışına kaptırdım gözyaşlarımı..

Öylesine çok dalgalandı ki hüzün mabedimde..
Bilsen ne ibadetler tükettim..
Bilsen senin için ne dualar kirlettim!
İsyanlara kucak açtı sol yanım..
Kanıma girmek şöyle dursun,
Şeytan bile acıdı halime!
Öylesine bedbaht, öylesine kaldım yarım !
En izi kalan kara bir lekeydin bedenimde..
En büyük günahım oldun amel defterimde..
Ne kadar bedel varsa ödedim karşılığını kefaretinle!

Sevmek mi!
Sevmek mi dedin..
Öylesine acıttın ki beni o son kelimenle..
Sensiz başka kollarda yeniden doğacak mışım öyle mi?
Senden kopup başkasının olacakmışım öyle mi?
Bir gün gelip de varlığını unutacak mışım öyle mi !?

Yalancı!
Beni bana bırakmadın ki,
Aklımı da aldın ve gittin!
Tüm yollarımı bir bir vurdun çıkmaza!
Beni yokluğunda, hayaline kördüğüm ettin...
Sevgiye dair ne varsa içimde,
Bir vampir gibi emip beni tükettin!
Sen yapışıp ruhuma kara gözlerinle,
Masumiyetimi kirlettin!

Defol!
İstemiyorum seni..
Sileceğim hayatıma girdiğin her saniyeyi..
Yakacağım seninle yaşadığım şehirleri!
Yok edeceğim seninle ilgili hayallerimi..
Unutacağım seni..
Unutmak istiyorum seni!
Ama nasıl?

Şimdi hayalin karşımda nispet eder gibi arsızca gülüyor..
Şimdi hayalin karşımda, seni unutamayacağımı çok iyi biliyor!
Şimdi hayalin karşımda, gözlerimi karartıyor!
Şimdi hayalin karşımda, yokluğun bileğime değiyor..
Şimdi hayalin ellerimde, ılık ılık tenimi kesiyor..
Şimdi hayalin girdi kanıma, umudumu emiyor!
Şimdi sarıldım hayaline,
Şimdi hayalin..

(Eskilerden..)

Bazen Zaman Susar..

Bazen zaman susar dudaklarımda,
Ben sessizlikle dans ederim,
Bazen hüzün dolanırken damarlarımda,
Ben aşka ölürüm..

Dün gece yüreğimin kıyısına usulca bir mezar açıp,
Aşkını gömdüm..
Diri diri, acıya acıya..
Üstüne siyah bir gül dikip,
Fatiha yerine usulca sövdüm..

Bende açılan kara boşluklar içten dışa,
Belki de dıştan içe yavaş yavaş tüketirken beni,
Dün gece yine yüreğime, yeniden gömdüm seni...
Yılları çekip üstüme, uzandım usulca mezarının yanına..
Dün gece ben bıraktığım yerde buldum sevgini..
Usulca sokuldun tenime her zaman ki gibi..

Git, dedim yalvarırcasına!
Hayali saçlarını parmaklarımın arasında dolaştırırken,
Ne olur beni bana bırak ve git diye yalvardım..
Biliyordum ya imkansızlıkları..
Ağlamadım..
Öğretmiştin! sorun değil..

Ben, ben yoruldum onun için..
Artık takatsiz ve hastalıklı bir aşkın karanlığında çürümekteyim..
Bir yanım asla diye haykırırken,
Bu sefer sana asi olup git dedim.
Kal üç harf..
Ben git dedim alfabenin 28 harfiyle..
Bir de yitik hecelerimle..

Gitmedin,
Seninle ilgili değil..
Göndermeye kıyamadım belki de,
Sorun değil, canım yandı biraz..
Hepsi bu..

Bende zamanın ağzını tuttum yaramaz bir çocuk gibi,
Zor oldu ama çocukluğumda yardım etti..
Ve zamanın en duru yerinde,
Bir salise, koşup saniyeye bile varamazken vardım kollarına..
Usulca, sessizliği çaldım ikimize..

Dans ettik aynı rotada, aynı hatıralarda,
Sonra da farklı partnerlerle..
Seninkini göremedim, ama bana her zaman ki gibi hasret eşlik etti..
Zaman sustu ya, ben de öyle..

İstedim Sana yazmak..

Ben..
Ben sana bir mektup yazmak istedim sadece..
Sana hiç ulaşmayacak biliyorum..
Hiç okumayacaksın bu satırları,
Hiç düşmeyecek aklına hasretim,
Hiç bilmeyeceksin bu gün sana dairlerimi!
Ama bu mektubun bu gün yine de sana yazılmış olsun istedim..
Okumanı dilerdim elbet, bunun bir hayal olduğunu bile bile..



Ben..
Seni hala özlüyorum biliyor musun?
Hala rüyalarımda dolanıyorsun sık sık çoğu gece..
Ruhun, ruhuma fütursuzca hala tesir ediyor..
Hala yokluğun ellerimi kanatıyor hece hece..

Ben..
Seni unutmayı çok denedim yemin ederim..
Nefret etmeyi istedim en çok..
Onca acının ardından seni kendimde öldürmek istedim..
Hep kötü olanları hatırlamak,
Senin yanında, gözlerine baktığımda ki mutluluğumu...
En çok da bunu unutmak istedim..

Ellerin ellerime değdiğinde içimde uçan kelebekleri gözlerimden özgür bırakmak,
Tenime sinen teninin kokusunu başka başka tenlerle dağıtmak..
En çok da sana sıkıca sarıldığım, sığındığım anları, anıları uçurumun kenarından fırlatıp atmak..
Unutmak kendimi ve senden kurtulmak...

...



En çok canımı ne yakıyor biliyor musun?
Bana anlattığın sevda masallarına böylesine aldanmış olmak,
Adımı anıp söylediğin her yalana böyle derinden inanmış olmak..
Bir de, bir de senin tarafından böyle çabucak unutulmuş olmak..

Sana demiştim ya ben..
Beni seversen ölürüm sevme ne olur diye..
Kendini bana sevdirip sonra gidersen,
Bedenimi bırakıp bu yerde seninle gelirim diye..
Şimdi isimsiz bir cesedin derbeder bırakılmış isyanları bu!

Ve ben,
Miladına sensizliğin de başladığım kara takvimde,
Geçen uzun, ıssız yıllar içinde,
Yaparım sandım...
Seni silerim ve unutup mutlu olurum sandım..
Olmadı..

Yüreğimde tırmanan onca kavgaya rağmen,
Bakışlarımdan akan onca acıya rağmen;
Neden hala geliyorsun aklıma?
Neden gitmiyorsun benden?
Neden çıkmıyorsun benim çehremdem?
Neden damla damla düşmeye devam ediyorsun gözlerimden!!!

Bilmiyorum..
Aslında biliyorum değmezsin,
Ama neden hala böyle değerlisin?
Bilmiyorum..


Evet umarsızca yazmak istiyorum sana..
Oku istiyorum!
Oku, bil ve hisset..
Bana yaşattığın acıyı sende bende yaşa istiyorum..
En çok da öl istiyorum benim kollarımda,
Ben son nefesimi sana verirken..
Sende benimle öl istiyorum!
Varlıkta birlik olamayacağız madem,
Yokluğa benimle çekil istiyorum..
Belki suretin, belki hayalinle de yetinirim..

Belki..

Ama bari sadece o zaman benim ol istiyorum..

Ben, imkansız biliyorum ama sana sok kez dokunmak ve gözlerine bakmak istiyorum...

D.n.b.d.b.d...

..............

"Son demde kulağımda bir müzik..
Ayna hem bana hem sana.."


Son deminde akşam,
Merhaba dostum hüzün!
Yalnızım, yine yalnız!
Neredesin iki gözüm?

Böyle mi yaşanır ayrılık acısı..?
Gözlerimden anla yeter!
Gel de al canımı, al da kurtulayım..
AYRILIK ÖLÜMDEN BETER..!

Sende unuttum hayalleri,
Sende unuttum sevilmeyi..
Sende unuttum ben her şeyi..
Bari sen UNUTMA BENİ...

         

"Yüreğimin kıyısına vurdun minicik bir darbe,
Susmalıydım!!!
Tutamadım kendimi..

Bir canım var feda etsem sevdamı bilemezsin!
Bir acım var anlatsam önünü göremezsin!
Herkes unuttu gitti..
Bende unuttum her şeyi..
Bari bari sen unutma beni!!!!!!!!!!!!!!!"

..

Allah'im..
Bu nasil bir kara sevda?
Bu nasil bir caresizlik?
Bu nasil bir imkansizlik?
Bu nasil bir ask..!

Ya rabbi..
unutmaya gucum, takatim ve zamanim yeterli gelmiyor..
Oyle bi hasretle islemis ki ruhuma,
Terennumu efil efil eserken yuregimde..
canim cok yaniyor..
Aklima her dususu yuregimi acitiyor..
Beni param parca ediyor..

Caresizlik tuketti beni mevlam..
Artik uyuyamaz oldum..
Yine ruyama duser de uyandigimda bulamam korkusu,
Beni kahrediyor..
Eritiyor pare pare..

Allah'im..
imkansiz biliyorum..
Bittim...

AŞK AĞLIYOR..

Aşk ağlıyor benim gözlerimden!!!

Dur..
Dur da bir dinle, birbiriyle oynaşan göz yaşlarımın çılgın senfonisini..
Çığlık çığlığa bağırıyorken bakışlarımdan isyanlar..
Dinle içimde sızlayan aşkın acısını!

Ellerimi uzatıyorum hayaline,
Dokunurken kelimeler, ucu kırık kalemimden mecalime,
Uzatıyorum ellerimi, uzanıyorum hayaline..
Ah ki, tutamıyorum..
Tutunamıyorum o gamzelerine..
Dokunamıyorum gözlerinde ki aksime..

Kulaklarım sesinin işvesiyle sarılıyken hala,
Kaçamıyorum adıma yakışan seslenişinden..
Diyorum ya..
Sesin hala duyularımda öylesine berrak..

Yeni simalar gönlümün avına yenik düşüyor..
İçime hapsettiğim her sevgi-her sevgili senden kıyasla nasibini alıyor..
Sana uğramadan hiç bir aşk, aklımdan geçip gitmiyor..
Gidemiyor kırık gönlümün kervansız yolundan hiç bir yolcu..

Ah be..

Ah be diyorum her seferinde..
Kahrediyorum talihsizliğime..
Yine..


Aşk kan damlarken avuçlarımda,
Lanetlere sarıp sarmalayıp seni anıyorum..
Lanetleri kesik bir hıçkırıkla tutuşturup adının ardına,
Kaçamak bakışlarla, ürkek satır aralarında gizli gizli özlüyorum...

Söverken geçmişime değen varlığına, günümde ki yokluğuna ağlıyorum..

Yağmur..

Kendine has melodisiyle camıma vururken çiğ taneleri,
İçimden bir name dudaklarıma değiyor!
"Yağmurum" diyorum,
Yağmurum..

Her bir damla başka başka hatıralara yağıyor sanki,
Tutup zihnimin bir köşesinden, alıp gidiyor düşüncelerimi..

Derken;
Zihnimde açılıyor bir bir perdeler ve yeniden sahnelenmeye başlıyor sana ait anılar..
Anlamıyorum, ben salonda ki tek izleyici oluveriyorum sonra..

Baş rolde sen ve ben..
Ben yağmura özenmiş damlalar yağdırıyorum gidişine,
Sen zihnim puslu merdivenlerine bir bir basarken, yüreğimde eziliyor aşka dairler..
Ve sessizlik hakim aslında,
Sonra acı bir iç çekiş,
Ve yine yağmur,
Ve yine sensizlik,
Ve yine gözlerime eşlik ediyor koca bir sessizlik,

Sonra,
Anlıyorum ki sensizliğimin üstüne,
Yağmur yine puslu bakışlarımdan yağıyor...

ÇOK ACIDI..!

Yine rüyalarıma düştü geceleri yüzün,

Geldi oturdu yine yüreğime garip bir hüzün..

Adın yitik bir hece oldu yine dudaklarıma,

Göz yaşlarım eşlik etti dün gece anılarıma..

Zaman eritip giderken "an"ı koynumda,

Acılar nasılda sinsice oynuyor böyle ruhumla..

Geçip giderken yüreği kırık bir kuş kapımdan,

Ben bolca keder biriktirdim yamalı avuçlarımla..

Oysa ben seni önceki gün unuttum sanmıştım,

Oysa ben seni bu yürekten defalarca çıkarmıştım,

Oysa kalbimin kapılarına mühürler vurup kapatmıştım..

Nereden geldin de düştün yine gecelerime!

Nereden geldin de düştün yine gözlerimde ki damlalara..

Acı veriyor bana hala hatıraların, 

Hala ağlatıyor varlığımda ki yokluğun,

Hala kanatıyor düşlerimde gülüşün!

Neden seni bu kadar sevdim?

Neden gözlerim de hala o deli gözlerin?

Neden kulaklarımdan silinmiyor bir türlü sesin?

...

Dün gece yine düştün ya rüyalarıma,

Gecemi böldü gözlerin,

Gecenin sessizliğini böldü hıçkırıklarım!

Ruhumu parçaladı hayalin,

Akarken göz yaşım yastıklara,

Ağladım, ağlarken uyuya kaldım..

Dün gece delice kaçarken senden rüyamda,

Beni böyle perişan görme istedim!

Sensizliğin yüreğimde hala yaktığını bilme istedim!

Aklında benden güçlü bir resim kalsın diye yanına gelmedim!

Dün gece varlığından yokluğuna 

Uyandığımda..

Sol yanımda bir şey var ya

ÇOK ACIDIIIIIIIIIII!

Büyüğüm, canım yanıyor!

BENİ UNUTMA..

Bir avuç aşk dökülüyor şimdi gözlerimden,
Söyle unuttun mu beni? En sevgili sen..

Nasıl geçip gitti onca hatıra bilmiyorum!
Nasıl kandı yürek sana hala anlamıyorum..
Neden demek geçiyor aklımdan,
Tüm haykırışlar dilimin ucunda..
Hasret ilmek ilmek bir kanaviçe inceliğinde işlemişken özlemlerimin en derinine,
Karanlık böylesine sarmışken dört bir yanımı,
Hatıralarım, gözlerine bir vuruşta esir düşmüşken,
Söyle unuttun mu beni? En sevgili sen..

Yorgun bir sükût, gecelerimi etmişken böylesine sarhoş,
Yalnızlığın, öylesine tiz dokunurken kanıma,
Sensizlik benzemiyorken hiç bir acıya hala bende,
Söyle unuttun mu bizi? Sen en sevgili..

Bir kadere hükümsüz kurban mı edildik? Söylesene..
Ayaklarımıza vurulan prangalar mı eskitti bizi böyle?
Bilmiyorum!
Her gece uğruyor musun düşlerinde yine bana?
Hala hatıralarında yaşıyor mu bu mahzun bakışlarım?
Adım dudaklarında gizli bir sır mı hala?
Bilmiyorum, unuttun mu beni sen? En kara yangınlarda..

Ey bahar kokulu yar;
Zaman öyle bir geçermiş ki anıların üstünden,
İstese de tutamaz ve yenilirmiş insan unutmalara,
Hatıralar, kahpe bir özlemin koynunda üşürken,
Alışırmış insan unutup gidenlere, unutulup yitenlere..

Şimdi ben koyu bir perişanlığın en orta yerinde,
Kanadı kırık bir kuş gibi, titrerken kimsesizliğimle,
Canıma batan her bir kırık lime lime bölerken uykularımı,
Söyle unuttun mu beni? En sevgili, seni bırakıp gittiğim o yerde?

İtirazım yok Sevgili beni yıkışlarına,
İtirazım yok Sevgili erken ayrılışlara,
İtirazım yok Sevgili gözlerimde ki çileli yaşlara..
İtirazım bir tek beni unutmana,
Beni unutma...
Unutama..

Deli deli esen bir rüzgarın yorgun fısıltısında,
Mavi bir gülün suskun, nemli kokusunda,
Aşkımızı döktüğüm gri bir denizin huzurunda,
Eski bir defterin koparılmış yapraklarında,
Mürekkebi bitmiş bir kalemin silik satırlarında,
Yüklemi yitmiş öznesiz bir cümlenin düşük anlamında,
Güneşin bir çılgın misali, esir geceye doğuşunda,
Şafağın en koyu kızıl karanlığında,
Saatin zamana durduğu tam o anda,
Acılar efil efil tutuşurken koynunda,
Yıl da bir defa da olsa: Unutma! Beni hatırla..!

İtirazım yok Sevgili beni yıkışlarına,
İtirazım yok Sevgili erken ayrılışlara,
İtirazım yok Sevgili gözlerimde ki çileli yaşlara..
İtirazım bir tek beni unutmana,
Beni unutma...
Unutama..

Beni yargısız unutulmuşluklara koyma!
Unutursan ölürüm yaşanmışlıklarda!
Unutursan kahrolurum ayazlarda!
Unutursan solarım baharlarda!
Unutursan kefen olur gelinliğim!
Unutursan kara toprak olur kaderim!
Unutma..! Unutama..!

Masumiyetim sensizlikte çürürken böyle, unutma..

Bir Gariptir Bu Hayat.. (DİKKAT: AŞIRI DOZ HÜZÜN!)

Bir blog okudum bir kaç dakika önce, zaten hüzünlü bir yapım vardır bilen bilir ama insanların hüzünleri de beni oldukça etkiler.
Sağolsun blog sahibinin acısınıda içimde hissettim..
Postun içeriği "başka biri ile evlenecek eski ama bir türlü unutulamayan sevgilinin acısı" idi..
Yine hüzünlendim..


BİLİRİM..

Ne zordur değil mi ilk başlarda yokluğu?
Ne acıdır gözleri başkasının gözlerine bakacak,
Teni başkasının kokusuna bulanacak..
Senin gözünün nuru, kalbinin tek hükümdarı bir başkasının tahtına kurulacak..

Evet çok zordur bilirim..

İnsanın nefesi tıkanır gibi olur, soluk alıp verirsin ama içine çektiğin oksijen ciğerlerini havalandırmak için yetmez asla bilirim..

Yüreğin sıkışır, hani bir tabir vardır ya "SOL YAN" diye, iste o sol yan sanki çatlayacak gibi acıtır insanı.
Bir şey vardır orada, sanki can çekişen bir kuş misali kıvranır, çırpınır durur o şey "SOL YAN" da..

Adına hayat konmuş olan bilinç tükenir gözlerinin boşluklarında,
Varlığın yokluklara karışır, bilinmezlerde kaybolur sesin..
Artık hiç bir şey fark etmez, gün ne gecedir ne gündüz..
Hava ne soğuktur, ne sıcak..
Mevsim ne yazdır ne de güz!

Her şey rengini yitirmiştir artık senin için...
Tuhaftır ama o kadar da gerçektir zira gözlerinin irislerine yansıyan her aura, her görüntü flu ve gridir artık..
Ve her ses sanki çok uzaklardan yankılanarak ekolanır duyularına..
Kulağına yankılanan kelimeleri duyarsın aslında, bilirsin ama anlayamazsın artık..
Zaten umrunda da değildir hiç bir şey!

Yemek denen şey artık sadece bir gerekliliktir ayakta durabilmek için, senin için bir önemi yoktur da ama sırf aileni ve arkadaşlarını susturabilmek amacıyla zorla yutarsın bir iki lokmayı...
Boğazından aşağı inen her lokma sanki binlerce iğnenin sırt sırta vermesiyle oluşmuş bir top misali, çize çize, canını yaka yaka, kanata kanata iner miğdene..

O lokma bile sevdiğini hatırlatır sana..

Hatta en alakasız şey, yolda gördüğün bir çöp bile onu anımsatır ve hatırlatır..
Kulakların uğuldamaya, miğden bulanmaya, vücudunda ki direnç kırılmaya başlar o an!
Oracıkta tutunacak bir şey, yaslanacak bir duvar ararsın ve ne kadar kırpsanda gözlerini yine de mani olmazsın damla damla akan acıya..
Biraz sonra artık farkında bile olmazsın sokak ortasında olduğunun, oturur yere hıçkıra hıçkıra ağlarsın..


Onunla kurduğun hayaller, ona bağladığın ümitler gelir oturur aklının baş kösesine..
Silmek istersin, unutmak..
Hani kumandayı alıp değiştirdiğin kanal gibi değiştirmek o görüntüleri...
Ama mümkün olmaz, izlemiş olduğun bir filmi tekrar tekrar izlemek gibi...
Döner durur o anılar beyninde..

Bilirim...

Hayat ve yaşam alınmış ellerinden gibi hissedersin..
Cansız bir vücut vardır sana geriye kalan..
Ölmek istersin her defasında,
ALLAH'a yalvarırsın ellerin semada her gece sabaha kadar gözünü bile kırpmadan!!!
Ne olursun al canımı diye..!
Dayanamıyorum artık dersin..
Canım yanıyor dersin..
Evet ölmek istersin defalarca ama ölemezsin..
Bitsin dersin bu acı ama çeke çeke bitiremezsin..

Bazen paslı bıçakları dayarsın bileğine..
Gözlerinden akarken damla damla yaşlar, ölümün nefesini hissedersin ensende..
Bazen de zaten durmayan baş ağrılarını top yekün dindirmek için alırsın bir kutu ilacı ellerine..
Tamam dersin! Bu defa Tamam!!!
Artık ölüm belirmeye başlamıştır yüreğinde!
Bıçak acı acı keser tenini damlamaya başlar kanlar, bir bir yutarken boğazında takılır kalır haplar!
Çünkü o an, o an gözlerinde belirir evladının acısına dayanamayan annenin susup kalan görüntüsü,
Çünkü o an aklına gelir annen ve baban..
Ve aklına gelir o an da seni yaradan..!!
İşte o an daha bir acıtır seni bu hatan..

Bilirim..

Bilirim içinde bir yara vardır durmadan kanayan..

Bilirim.. Ne kadar istesen de artık iyileşemezsin..

Ne kadar gülsen de aslında hep hüzündür gözlerinden yansıyan!

Duamsın..! DuaLarımsın..! DuaLarımdasın..!

Yar..!

Koyu, kara, kapkara bir gecenin içinden usulca yüreğimden sızdırdığım bir kaç soğuk cümlem var… 

Biliyorum hissediyorsun, biliyorum ben içimden sessizce söylerken sen beni hep duyuyorsun...

Ben artık yalnız ellerimi açtığımda geliyorum senin yanına, sessizce giriyorum ruhuna, yavaşça sokuluyorum ve dualarımın en güzeliyle senin için sakladığım busemi konduruyorum biraz utangaç bir edayla yanağına...

Biliyorum hissediyorsun, çünkü o an yüreğine dokunuyorum sıcacık oluyor, kalp atışların hızlanıyor ve biliyorum ki sende o anda usulca beni öpüyorsun...

Her lahza ellerimi açtığımda ve "o"na yüreğimi saldığımda gideceği tek kapıdan seni umut ediyor biliyorsun değil mi yar..?

Rabbimden bir seni diliyor...

Ben sana ne kadar alışmışım ey her şeyimi adadığım can parçam, diğer yarım... Meğer benliğimi ne kadar sana kaptırmışım...

Evet, her şeysin sen, senin adın her şey... Benim her şeyimsin sadece...

Sen hem hüznümsün hem hüznüme güneş açtıran baharım, hem gözyaşlarımsın, hem de dualarım... Hem derdimsin, hem de en güzel dermanım... Sen bensin, bende sende yaşayan bir sevdayım... 

Sen candaki canımsın, can tanem, goncamsın...

Duamsın, dualarımsın,  hep dualarımdasın...

Şimdi meltemine naz yaptığım gecelerin tek çaresisin... Dinlediğim tüm şarkılar, yazdığım tüm şiirlersin...  Sen her şeysin, her şeyimsin, evet duamsın sen, bütün dualarımsın...

Hatırlıyorsun değil mi yar, hani bana sen üzülürsen ben hissederim demiştin, hani cennetteki “Tuğba Ağacı”nı anlatmıştın... Hissediyorum hatırlıyorsun, biliyorum hiç unutmadın ki...

İşte şimdi bende o “Tuğba Ağacı”nın bütün yapraklarıyım ve hep senin yanındayım... Beni düşündüğün zaman hissedebiliyorum...

Ey gece yüklediğim yar... Sanma ki unuttum seni, sanma ki yitip giden zamana yenildiğimden bu suskunluğum. Sanma ki başka limanlarda başka koylarda demir attı garip yüreğim...

Ey yar..! Biliyorsun, hissediyorsun değil mi? Ben şimdi seni hep dualarımla seviyorum, dualarımda istiyorum... Sana dualarla geliyorum...

Yar... Biliyorsun değil mi, tüm dualarda sadece seni istiyorum...

Yar sen benim dualarımda tek yalvardığım, canandan tek dileğim, tek isteğimsin... Dualar da doyumsuz sevdiğimsin, duamsın dualarımsın...

Sen benim ona adanmış en güzel parçam, sabrım, imtihanım ve dualarımda dökülen gözyaşlarımsın...

Sen benim dualarla kavuşacak olduğum bana yazılmış yazgı, sen kara kışlarda yanan ruhuma baharsın..

Sen duamsın, dualarımsın, dualarımdasın...

________________________________________________________________

"Hadi geceyi bir kağıda çiz, çizmelisin...

Gündüzü benim için öldürüp, yıldızları avuçlarıma vermelisin...

Hadi yar ölümsem ben, sen benim için ölmelisin...  

Beni ölümüne sevmelisin…

Ya da git artık benden gitmelisin, gidersen solacağım, yitip mağrur gecelerde hep kanayacağım bunu da bil, öleceğim bilmelisin… 

Eğer istiyorsan ruhumu, deli gibi sev beni.. 

Sev! Sevmelisin...  

İçimde yüreğimi koparan bu fırtınanın karşılığında bir poyraz olup esmelisin,!

Hadi karşılığımı ver! 

Vermelisin..."

________________________________________________________________

İlan-ı Mağlubiyet..

Kalk git artık umutlarımdan, ömrümden vakit çalıp duruyor hayalin!
Kısaldıkça kısaldım zaten, vaktimi tamamıyla meşgul ediyorsun !
Sus, alaylarının tiz sesi yüreğimi tırmalıyor!
Kulaklarıma yeterince asıldı sesin, fazlası ağır gelecek!
Silemiyorum dudaklarından sızmış notalarının izini duyularımdan,
Sayende başka suretler işgal edemiyor topraklarımı,
Osmanlının Viyana'yı kuşatması gibi, yeni yeni "çeriler" aşındırıyor kapılarımı!
Kilidin öylesine güçlü iliştirilmiş ki çehreme, senden gayrısını beynime aksetmiyor bakışlarım!
Bende ki varlığın, anlaşılan gözü pek ve kararlı, ne kadar top düşerse düşsün şakaklarıma,
Farkındayım bendin yıkılmayacak, hep kalacak gamdan inşa ettirdiğin surlarımda!

Duvarlarıma asıldı suretinin fotoğrafları, tarihçem hep senden bahsedecek..
Dönüm noktasıydı, orda başladı ihtişamı ve yokluğunda son buldu diyecek..
Beni öğrenmeye gelenleri, seyyahları, gezginleri, bana sığınan her yeni ferdi talihsizliğim hüzünlendirecek..
Bana rehber olanların dili kilitlenecek, nefesleri boğazlarında düğümlenecek..
Tercüme edemeyecekler arkeolojimden kalan kırıklarımı!

Öyle işledin ki şehrimin sokaklarına, zerrelerime mihenk taşı oldun..
Öyle ince çizdin ki sınırlarımın çizgilerini, gözyaşlarımı dizginleyemiyorum bentlerle bile..
Sürekli taşkınlar yaşıyor sefil ve fakir tebessümlerim,
Hep sular altında, oksijensiz kalıyor umutlarım!
Bezden gemilerim nemine dayanamıyor bakışlarımın!
Bir bir batıyor yıldızlar göz kapaklarımın ardında!!
Dilenci gibi arşınlıyor bir bir cami avlularını yarınlarım,
Ellerimi açtım mutluluk dileniyorum avuçlarından,
Yüreğimi açtım "El-aman" dileniyorum o hırçın bakışlarından..
Ne olur, çekil artık benden, zehirle bezeli hançerini sök al kalbimden!

Gel! bitirdin beni, yitirdim kendimi, uğruna verdiğim savaşları kaybettim!
Lütfen, lütfen artık gel de barış imzalayalım!
Beyaz bayrak kaldırdı yenilmişliklerim, mağlubiyetin hükmüne tabiyim..
Tamam kabulüm, gel kurul baş köşeme, ömür boyu sömürgene razıyım!
Toplatıyorum sensizliklerimi tek tek tarihler boyu sürgüne kabilim!

Şöyle yazacak kitaplar dudaklarına maruz kalan beni;
"Esareti öylesine derinden yaşadı ki eriyip giderken düşmanının ateşten dokunuşlarında buzdan varlığı,
Yerle yeksan oldu mazisi ve müzarisi, meçhule doğru savruldu ümitleri, hayalleri, hevesleri..
Efsanelere kurban edildi en masum düşleri ve içten gülüşleri..
Kendinden kalanı, paçavralar asılmış, bir zamanlar medet umulmuş kimsesiz bir dilek ağacı,
Öylesine bitap düşürdü ki bu savaş onu,
Dalları çiçek açamıyor, son kalan bir iki nefesi de soldu sarardı!
Baharları bir bir hazan döküyor, sonsuzluğu tüketti!
Öylesine sömürüldü ki beden ve ruh kaynakları,
Geriye kalanı boş bir sahra çölü, bazen seraplara duruyor, bazen kimsesizliğe çöl fırtınası esiyor..
Bağrına ve ilklerine işleyen güneşle çatlıyor, kahroluyor, kavruluyor..!
Durduramıyor sarsıntılarını dünyasının, tutanmıyor hayata, bir bilinmeze savruluyor!"

Ve bir gün iki aşık gelip sarıldıklarında beni ilk öptüğün o ağacın altında,
Tutacağım kaderimden sızan acıyı, tarihim onlarda tekerrür etmeyecek bir daha!
Yıkacağım alnıma yazılan yazgıları onların aşkında, tüm kavuşulmayanların acısını ben içime çekeceğim..

Korkma, sana sirayet etmeyecek benden hiç bir kalıntı!
Senden sonra içime açtığın boşluk yutacak herşeyi ve ben üstüme alındığım hiç bir ayrılıktan keder çekmeyeceğim!

Küçük Kız..

...
Her şey masasına bırakılan mavi bir gülle başlamış...

Sabah sınıfa girdiğinde masasında mavi bir gül bulmuş küçük kız...
Kalbi hayatında ilk kez böyle hızlı ve başka çarpmış ansızın...
Ne olduğunu anlamadığı bir duygu sarmış yüreğini ve küt küt atmış sol yanında bir şey ilk defa...
Sonra hocası girmiş derse...
Küçük kız utanmış, heyecandan al al olmuş yanakları, avucunda mavi gülü tutan elleri terlemiş..
Gözleri bakamamış hocasının gözlerine...
Bir asır gibi gelmiş iki saatlik ders...
Sanki karmaşık notlar değil de en güzel sevda masallarını anlatmış hocasının sözleri...
Küçük kız yerden kaldırdığında ilk defa buluşmuş sevdiğiyle gözleri...
Ders boyunca ağzından çıkan her sözcük ile benliğine işlemiş büyüğünün sesi...

Gök bir başka mavi olmuş o günden sonra, güneş bir başka parlak...
Küçük kız ilk defa fark etmiş parkta cıvıl cıvıl öten kuşları,
ilk defa görmüş pembe, kırmızı, beyaz karanfilleri...
Sevda öylesine büyütmüş ki küçük kızın minicik yüreğini,  yürek artık bedenine sığmaz olmuş...
Küçük kız ilk defa ölümüne sözler vermiş, evet demiş bir bankta evliliğe...
İnanmış ilk defa, hiç tereddüt etmeden masum, tertemiz hayaller kurmuş!

Sanki ilk defa görmüş İstanbul'u, sevgilinin gözleriyle...
Küçük kız, sevdiğiyle İstanbul'un farklı semtlerinde birbirinden güzel anılar biriktirmiş kucak dolusu..

Ve teni ilk defa değmiş sevgilinin tenine...
İlk defa tutunmuş küçük elleri, bir başka ele...
İlk defa sığınmış yüreği, korkmadan başka bir yüreğe...

Hayatından aylar akmış küçük kızın, günler büyütmüş aşkını,
Her geçen saat daha bi sarmış ruhuna sevdalısını...
Küçük kız sevgisiyle öylesine cesur olmuş ki,
Karanlıktan bile korkmaz olmuş artık...
Dünyayı bile karşısına alırmış hani istese...
Ölüm de neymiş, korkmazmış artık sevdalısının kollarında, Azrail bile gelse...

Elleri hiç ayrılmamış iki sevgilinin, hep en güzel sözleri fısıldamışlar birbirlerine...
Küçük kız bir başka dünyanın bir başka şehrinde hüküm sürmeye başlamış sanki..
Eskiden hiç bilmediği aşk, şimdi ona yeni yeni hayatlar vermiş...
Farklıymış artık her şey, anlamı varmış gülde ki dikenin bile...

Küçük kız aldığı her nefesi sevgiliyle doldurmuş...
Kimse umrunda değilmiş, küçük kız artık sadece onunmuş...
Yazlar geçmiş sevdalısının kollarında, kışlar bitmiş..
Ve sonra bahar açmış dünya...
Her yeni gün yepyeni bir mutluluk ve heyecan vermiş ona...
Sevgiliyi bağlamış küçük kız, sımsıkı yarınlarına...

Kışlar bitmiş sonra bahar açmış dünya....

Bir bahar günü nedense havada ki bulutlar beyazdan griye dönmüş..
Sormuş küçük kız ne oldu diye sevdalısına...
Hiç bir şey diyememiş sevgili "ne olur gitme"den başka...
O anda görmüş küçük kız sevgilisinin ardında ağlayan bir başka kadın...
Dünyası kararmış, yüreği parçalanmış küçük kızın...
İnanmak istememiş önce, bir başkasına ait olduğuna sevdasının.

Sonra anlamış büyüğünün dalgın bakışlarını..
Sonradan anlamış küçük kız sevgilisinin sebebsiz ağlayışlarını...

Sevdasını da almış küçük kız, gözlerinin derinlerine bakarken sevdalısının,
İçinden "seni seviyorum büyüğüm demiş, dışından ise buruk bir "El-veda.."
Elini çekerken yarinin elinden, içi sızlamış parmaklarının..
Nereye gittiğini bilmeden küçük kız, koşabildiği kadar koşmuş!
Gözyaşları durmamış, deli bir çağlayan olmuş coşmuş...
Kendini bilmez saatler geçmiş gitmiş...
Küçük kız, aydınlık bıraktığı evine koyu bir karanlıkta dönmüş...
Nefesi kesilmiş sanki, gözlerinde ki hayat ışığı birden sönmüş...

Kimseye anlatamamış küçük kız derdini,
Kimse de anlayamamış küçük kızın günden güne solmasının sebebini...
Sadece ağlar olmuş artık küçük kız, eskiden şen şakrak cıvıldayan sesi artık hep susar olmuş..
Ne boğazından lokma geçirebilmiş küçük kız, ne de  soğuk yatağında uykuya teslim edebilmiş kendini...

Ve tekrar karanlıktan korkar olmuş küçücük yüreği,
Bakışlarına bir acı, bir ürkeklik yerleşmiş küçük kızın...
Günden güne erimiş, sanki ruhu bedenini terk edecek gibi ansızın!

Avare avare dolanmış günlerce küçük kız, kimsenin bilmediği ıssız yerlere kaçmış...
Gizliden gizliye sevdiğine gitmiş küçük kız, ondan uzak her saniye yüreği daha da yanmış!

Saatlerce sessiz bir köşede uzaklardan izlemiş cananını...
Uzatmış ellerini küçük kız, sevgilinin elini tutmak istemiş...
Kıyamadığının gözlerinde görünce hüzünlü yaşlar, uzanıp silmek istemiş,
Koşup da atlamak boynuna, yaralarını nefesiyle sarmak istemiş...
Gidememiş küçük kız, silememiş sevdiğinin gözlerini, tutamamış sıkı sıkı ellerini..
Saramamış zaten yaralı olan bedeniyle büyüğünün yaralarını...

Günler geçmiş, artık dayanamaz olmuş küçük kız onu uzaktan izlemeye,
Kaçmış gitmiş bir gün, elinde sevdiğinden yadigar kuru mavi gülüyle...

Sokaklara vurmuş kendini küçük kız yaşamdan bitap düşen hali perişan..
Üsküdar'dan da kaçmış küçük kız, Kadıköy'e de olmuş düşman!
Dünya dar gelmiş minik yüreğine, doğduğuna olmuş bin pişman...

Sanki lime lime parçalamışlar etlerini küçük kızın,
Sanki yüreğine dikenli teller batırmışlar...
Tüm geleceğini, umutlarını kanata kanata ellerinden almışlar...
Bin bir umutla büyüttüğü hayal çiçeklerini, ruhundan koparmışlar,

Acımadan üstüne üstüne basmışlar küçük kızın...
Artık maviye de küsmüş küçük kız, mavi güllere de....

Bir gün son kez gitmiş Üsküdar'a küçük kız,
Büyüğünün aşkını ilan ettiği ikisinin bankına...
Bir şeyi iyi öğrettiğini anlamış küçük kız hocasının..
Acı çekmek, yalnız ve nefessiz  kalmak ne demek iyice işlemiş beynine küçük kızın..

"Teşekkürler büyüğüm" demiş küçük kız, yüreğine dokunmuş gözlerinde yaşlarla...
Elinde kuru mavi gülü de varmış küçük kızın, batan dikeni kanatmış solgun tenini...
Ağlamış doyasıya, yağmur bile utanmış küçük kızın göz yaşlarının yanında yağmaktan...
Denize sormuş, "neden" diye küçük kız... Deniz bile bükmüş dudaklarını küçük kızın sızısından...
Dalgalar vururken kıyıya acı acı, sulara bırakmış küçük kız sevdasını...
Boğazın yeşil derin sularına bırakmış mavi gülünü, aşkının mirasını ....
Tutamamış peşinden akan bir kaç damla göz yaşını...

Son kez bağıra çağıra söylemiş şarkılarını küçük kız...
Son kez söylemiş 'hep bir şeyler eksik yar',
Senden uzakta.. Yerine sevemem diye...

Yeminler etmiş küçük kız, başka sevdaları yüreğine almayacağına,
Asla sevdiğinden başkasının olmayacağına...
İlk aşkını ölene dek hiç bir zaman unutmayacağına....
Ölürken yüreğinde ve teninde yalnızca o olacağına...
Yeminler etmiş, bir daha hiç ağlamayacağına..

Son kez söylemiş usul usul şarkılarını küçük kız,
Ruhunu, yüreğini ve boynunda ki şalını ardında kalan boş banka bırakıp,
Oturmuş yapayalnız soğuk beton kıyıya..

Sonra buruk bir tebessüm belirmiş dudaklarında küçük kızın,
Açmış kollarını ve bedenini atmış soğuk sulara...
Önce serin serin sevmiş deniz, küçük kızı almış kollarına...
Narin bedenini incitmekten korkarcasına nazik davranmış küçük kıza...

Boğazın serin suları arasında gömülürken sessizliğe,
Son kez bakmış küçük kız gök yüzüne ve bulutlar arasından parıldayan yıldızlara....
Son kez "el-veda büyüğüm" diyebilmiş...

Deniz, sevdalısının suretine bürünürken küçük kız, yarin kollarında ölmekten müteşekkir sarılmış sulara...
Son kez dolmuş gözleri küçük kızın, kapanırken dünyaya..
Son kez bırakmış nefesini, sevdalısının suretinde serin suları dolarken ciğerlerine...
Ve son kez öpmüş küçük kız, elinde tuttuğu sevgilinin resmini...
Ve sonsuza dek maviye bırakmış kendini, karışmış sulara küçük bedeni...

Bankta rengarenk bir şal kalmış küçük kızın ardından,
Kimse bilmemiş bir sevdalının buluştuğunu sonsuz sevdayla!
Ve sessizce, kanayarak çekip gittiğini bu dünyadan...

..............................Nisan 2007