SON SİGARA..! ~FİNAL~ (19.Bölüm / Hikaye)

Deniz, ardında sevdiğini bırakıp gitmekten muzdarip ama ölürken bile onun ve ona ait olarak kalmaktan son defa ölesiye mutlu hissetmişti ve ondan sonra kapanan gözlerinden bir bir silinirken görüntüler, kulaklarında artık Bora'nın haykıran sesi de duyulmaz olmuş ve bir anda ebediyete dair her şey kaybolup gitmişti..

...

-"Bora kendine gel, lütfen geri çekil!!! Hemşire hanım hemen şimdi ameliyathaneyi hazırlayın bebeği alacağız. Bora, bırak artık ellerini lütfen." diye haykırırken Doktor Kemal, Bora, artık hiç bir tepkiyi duyamaz anlayamaz, olmuştu.

Deniz'le birlikte bilinci de uçup gitmişti. Geriye kalan hiç bir şeyin anlamı yoktu artık, hayat sadece Deniz için değil Bora içinde tükenmişti artık.

Kulaklarında uğuldayan anlamsız seslerle, Deniz'in cansız elleri ellerinin arasından kayıp giderken beraberinde sanki canından bir şeyin kopup gittiğini hissediyordu.

Zaman durmuş muydu?
Etraf neden böyle bulanıktı?
Bunca insan neyin telaşındaydı?
Artık yaşamanın ne anlamı kalmıştı?

Etrafındaki görüntü git gide buğulanmış ve sanki daha bir yavaşlamıştı saniyeler. Sesler kuru bir gürültüye karışıp bir anda kesilmiş, anlamsızlaşmış ve etrafında ki dünya sanki çok hızlı ama yine de yavaş hareketlerle kendi akışına kapılmış gidiyordu.

Ne olmuştu ki?

Bora'nın bacakların neden tutmuyordu, neden nefes alıp vermek ciğerlerine batan iğneler misali ona bu kadar acı ve zor geliyordu? Bir el tutmuş omuzlarından onu sarsıyordu.

-"Abi kendine gel, ne olursun!" ağlayan bir sesle yalvarırken kardeşi Melek son anda hastaneye yetiştiklerini anlamıştı Bora. Ama bu saatten sonra ne fark ederdi ki?

-"Abicim, annem de burada bak. Ne olursun kendine gel, bir şey söyle." derken Melek bir yandan ağlıyor, bir yandan Bora'yı omuzlarından tutup kendine gelmesi için sarsıyordu. Melek ne kadar çabalarsa çabalasın Bora sanki onu duymuyormuş gibi hiç tepki vermiyordu. Gözleri bile sönük ve anlamsız bakıyordu.

Bora, kendi halinden habersiz, boş bakışlarla etrafına bakınırken bir yandan hayatının anlamını bir sedyeye koymuş götürdüklerini, bir yanda kardeşinin kendisine sarıldığını, diğer bir tarafta da annesinin hıçkıra hıçkıra ağladığını görüyordu. Sanki bütün olup bitenleri uzaktan bir filmi izler gibi izliyordu.

Oturduğu yerden birden doğruldu, ne yapacağını bilmiyordu ama içinde bir şey koşarsa, bu yerden giderse belki bütün bu acıları burada bırakıp kaçabileceğini söylüyordu.

Yapacak başka ne vardı ki zaten? Bora, daha fazla sorgulamadan koşmaya başladığında hiç bir şey düşünemez bir halde çıktı hastaneden, Melek ve Zeynep Hanım şaşkın bir halde onu durdurmaya çalışsalar bile başarılı olamayacaklarını anladıklarında onu bir müddet kendi haline bırakmaya karar verdiler.

Bora, hastanenin kapısından dışarı çıktığında yağan yağmura inat, güneş önünü kapatan ağaçların ardından nazlı çehresini yeni yeni gösteriyordu. Yaprakların arasından sızan ışıklar gözlerini kamaştırmıştı Bora'nın. Güneş sanki yanaklarından süzülen gözyaşlarıyla alay eder gibi çarpıyordu gözlerine.

İyi de güneşin bu lanet dünya üzerine doğmasının ne anlamı vardı ki artık?

Ne yapacağını bilmiyordu, elinden gelen tek şey ağlamaktı. İçinde yanan bir volkan vardı ve patlamak üzereymiş gibi nefessiz bırakıyordu onu. Biraz durup güneşle de hesaplaştıktan sonra Bora, nereye gittiğini bilmeden yeniden koşmaya başladı.

Saatler sonra ayakları onu evlerine getirmişti. Kapı açıktı. Bora önce bir adım istedi ama ilk denemesi başarısız oldu. Sonra zoraki attı kendini içeri. Etrafına bakındı. Sadece salon yanmıştı. Geriye kalan her şey sağlam duruyordu. İtfaiyeciler dün akşam yangını söndürdükten sonra etrafa saçılan sigara izmaritlerinden anlaşıldığı üzere çıkan yangına sigaraların sebep olduğunu söylemişti.

Yanan salon çoktan boşaltılmıştı zaten. Bu aptal bir dengeydi böyle? Bora, etrafında sağlam ne varsa onlara doğru yöneldi. "Siz neden yanmadınız, neden hala sağlamsınız" diye haykırırken eline geçen ne varsa param parça olana kadar etrafına attı, vurdu, kırdı..

Artık görmek istemiyordu hiç bir şeyi. Ne bu evi, ne bu eve dair anıları, ne de Deniz'i..

Tıpkı hayatını mahveden bu yangın gibi beyninde ki tüm anıları yakıp yıkmak ve yok etmek istiyordu. Dermanı kalmayıncaya kadar eline gelen ne varsa parçaladı. Nihayet yorulup yere düştüğünde yeniden ağlamaya başladı.


Ağladı, ağladı, ağladı..

Kim bilir kaç saat geçmişti, yerde küçük bir çocuk misali bacaklarını karnına çekip, ellerini dizlerine sarıp  zamana inat sadece ağladı..

-"ALLAH'ım neden.. Neden aldın onu benden?". son kalan dermanıyla düştüğü yeri yumruklarken çaresiz haykırmıştı isyanını.
-"Madem alacaktın neden verdin ALLAH'ım.. Neden.." biliyordu, ne kadar ağlasa, ne kadar isyan etse de artık hiç bir anlamı yoktu.


Çaresiz düştüğü yerden kalkıp, yatak odasında gitti. Dolabın üstünde duran valizlerden birini alıp içine bir kaç eşya koyduktan sonra yine geldiği gibi şuursuz ve koşarak çıktı evlerinden Bora, nereye gideceğini, ne yapacağını bilmeden koştu yine. Ayaklarında koşacak derman kalmadığında kendini sahil kenarında ki o durakta, elinde pejmürde valiziyle beklerken buldu..

Hafif hafif yağmur çiseliyordu,  deli deli ve sert esen rüzgâr birden içini ürpertti, üşüdü.. Deri ceketinin yakalarını boynunu örter umuduyla yukarı doğru kaldırdı..

Koşarken ıslanan saç uçlarının değdiği ensesi her zamankinden daha çok üşüyordu.. 

Bunu düşünür düşünmez tarifi mümkün olmayan bir acı gelip tokat gibi çarptı yüreğine..
Bu ürperti soğuktan değildi sadece, ebedi bir ayrılığın yüreğine değmesiydi..

Gözlerinin yeniden dolduğunu fark etti, şaşırdı! Onca ağlamanın ardından hala kirpiklerini ıslatacak kadar gözyaşı kalmıştı..

Göz kapaklarını kırptı bir kaç defa ve göz bebeklerine bastıran hüznü bertaraf etmeye çalıştı.

Canı her zaman ki gibi sigara çekti, eli gayri ihtiyarı cebine uzandı..

Kağıdı buruşmuş sigara paketini eline aldı, uzun uzun baktı..

Kapağını açtı, içinde yarısı içilmiş ve söndürülmüş bir sigaradan başka hiç bir şey yoktu.

İçinden deli gibi bir ses onu yakıp içmesi gerektiğini haykırsa da Bora içmeye kıyamadı, yapamadı!
İçinden fışkıran bu isteğine karşı gelip sigara kutusunun kapağını kapatarak tekrar cebine koydu..

Önünden gelip geçen otobüslerin hiç birine binmedi, kendine korna çalıp duran taksilere de aldırış etmedi..

Kendinden geçmiş öylece beklerken kaç saattir oradaydı bilmiyordu...

Eli, cebine koyduğu sigara paketinin üzerindeydi, hisleri tarifsizdi, içi yanıyordu!

Aklına cebinde ki paketin içinden çıkan mektuptaki sözler akın ediyordu, durmak bilmeksizin..

Herşeyim diye başlamıştı bu mektup;

"  Herşeyim, sevdiğim, bana hayat veren varlık,

Biliyorum bu duruma çok üzülüyorsun, ama içimde ki mucize tüm bu üzüntülerini yok edecek inan bana.. O bizim için bu dünyanın en muhteşem varlığı, o bize, sadece ikimize ait bir Dünya, bütün Dünya'mız o bizim.

Ben geçmişimde ki acılarımın, beni kahreden yalnızlığımın tüm tesellisini sende buldum sevgilim, hayat benim için bir kâbusken seninle tanıştığım günden beri rüya oldu, ben ne zaman seni buldum o günden beri bu dünyada ki cenneti yaşıyorum. 

Bir insanın yaşayabileceği tüm mutlulukları fazlası ile verdin bana. Sen bu dünyaya benim için gönderilmiş bir kurtarıcı, bir meleksin. Bende senin için bir melek getirmek istiyorum bu dünyaya. 

Ne olur bir gün olur da o melek bensiz kalırsa sensiz de kalmasın. Ben senden ilk defa ayrılmayı düşündüğümde içimde senden bir parça taşımanın huzuruyla avundum, bir gün olur da sende benden ayrı kalmak zorunda olursan yanında benden olan bir parçanın varlığı ile avun.

Ona şimdiden böyle haksızlık yapma, ne olur onu beni sevdiğin gibi, benim seni sevdiğim gibi sev.

Ben öğrendim ki sevgi karşılık bulduğunda bu dünyada ki en güzel nimetmiş, tüm hayata karşı tek direnme gücü imiş. Beni böylesine büyük bir sevgiyle yeniden hayata bağlayan sen değil miydin?

Şimdi sana yalvarıyorum birtanem, bana verdiğin bu yaşama sevincinden, dünyanın bu en güzel duygusundan kızımızı ve kendini sakın mahrum bırakma... 

Bana verilmiş en güzel hediyem, ne olursa olsun sakın üzülme!  Ben hep seninle olacağım, ölümü anmıyorum bile! Unutma olur da bir gün ben bu bedenden ayrılsam bile; manen senin kalbinde, madden kızımızın suretinde, sen ve Dünya'mız sevgiyle yeniden yeşerdiğiniz sürece var olup, yaşayacağım!!! 

Herşeyim, Seni çok seviyorum, her zaman senin ve seninle olacağım"

...

Ve her şeyim diye de bitmişti.

Bora, bebekle ilgili hiç bir şey düşünemiyordu ki, doğup doğmadığını dahi bilmiyordu. Hem doğsa bile ona nasıl bakacaktı? Deniz olmadan ona nasıl dokunacaktı?

-"Üzgünüm birtanem, bu isteğini yerine getiremem. O bebekle asla yüzleşemem." dedi kendi kendine. Canı öyle çok yanıyordu ki ne yapacaktı şimdi? Nereye kaçsa bırakırdı bu acı peşini? Kalbi sanki parçalara ayrılmış gibi hissediyordu.

Etrafına bakındı akşam olmak üzereydi, yağmur usanmadan hala yağmaya devam ediyordu. Durak boştu bir köşeye sindi sessizce, onunla burada ilk karşılaştıkları anı hatırladı. Tam altı yıl olmuştu. Mutluluğun en uç noktasında yaşadığı mükemmel bir altı yıl. Peki o bu kadar mutluluğu görmüşken bundan sonra onsuz daha azına nasıl razı olacaktı? Nasıl yaşayacaktı..

Bora, kendi içinde kaybolup kahırlara düşmüşken telefonu çalmaya başladı. Telefonu eline alıp baktığında arayanın Doktor Kerim olduğunu gördü. Ne yapacaktı nasıl açıpta Deniz'in öldüğünü duyacaktı, hayır istemiyordu.

-"Hayır, hayır, hayır!!!" diye bağırdı. Hayır telefon ne kadar ısrarla çalarsa çalsın asla açmayacak ve o kelimeleri asla duymayacaktı.

Sarsılarak ağlamaya başladığında yaslandığı duvar bile üstünde ki yükü taşımasına yardım edememişti. Her şey kararmıştı, yere çökmüş dizlerini göğsüne çekmiş başını kollarına gömmüş hıçkıra hıçkıra ağlarken elinde ki telefon durup durup çalmaya devam ediyordu.

Ne olduğunu fark edemeden birinin telefonu elinden çekiştirip aldığını hissetti, onun yerine bir mendil tutuşturdu telefonu alan el..

Umurunda değildi! Bora, bu duruma bile hiç bir tepki vermedi. Başını kaldırıp bakma gereği bile duymadı.

O ağlamaya devam ederken, çalan telefon sustu ve bir ses konuşmaya başladı.

-"Alo." dedi tanımadığı sesin sahibi.

-"Evet burada öyle biri var." diye konuşmaya devam etti.

-"Bilmiyorum, durağın köşesinde oturmuş ağlıyor yarım saattir. Yani şey ben sadece yarım saattir buradayım, öncesi var mı bilmiyorum." şaşkın ve kırgın bir ifadeyle konuşmaya devam ediyordu sesin sahibi hala.

Neden Bora biraz sonra o telefonun kendi telefonu olduğunu anladı ve başını kaldırdı. Karşısında beyaz kaban giymiş, kıvırcık saçlı minyon tipli genç bir kadın yaşlı gözlerle kendisine bakıyordu.

Bora, hiç bir şey sormadı, tekrar başını kolları arasına aldı ve ağlamaya devam etti. Ta ki o sırada kulağına yaklaştırılan telefonun ahizesinden bir bebek sesi duyana kadar.

Sonrasında ise annesi Zeynep Hanıım'ın sesi yankılandı beyninde..

-"Oğlum, o Deniz'in sana hediyesi, ne olur onu hep böyle ağlatma, geri dön, çünkü bu küçük kızın sana ihtiyacı var." dedi Zeynep Hanım ve o kadın yine telefonu  Bora'nın kulağından çekip kendisi konuşmaya devam etti.

-"Evet teyzeciğim orayı biliyorum, ben orada doktorum. Tamam teyzeciğim siz merak etmeyin." dedi ve telefonu kapattı.

Bora, yaklaşan ayak seslerinden o kadının yanına geldiğini anladı.

Sesin sahibi Bora'nın eline tutuşturduğu mendilleri aldı ve Bora'nın kafasını olduğu yerden kaldırıp hafifçe gözlerini silerken;

-"Hey senin bu kadar bencil olmaya hakkın yok! Sen sadece O'nsuz kaldın, ama o bebek hem annesiz hem babasız kaldı. Ben eminim o yavrunun annesi böyle bencil bir adamı sevmemiştir." dedi kırılgan ve hüzünlü bir sesle.

Bora, hiç bir şey demedi. Kendisini öylece boşluğa bırakmıştı, umurunda değildi ki.

Ama kadının son söyledikleri kalbine bir ok gibi saplanırken canını en çok acıtansa "O'nsuz kaldın" lcümlesi olmuştu.

Kadın Bora'yı omuzlarından tuttu ve ayağa kalkması için bütün gücüyle çekiştirdi. Bora, kadının ne yapmaya çalıştığını bilmiyordu, umurunda da değildi zaten. Ama bedeni anlamsız bir şekilde kendi isteği dışında kadının direktiflerine uyuyordu. Önce ayağa kalktı, ardından kadın bir taksi durdurup onu da çekerek bindirdi.

Taksinin geçtiği yollar tanıdık geliyordu, hastaneye geldiklerinde onları Kerim, Melek ve Zeynep Hanım karşıladı.

-"Ah Deniz iyi ki seninle karşılaştı bu şaşkın, yoksa halimiz perişandı." dedi Doktor Kerim.

Zeynep Hanım ve Melek bir yandan Bora'ya sıkıca sarılıp onu teselli ediyorlar bir yandan da tutamadıkları gözyaşlarını siliyorlardı.

Hastane kapısından içeri girdiklerinde Bora, babası Tevfik Bey'i gördü. Biraz ileride bir sandalyeye oturmuş kucağında ki bebeğe bakarken hem gülümsüyor hem de ağlıyordu. Daha onları görür görmez oradan uzaklaşıp kaçmak istese de koluna giren Melek ve Zeynep Hanım ona izin vermediler.

Annesi ve kız kardeşinin kollarından kurtulmaya çalışırken;

-"İstemiyorum, o bebeği görmek istemiyorum bırakın beni." diye haykırdı birden. Hastane bir an sus pus olmuş onlara bakarken yanlarında duran Doktor Deniz çevik bir hareketle öne atıldı ve bebeği Tevfik Bey'in kucağından aldığı gibi Bora'nın önüne getirdi ve uzattı.

-"Nasıl bu kadar acımasız olabilirsin, onu nasıl sahipsiz bırakabilirsin? Henüz bir adı bile yok." dedi.

Bora, şaşırdı. Bu kadın hangi cür'etle bunları yapıyordu anlamadı. Ama Bora ağzından çıkana kendisi bile anlam veremeden;

-"Dünya!" deyiverdi.

Herkes şaşkındı, Doktor Kerim bir an onun aklını kaçırmış olabileceğini bile düşündü. Ama gerçek öyle değildi. Bora, Doktor Deniz'in kendisine doğru uzattığı bebeğe ellerini uzatıp küçücük ellerini tutarken;

-"Onun adı Dünya." dedi tekrar gözlerinden boşalan yaşlar minik kızın ellerine düşerken. Bunu yaptığına kendisi bile inanmıyordu. Nasıl olmuştu da kollarını uzatıp ona dokunmuş hatta kucağına almıştı. Babası kendinden geçmiş ağlarken bir yandan da;

-"Onun adı Dünya.." diye tekrarlarken, gülümsemişti Dünya bebek,

Bora, kollarında duran bu küçük varlığın gülümseyen yüzüne baktığında onun tıpkı annesi gibi olduğunu fark etti. İçini büyük bir pişmanlık kaplamıştı, "bunu sana nasıl yapabildim" diye düşündü. İçini kaplayan pişmanlıkla ve yaşlı gözlerle kızına bakarken.;

-"Affet beni bebeğim." Dedi ve küçük bebeğin minik ellerine küçük bir öpücük kondurup;

-"O bizim Dünya'mız.." dedi..

...

EKİM 2012

-"İyi ki doğdun Dünya.."
-"İyi ki doğdun Dünya.."

Herkes hep bir ağızdan söylerken Dünya, etrafında toplanan kalabalıktan şaşkın sadece gülümsüyor ve onları alkışlıyordu. Doğum günü kutlaması onun için kalabalık bir oyundu. Bora, bir yandan güzeller güzeli minik kızını tutuyor bir yandan da onu öpüp kokluyordu.

-"Hadi bakalım üfle küçük Dünya.' dedi neşeli bir sesle pastayı getiren Doktor Deniz. Minik Dünya'nın pastasının üstünde çiçekler, böcekler ve iki tane de mum vardı. Çünkü minik Dünya bu yıl ikinci yaşını kutluyordu.

Dünya, babasıyla birlikte mumları üflerken Bora'nın gözlerinden ister istemez bir damla yaş süzüldü. Ama iyi biliyordu ki Deniz, şimdi onların yanında ve mutluydu.

Babası bir an derinlere dalmışken daha ne olduğunu anlayamadan minik Dünya elini pastaya batırdığı gibi babasının yüzüne sürmüş ve onun yüzüne bulaşan pastayı yalamaya başlamıştı. Bu arada ne dediği anlaşılmasa da;

-"Immm baba.. pata." deyip kendi kendine bir yandan oynuyor bir yandan da minik kahkahalar eşliğinde babasının yüzünde ki pastayı yalamaya devam ediyordu. Manzara öylesine komik görünüyordu ki bu duruma önce Bora, sonra orada bulunan tüm kalabalık kahkahalarla gülmeye başladı.

Bu arada Doktor Deniz, küçük Dünya'nın ellerini silerken bir yandan da;

"Hadi hediyeleri açalım mı artık? Ne dersiniz." dedi keyfi yerinde olan kalabalığa.

Herkes bu fikri çok sevmişti ve sırasıyla yanlarında getirdikleri hediyeleri çıkartıp uzattılar bir bir. Kiminden güzel güzel oyuncaklar kiminden de birbirinden şeker elbiseler çıktı. Küçük Dünya'nın sevenleri onun için en güzelini almıştı her şeyin.

En son Doktor Deniz, kendi aldığı hediye paketini çıkardığında herkes merakla beklemeye başladı. Neredeyse minik Dünya'nın boyundaydı paket. Deniz, hediyeyi uzatırken Bora'ya

-"Bu hem Dünya hem de senin için." dedi.

-"Teşekkür ederiz Deniz ablası." diye karşılık verdi Bora kendilerine uzatılan hediyeyi alırken. Bu sırada Dünya da

-"Abba, Diniş abba." diye babasını taklit etmişti kendince. Herkes biliyordu küçük Dünya'nın Doktor Deniz'e olan sevgisini.

Ama karşılıklıydı bu sevgi. Daha onun annesiz bir bebek olduğunu öğrendiği günden bu yana sahiplenmişti Doktor Deniz bu küçük kızı. Onun annesi olamayacağını iyi biliyordu ama annesinin yokluğunu aratmamak için elinden geleni yapacağına söz vermişti "anne Deniz'e" o ilk gün.

...

O gün Bora'yı alıp hastaneye gittiğinde Bora, biraz sakinleşip uyuduktan sonra Zeynep Hanım tüm olanları anlatmıştı doktor ona. Doktor Deniz, bu aşka ve olanlara öylesine üzülmüştü ki o gün "anne Deniz'e" yürekten söz vermişti Dünya ve Bora'yı hiç yalnız bırakmayacağına dair.

...

Doktor Deni,z bunları düşünürken Bora'nın sesiyle daldığı düşüncelerden kendine geldi;

-"Evet kızım, hadi açalım hediyeni." diyordu Bora, neşeli bir sesle. Baba kız paketi açtıklarında içinden çıkan hediye orada ki herkesi bir anda hüzünlendirmişti. Paketin içinden süslü bir çerçevede Bora ve Deniz'in balayında çektirdikleri çok güzel bir resim vardı. Üstelik kucaklarına da kızları Dünya'nın bir resmi montajlanmıştı ve sanki oda oradaymış gibi yapılmıştı.

Bora, öylesine şaşırmış ve hüzünlenmişti ki ne diyeceğini bilemedi. Ama içinde bir yerlerde, bir şey çok sevmişti bu hediyeyi. O Doktor Deniz'e minnetle bakarken;

Minik Dünya, resmi görür görmez sarılıp öpmeye başlamıştı.

-"Anne Diniş..! Anne Diniş ve Düyya buyada" derken herkes sus pus olmuştu.

Doktor Deniz, pedagogdu.  Doğduğu günden bu yana Dünya ile ilgileniyor ve ona her gün yavaş yavaş annesi Deniz'i tanıtıyordu. Dünya'nın annesinin ne muhteşem bir kadın olduğunu bilmesini istiyordu.

Bora, kızının annesi tanıması karşısında öylesine şaşırmıştı ki yaşlı gözleriyle Doktor Deniz'in gözlerine bakarken;

-"Teşekkür ederim." diyebildi sadece.

-"O'nun annesiyle bir resmi olsun istedim." dedi Doktor Deniz insana huzur veren sesiyle.

Ardından gözlerinden damlayan yaşlara aldırış etmeden konuşmaya devam etti;

-"Oooo böyle sulu gözlülük yapacağınızı bilseydim bir de palyaço montajlatırdım arkanıza." dedi ve minik Dünya'nın yanağına kocaman bir öpücük kondurup,

-"İyi ki doğdun miniğim." Diyerek tüm herkesi neşelendirdi.

Bora, kızını ve Doktor Deniz'i uzaktan izlerken şimdi iyi biliyordu ki "Doktor Deniz" gibi iyi yürekli bir insanı, hediyeyi kızına ve kendisine ancak bir iyilik meleği yollamış olabilirdi. Ve bu melek hayatı boyunca sevdiği kadın Deniz'den başkası değildi...

-"Dünya'yı bana verdğin için teşekkürler meleğim.." 

╰☆╮ SON ╰☆╮

Evet nihayet finalini de düzelterek yayımlayabildim :) Mutlaka hatalarım olmuştur, umarım beklentilerinize layık bir final olabilmiştir. Şimdiden "neden mutsuz son" dediğinizi duyar gibiyim ama daha ilk bölümü bu son üzerine tasarladığım için değiştiremedim. Ama her son yeni bir başlangıçtır ve hayatta yaşamamız gereken bazı acılar bize değer katar. Şimdiden okuyan, 19 bölümdür bana katlanan herkese çok ama çok teşekkür ederim. Lütfen fikirlerinizi açıkça beyan etmekten çekinmeyin. Yorumlarınız ve eleştirileriniz benim için çok önemli. Her bir düşünce bu yolda atacağım adımda bana çok yardımcı olacaktır.

Saygılar ve sevgiler efendim..

SON SİGARA..! (18.Bölüm / Hikaye)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

...

Salonda ki kanepenin üzerinde birbirlerine sıkıca sarılmış öylece otururken etrafı saran delici sessizliği ilk bozan Bora olmuştu;

-"Bende bırakmak istiyorum aşkım.. Söz veriyorum kızımız dünyaya geldiğinde, sen ve ben sağ salim onu ilk kucağımıza aldığımız gün bir daha ağzıma sürmeyeceğim.." dedi.

Bora'nın sözleri Deniz'in içi burkmuştu. Aklından ;

'Ya sen kızımızı ve bu hayatı tek başına kucaklamak zorunda kalırsan?' diye geçti ama söze dökemedi aklından geçip gidenleri. 

Gözleri buğulanmış, içine bir hüzün yerleşmişti bu düşünceyle. Ama sadece sustu, hiç bir şey söylemeden, başını sevdiği adamın göğsüne daha da sıkıca bastırdı. Bir ömür, evet koca bir ömür böyle bir birlerinin teninde kalsalardı hiç bıkmaz, usanmazdım bu halimizden diye düşündü. 

"Bir ömür nedir ki?" içine yayılan hüzün dalgası artık her hücresini ele geçirmişti. Kendi ömrü önemli değildi ama sevdiği adamın ömrü uzun olmalıydı!

Deniz, ne cevap vermesi gerektiğini bilmiyordu.

-"Sen bırakana kadar bende içerim o zaman" deyiverdi birden. Ağzından çıkan kelimelere kendisi de şaşırmıştı. Nasıl olduğunu bilmeden tehlikeli bir oyunun içine atıvermişti kendini.

Bora, bu sözleri gerçekten duyduğundan emin olmak istercesine, Deniz'in omuzlarından tutarak kendinden biraz uzaklaştırıp karısının yüzüne baktı.

-"Ne demek istiyorsun Deniz? Bu söylediğine kendin inanıyor musun sen?" dedi titrek bir sesle. İçinde ki kırılganlık ve öfke sesinin tonundan da belli oluyordu.

Her ne kadar belli etmemeye çalışsa da çok kızmıştı. Deniz, yavaşça oturduğu yerden kalkıp mutfak tezgahının üstünde duran ve içine mektup koyduğu sigara paketini alıp tekrar salona geldi. Bora'nın şaşkın bakışları arasında pakette kalan son sigarayı çıkarıp yaktı ve sonra ağzına götürdü, henüz bir nefes çekmişti ki birden sarsıla sarsıla öksürmeye başladı. Sigara dumanı ciğerlerine değer değmez başı öylesine dönmüştü ki olduğu yerde sendeledi.

Bora, gördükleri karşısında ne yapacağını şaşırmış bir şekilde olduğu yerde donup kaldı. Her şey öyle ani olmuştu ki, müdahale bile edememiş sadece izlemişti Deniz'in yaptıklarını.

Sonra neden, kendine geldi ve ani bir hareketle Deniz'in elinde ki sigarayı alıp bir hışımla masadaki kül tablasında söndürdükten sonra kalanını yine Deniz'in elinde ki paketi alıp içine geri attıktan sonra parmakları arasında ezerek kutuyu farkında olmadan cebine koydu.

O kadar çok sinirlenmişti ki, ne yapacağını bilmiyordu. Deniz'i usulca kanepeye oturtup hiç bir şey söylemeden koşar adımlarla yine evden çıkıp gitti. Karanlığın hükmettiği, yer yer açık olan dükkanların ışığı ile aydınlanmış uzun bir caddede kendinden geçmiş bir halde saatlerce yürüdü . 

"Bu kadın hamile haliyle ne yapmaya çalışıyor böyle? Kendini öldürmeye niyeti var galiba." diye mırıldandı kendi kendine. Öylesine sinirlenmişti ki, dişlerini sıkmaktan çenesi acımıştı! Aslında sinir değildi bu, bir an Deniz'i öyle öksürürken içini kaplayan endişe ve korkunun karışımı bir duyguydu. Deniz'in ona kendi halini gösterdiğinde içinde büyüyen çaresizlikti. Kendi halini hatırlayıp Deniz için bu durumun ne kadar zor olduğunu anlamasının kızgınlığıydı.

Sonra fark etti ki, aslında kızdığı kişi değil, Deniz'e bunu yaşattığı için kendisiydi. Düşünceler içinde, anlamsız bakışlarla yürürken ayakları onu her zaman olduğu gibi sahile getirmişti. Dalgalar hırçın hırçın vururken kıyıya, geçip bir kayanın üzerine oturdu. Elleri ondan bağımsız cebine doğru uzanırken canı öylesine sigara çekmişti ki içindeki isteği yine durduramaz hale gelmişti. Elini cebine attığında daha biraz önce Deniz'le tartışırken  yanına aldığı buruşmuş sigara paketini buldu. Paketi çıkarıp uzun sayılacak bir süre baktıktan sonra;

-"Kahretsin! Yeni aldığım paketi evde unutmuşum." diye mırıldandı. Evden çıkarken yanına hiç bir şey alamamış, kendini zor dışarı atmıştı. 

Bu düşünceler içinde son bir sigara kalmış olması umuduyla elinde ki buruşmuş paketi açtı. İçinde Deniz'in içmeye çalıştığı ama Bora'nın elinden zorla alıp söndürdüğü sigaradan başka kalmamıştı. Çaresiz, o son sigarayı içecekti.  Sigarayı paketten çıkarmak isterken kutunun içinde başka bir şey olduğunu fark etti. parmaklarıyla tutup çektiğinde eline, katlanmış ve içinde bir şeylerin yazılı olduğu anlaşılan bir kağıt parçası geldi. 

Bora, biraz sonra onun bir mektup olduğunu anlamıştı. Üzerinde 'Herşeyime..!' diye yazıyordu. El yazısı Deniz'e aitti. 

Deniz, ona ne yazmış olabilirdi? Bu merak içinde eline aldığı sigarayı içmekten vazgeçip geri yerine koydu ve paketi de cebine attıktan sonra mektubu okumaya başladı..

...

Deniz, evde tek başına kalmıştı. Şaşkındı, Bora'yı daha önce bir kez böyle görmüştü o da ilk tanıştıkları zamanlarda kendisini rahatsız eden Halil'i döverken. Ondan sonra bir daha hiç bu kadar sinirli ve öfkeli görmemişti. Kendi kendine bu duruma üzülürken, bu akşam yaptığı şeyin umutsuzca olsa da bir çıkış yolu olabileceğini düşündü. Bu oyunu sürdürmeliyim, belki bu şekilde Bora'yı o lanet şeyden uzaklaştırabilirim diye geçirdi içinden.

Bora, evden bir hışımla çıkarken ceketini ve diğer eşyalarını yanına almayı unutmuştu. Deniz, aradığı şeyi bulacağını tahmin ederek hayatında ilk defa Bora'nın ceplerini karıştırdı.

Umduğu gibi de olmuştu, Bora'nın cebinde üç dört dal kalmış sigara paketini alıp salona gittikten sonra sigaraları yakıp masanın üzerine kül tablasının içine yerleştirdi. Önce yanmalarını bekleyecek daha sonra sonuna kadar yandığında sanki içilmiş gibi söndürecekti.

Deniz, sigaraların yanmasını beklerken ani bir sancıyla olduğu yerde sarsıldı. Sanki bir sürü bıçakla karnı canlı  canlı kesiliyormuş gibi hissetmeye başladı.Bu delici ağrıyı ikinci kez hissetmesiyle yere düşmesi  bir oldu. Etrafında tutunacak bir şeyler ararken eli masaya gitti fakat Deniz, masayı değil masa örtüsünü tutabilmişti. Eline aldığı örtü Deniz'le birlikte yere savrulurken, örtünün üstünde ki küllükle birlikte yanan sigaralarda etrafa dağıldı. 

Deniz, ne yapacağını bilmez bir halde doğrulup ayağa kalkmaya çalışıyor ama bir türlü bunu başaramıyordu.  Karnında ki sancı öylesine ağırdı ki kendinden geçmiş bir halde, acıdan gözleri kararırken en son etrafını parlak ve sıcak bir şeyin sarmaya başladığını görmüştü.

Kendine gelmeye başladığında boğucu ve ciğerlerini yakan bir öksürükle yattığı yerden doğrulmaya çalıştı. Orada öylece baygın bir halde yatarken ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu ama gözlerini araladığında tüllerin, koltukların ve halının bir kısmının yanmakta olduğunu gördü. 

Düşerken küllüğü devirdiğini ve sigaraların etrafa dağıldığını anımsadığında, baygınken evde yangın çıktığını anladı. Karnında ki sancı hala şiddetli bir şekilde devam ediyordu. Deniz ne yapacağını şaşırmıştı. Zorla da olsa kendini mutfağa doğru sürüklemeyi başarmıştı. 

Mutfağa geldiğinde dolap kapaklarından tutunarak köşeye oturdu ve tezgahının üzerinde bulunan telefona uzanıp aldı. Zorla da olsa tuşlara basıp Bora'nın numarasını çevirmeyi başardı. Bir yandan sancısı bir yandan nefes nefese kalışı onu daha da dermansız bırakmıştı ama yeniden bayılmamak için tüm gayretiyle çabalıyordu. Deniz telefonun sesini dışarı verdi, telefon biraz çaldıktan sonra nihayet Bora ahizenin diğer ucundan;

-"Alo, Deniz" diye seslendi.

Deniz, aşkının sesinin kendisine verdiği güçle son bir gayret sadece;

-"Yetiş.." diyebildi. Biraz sonra gözleri kapanmış ve yeniden kendinden geçmişti.

...

Deniz, kendine geldiğinde loş bir hastane odasında, elleri sevdiği adamın ellerinde yatarken buldu kendini. Ne kadar zaman geçmişti, neler olmuştu bilmiyordu. Tek bildiği şey canı hala çok yanıyordu.

Bora, Deniz'in gözlerini açtığını gördüğünde büyük bir heyecanla ayağa kalktı.

-"Doktor, doktoru çağırın, lütfen.." diye bağırırken bir o yana bir bu yana savruluyor  ne yaptığını bilmez bir halde odanın içinde dönüp duruyordu. 

Deniz, Bora'nın bu çaresiz ve perişan halini gördüğünde içerlemişti. Olanca gücünü kullanıp;

-"Aşkım, sakin ol lütfen ben iyiyim." dedi ama söylediğinin aksine hiç iyi hissetmiyordu. O an aklında olan tek şey bebeğiydi. Ama kocasının bu bitap hali onu çok endişelendirmişti.

Bora, ne yaptığından habersiz bir o yana bir bu yana koştururken Deniz'in sesini duyabildiğinde ancak biraz sakinleşti ve karısının baş ucuna oturdu.

-"Aşkım lütfen yorma kendini" derken göz yaşlarına hakim olamıyordu. Doktorun onun için söylediği şeyler kara bir yılan gibi dolanıp duruyordu zihninde. 

Bora, karısının acı içinde ve feri sönmüş gözlerine bakarken Biraz önce yaptığı konuşma canlanmıştı zihninde;

Doktor Kerim, başını öne eğip gözlerini Bora'dan kaçırarak masasında ki kağıtların üzerinde gezdirirken;

-"Çok üzgünüm arkadaşım, bebek kurtulsa bile annenin kurtulması bu durumda ancak bir mucizeyle mümkün olur." demişti üzgün, çaresiz ve yorgun bir sesle.

Doktor Kerim, bir şeyler anlatıp Bora'yı teselli etmek için konulmaya devam ettiyse de Bora, gerisini duymamıştı bile. Deniz'den başka hiç bir şey umurunda değildi. Bebeklerinin yaşayıp yaşamaması bile artık onun için hiç bir şey ifade etmiyordu.

Bora, aklından bu düşünceleri silmek istercesine kafasını iki yana salladı. Deniz, nihayet uyanmıştı işte her şey yolunda girecek ve bu hayatta her şeyden çok sevdiği kadın yaşayacaktı. Olan bitenler aksini söylese de o buna inanıyordu. 

Hayır, Deniz ölmeyecekti! ölemezdi..

Deniz, bir yandan acıyla sarsılırken bir yandan kendisine göz yaşları içinde bakan adama gülümsemeye çalışıyordu. Ne olduğunu bilmese de bir şeylerin yolunda gitmediğinden emindi. Çok vaktinin kalmadığını biliyordu.

Bora, yanı başında beklerken bir yandan ellerini tutuyor bir yandan da;

-"Lütfen kendini yorma aşkım." diye yalvarıyordu.

Deniz, Bora'nın bütün yalvarışlarına karşı son bir şey söylemek istiyordu. Ondan sonra susması gerektiğini hatta ebediyen susacağını biliyordu. Bu yüzden kendini zorlayıp konuşmaya devam etti;

-"Se..se..sevgilim, benim bütün Dünya'm sana emanet. Lütfen ona iyi bak, o senin bu dünyada ki yaşama gücün ve kurtarıcın olacak.." diyebildi, olanca gayretini ve gücünü harcamış olmasına rağmen son kelimeleri ağzından dökülürken artık rahatlamış hissediyordu. 

Neden bilmiyordu ama bedeninde ki sancı ani bir şekilde kesilmiş ve acıları hafiflemişti. Etrafını ılık bir hava sarmaya başlamıştı. Göz kapakları Bora'nın aksi ile kapanırken;

-"Seni Seviyorum Herşeyim." diyebildi Deniz. Yüzünde buruk bir gülümseme, elleri sevdiği adamın ellerinde.

Kulaklarında yine onun sesi;

-"Deniz, aşkım, bebeğim aç gözlerini. Deniz lütfen. Hayır, hayır olamaz bu. Hayır! Denizzzz!" diye çınlıyordu..

....

Dip Not: Aslında niyetim bu bölümün son olmasıydı fakat, amma ve lakin vaktimin kısıtlı oluşu ve yazının da uzun olması hasebiyle affınıza sığınarak bir bölüm daha uzatmaya mecbur kaldım arkadaşlar. Hakkınızı helal edin, sizi bu şekilde yormuş gibi hissediyorum.

SON SİGARA..! (17.Bölüm / Hikaye)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

EKİM 2010

Yıllar sonra bir sabah Deniz, ılık bir sonbahar sabahı doğan güne gözlerini açtığında içinde ki huzurla yanında uyuyan Bora'ya bir öpücük kondurarak yataktan kalktı.

İlk bebeklerini kaybettikten beş yıl sonra nihayet bünyesi zamanla zorda olsa toparlanabilmiş ve yeniden hamile kalmayı başarmıştı. Son zamanlarda da doğuma az bir zaman kaldığından karnı iyice büyümüştü.

Ellerini tabiri caizse burnuna kadar gelen karnının üzerinde mutlulukla gezdirirken gülümsedi.

-"Günaydın meleğim, bu gün nasılsın bakalım." dedi tüm şirinliği ile. O kadar mutluydu ki Deniz, hayat inişleri çıkışları olan ama sevdiği insan yanında olduğu müddetçe doyulmaz bir huzurla ve sevdiğiyle birlikte vakur adımlarla ilerlediği mutlu bir yoldu onun için. Bunları düşünürken karnında hissettiği tekme ile yeniden gülümsedi.

-"Rabbim sana sonsuz şükürler olsun." dedi minnetle gözlerini yumarken.

Hayat onlara artık yepyeni sayfalar açmıştı. Her sabah yaptığı gibi kendisini hayatın tadından mahrum bırakma gafletinde bulunacağı o günü düşündü yine, neredeyse kendine ve sevdiği adama hayatının en büyük acısını yaşatacağı o günü.

...

NİSAN 2005

Gözlerinde yaşlarla durağa doğru yürürken Deniz, Bora'yı öylece yerde bir çocuk gibi ağlarken görünce önce olanca gücüyle oradan kaçıp gitmek istemişti. Sevdiği adamı bu halde, böylesine perişan görmek canını öylesine yakmıştı ki..

Gördüğü manzara karşısında istem dışı bir hareketle geri geri doğru yürürken;

-"Ama bensiz daha iyi olmalısın aşkım.. Lütfen" demişti kendi kendine.

Deniz'in düşüncesine göre Bora'nın yanında kalmaya devam ettikçe Bora, her geçen gün daha da üzülecekti. Ama gördüğü manzara düşündüğünün aksine çok yanlıştı. Buna anlam verememişti bir türlü. Bora'yı, biricik aşkını böylesine acı içinde ve çaresiz görmek canını yakmıştı.

Uzaktan bir müddet izledi sevdiği adamı. Bora, bütün gücünü yitirmiş, beti benzi solmuş, perişan görünüyordu. Bir günde on yaş yaşlanmıştı neredeyse. Belli ki canı çok yanıyordu.

-"Artık daha fazla buna dayanamam." dedi Deniz ve arkasını dönüp gitmek için tam bir adım atıyordu ki Bora'nın haykırışları onu olduğu yere çiviledi..

-"Neden gittin Deniz, sensiz nefes alamazdım ki ben, sensizlik bana ölüm demek zaten bilmiyor muydun? Neden.."  diye hıçkıra hıçkıra ağlarken bir yandan da acı acı haykırıyordu.

Deniz, duyduğu kelimeler karşısında şok olmuştu. Oysa onun tek istediği, yapmaya çalıştığı tek şey Bora'nın daha iyi, daha mutlu olmasıydı. 

Ama şimdi Bora, ölmekten söz ediyordu. onun canını bu kadar yakacağını hiç düşünmemişti oysa ki..
Yaptığında bir yanlışlık olduğunu anlamıştı artık. Sevdiği adama iyilik değil hayatının en büyük kötülüğünü yapıyordu. Ve bunu daha yeni anlıyordu. 

Sanki Bora'yla birlikte ağlayan yağmurun altında öylece beklerken daha fazla dayanamadı, ne ona ne de kendine bu acıyı çektirmemeliydi. 

Evet kendisi bebeğini kaybetmişti ama sevdiği adama bunu yapmaya, onu ardında böyle mutsuz bırakarak gitmeye hatta ölüp tüm bunlardan tek başına kurtulmaya bile hakkı yoktu Deniz'in. Şimdi anlıyordu ki Bora'dan kaçıp gitmek ona yapabileceği en büyük kötülüktü. 

Ve derhal buna bir son verip hem sevdiği adamı hemde kendini bu acıdan kurtarmalıydı. 

Deniz bu düşünceler içinde yavaş adımlarla yanına doğru yaklaşırken Bora, ağlamaktan öylesine kendinden geçmişti ki birinin ona doğru geldiğini fark etmemişti bile. 

-"Ah benim canım, ben sana ne yaptım böyle.." diye kendi kendine hayıflanırken Deniz, Bora'ya önce ne diyeceğini bilemedi. 

Ne demeliydi? Şimdi hangi söz avuturdu parçalanmış bu adamı.

Aklına gelen ilk şeyi yaptı ve ilk tanıştıkları günü anımsayarak cebinde ki çakmağı çıkardı ve uzattı.

....

EKİM 2010

Deniz, pencereden dışarıya bakıp tekrar o gün yaşadıklarını düşünürken gözlerinden sızan yaşlar ellerine damladı.

O ana kadar ağladığının farkında bile değildi, gözlerini silerken o gün o hatayı yapmadığı için bir kez daha mevlaya şükretti. Bu sefer döktüğü göz yaşları acıdan değil mutluluktandı çünkü.

Doğuma çok az kalmıştı artık bu yüzden son günlerde yine hareketleri kısıtlanmıştı. Üstelik bu sefer çok dikkatli olması gerektiğini biliyordu çünkü geçen sefer sadece bebeğini kaybetmişti ama şimdi kendi hayatı da tehlikedeydi. Ama her şeye rağmen Deniz, öyle mutluydu ki bunu hiç umursamıyordu bile. Kızının doğacağı günü iple çekiyordu.

-"Çabuk gel meleğim." dedi sabırsızlıkla yine karnını severken.

Gözü komedinin üzerinde ki saate takıldığında;
-"Eyvah yine geç kalacak senin tembel baban." diye sessiz bir çığlık koyverdi istemeden.


Bora'yı uyandırmadan önce kahvaltı masasını hazırlamak için ağır adımlarla mutfağa geçti.
-"Acaba babana bu gün ne hazırlasak?" diye kendi kendine düşünürken gözü masanın üstünde ki kül tablasına takıldı. Gülümsemesi yüzünde yarım kalmıştı.

Son günlerde Bora sigarayı iyice abartmıştı. Deniz bu konuda ne kadar ısrar ederse etsin Bora dinlemiyordu. Özellikle Deniz'in hayati tehlikesi olduğunu öğrendiğinden beri iyice agresifleşmiş ve sigarayı tehlikeli bir biçimde arttırmıştı.

Bora, gün geçtikçe içine kapanmıştı. Üstelik bebeğin doğmasını istemiyordu, bunu Deniz'e defalarca söylemişti. Bir defasında Deniz, onu gizlice ağlarken yakalamıştı. Bora, küçük bir çocuk gibi ağlayarak;

-"Seni kaybetmekten öyle çok korkuyorum ki, bunu düşündükçe nefes alamayacak gibi oluyorum. Lütfen Deniz, bu bebeği istemiyorum, sadece seni istiyorum." demişti.

Deniz, bunları düşünürken yine hüzünlendi, aslında Bora kendisine göre haklıydı ama o doktorun ve Bora'nın tüm ısrarlarına karşı kıyamamıştı bebeğine.

Bedeninde günden güne can bulan bu varlık sevdiği adamın bir parçası, ikisinin büyülü bir mucizesiydi. Deniz, kızlarından bahsederken hep "o bizim tüm Dünya'mız" diyordu..

Dünya'sını nasıl yok edebilirdi? Deniz, yapamamıştı ve şimdiye kadar hafif aksilikler dışında çok büyük sorunları da olmamıştı. Biliyordu kızları Dünya doğduğunda Bora'da onu çok sevecekti.

-"Eminim sevecek kızım.." dedi kendi kendine yine karnını yani Dünya'sını severken..


...

Bora, uyandığında yanında Deniz'i göremeyince panikledi, Deniz'in durumu artık iyice ağırlaşmıştı ve neredeyse yataktan hiç kalkmaması gerekiyordu ama o bir türlü Bora'yı dinlemiyor ve yaramaz bir çocuk gibi her fırsatta kendine yapacak bir şeyler bulup Bora'yı endişelendiriyordu.

Bora, aylardır diken üstünde yaşıyordu. Onu kaybetmekten öylesine korkuyordu ki. Ama Deniz'e baskı yapıp üzmekten korktuğu için çok üstüne gitmemeye çalışıyordu. Bu yüzden kendini sigaraya vermişti üstelik son günlerde çoğalan öksürük yüzünden doktora gittiğinde doktoru ona sigarayı bırakmasını aksi taktirde akciğerlerinde sorun oluşmaya başladığını ve bunun kansere kadar gidebileceğini söylemişti.

Deniz, bunu duyduğundan beri sigarayı bırakması için daha fazla baskı yapar olmuştu. Bora, bırakmak için ne kadar çaba harcasa da bunu yapamıyordu. Bu yüzden son günlerde Deniz üzülmesin diye onun görmediği yerlerde içmeye özen gösteriyordu.

Akşam yine o kadar çok sigara içmişti ki şimdi midesi bulanıyordu. Birden aklına akşam içtiği sigaraların izmaritleri geldi. Dökmeyi unutmuştu. Bir hışımla yataktan kalkıp Deniz'in henüz görmemiş olmasını umut ederek mutfağa gitti.

Ama umduğu gibi olmamıştı, mutfağa geldiğinde Deniz, masanın etrafında duran sandalyelerden birine oturmuş elinde kül tablası, gözlerinde hayal kırıklığı Bora'ya bakıyordu.

Bora, içinde duyduğu derin pişmanlıkla zihninde izah etmek için bir kaç kelime aradı fakat sonunda söyleyecek hiç bir şey bulamadı. Sadece

-"Üzgünüm, ama kendime engel olamıyorum." diyebildi, Çaresizliği ve pişmanlığı gözlerinden olduğu kadar kırılgan ve naif sesinden de okunuyordu.

Gerçekten denemişti Bora, ama Deniz'i kaybetme korkusu aklına her geldiğinde kaçacak bir yer, sığınacak bir liman gibi görmüştü sigarayı. İçtikçe rahatladığını sansa bile bu etki çok kısa süreli oluyor ve hemen geçiyordu.

Deniz, ne diyeceğini bilmiyordu.
-"Ne olur aşkım, seni kaybetme korkusu ölümden beter." diyebildi sadece. Ama kelimeler daha ağzından çıktığı anda pişman olmuştu. Bora, pişmanlıkla gözlerini diktiği yerden kaldırıp buğulu bakışlarla ona baktığında;
-"Biliyorum, seni çok iyi anlıyorum inan bana.." diyebildi ağlamasını bastırır bir sesle.

Ama yapamamıştı, gözlerinden boşalan sicim gibi yaşlar eşliğinde yaslandığı duvardan yavaşça kayarak yere oturmuş dizlerini göğsüne çekerek küçük bir çocuk gibi sarsıla sarsıla ağlamaya başlamıştı.

Deniz, usulca kocasının yanına oturup onun başını göğsüne bastırarak saçlarını okşamaya başladı. Bir yandan Bora'yı severken bir yandan gözlerinde ki yaşları bastırmaya çalışıyor ama kendine hükmedemiyordu.

Bora, ensesine düşen ılık damlalardan karısının ağladığını anladı. Artık onu ağlarken ve üzgün görmeye tahammül edemiyordu. Bu yüzden oturduğu yerden kalktı;

-"Özür dilerim bebeğim, her şey için çok özür dilerim.." dedikten sonra yaşlı gözlerle kendisini izleyen Deniz'i orada öylece bırakıp hızlıca evden çıktı..

...


Aradan saatler geçmesine rağmen Bora henüz eve gelmemişti, bu süre zarfında Deniz kendini toparlamış, ufak tefek işlerini yapmış ve Bora için pratik ama güzel bir masa hazırlamıştı. İşi bittiğinde üstüne bir şal alarak balkona çıkıp eşini beklemeye başladı. Bu arada aklına harika bir fikir gelmişti. Bora'ya bir mektup yazacaktı, onu ne kadar çok sevdiğini ve ömrü boyunca da hep seveceğini, ne olursa olsun hep yanında olacağını yazacaktı..

İçeriye gidip kağıt ve kalem aldıktan sonra tekrar balkona döndü. İçinden geçenleri elindeki kalem vasıtasıyla bir bir döktü kağıda Deniz.

Mektubunu "Her Zaman Senin ve Seninle Olacağım Birtanem..!" diye bitirdi.
Mektubu yazarken içi ürpermişti, üşüdüğünü hissetti. Daha sonra kalkıp mektubunu koymak için güzel bir yer ararken mutfak tezgahının üstünde duran sigara paketi takıldı gözüne. İçini açıp baktığında son bir sigara kalmış olduğunu fark etti. Deniz'in aklına bir fikir gelmişti, mektubunu sigara paketinin içine yerleştirdi.

Deniz, Bora'nın sigarayı hemen bırakamayacağının farkındaydı. Umarım bu mektup eline geçtiğinde bu içtiği son sigara olur diye geçirdi içinden.

Saatler geçtikten sonra Bora, nihayet eve gelmişti ama döndüğünde hala perişan haldeydi. Bütün gün aylak aylak dolaşmış ve bulduğu kuytu ve yalnız köşelerde ağlamıştı. Her ne kadar kendini sigaradan uzak tutmaya çalışsa da başaramamış yine de içmişti. Ve bunu yapmak canını daha çok yakmıştı.

Bora, kendi çektiği kaybetme korkusunu ve acısını Deniz'e yaşatıp onu kırdığı için çok pişmandı. Ama elinden bir şey gelmiyordu.

Üstünü başını değiştirip mutfağa geldiğinde Deniz'i masa başında uyuya kalmış halde buldu. Yavaşça yaklaşıp yanağından öptü.

Deniz, usulca gözlerini açıp gülümsedi ve uykulu bir sesle;

-"Hoş geldin Aşkım." dedi.

Bora da buruk bir tebessümle karşılık verdikten sonra;
-"Üşüteceksin aşkım, camı da açık bırakmışsın." dedi Deniz'in kalkmasına yardım ederken.
Salona geçtikten sonra uzun bir müddet hiç konuşmadılar. Oturdukları kanepe üzerinde Bora, Deniz'e sıkıca  ,hiç bırakmak istemezcesine sarıldı, başını göğsüne bastırdı tıpkı onu tanıdığı gün yaptığı gibi. Deniz de hiç direnmeden, sıkıca saran kollara bıraktı kendini..

...


DİPNOT : Arkadaşlar beynim çok meşgul bu aralar bu sebepten cümlelerim biraz devrik ve yorucu olabilir.  Çok akıcı olmadı bu son bölümler onunda farkındayım ama affınıza sığınıyorum hem azıcık daha sabır son bir bölüm kaldı bitmesine :) .

SON SİGARA..! (16.Bölüm / Hikaye)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

NİSAN 2005

Günler birbiri ardınca geçip gitmişti hayatından. Deniz, bebeğini kaybedeli neredeyse iki ay olmuştu. İçinde ki derin yara ve kendine sitemi gün geçtikçe büyüse de hepsini içine atıyor ve iyiymiş gibi rol yapıyordu. Kendince tasarladığı planı yavaşça hayata geçirmiş ve herkesi iyi olduğuna inandırmıştı.

Bora'nın annesi Zeynep Hanım ve kardeşi Melek nihayet Deniz'in iyi olduğuna ikna olup kendi evlerine dönmüşlerdi ama her şeye rağmen Bora bir türlü işine geri dönmemişti. Deniz, her ne kadar iyiyim dese de Bora'nın içinde kötü bir his vardı.

Deniz, artık yiyor, içiyor ve gülüyordu ama Bora ile hiç göz göze gelmiyordu. Bora, bazen onu dalgın bakışlarla iç çekerken yakalıyor ve gözlerinde ki buğu içini yakacak gibi oluyordu. Deniz, ona artık işe gitmesini böyle yaptıkça normal yaşamlarına geri dönemeyeceklerini ve bu durumun ona hep o olayı hatırlatacağını söylemişti.

Bora, içi yansa da nihayet bunu kabul edip işe gitmeye karar vermişti. Ama her şeye rağmen içini huzursuz eden ve aklını kurcalayan bir şey vardı. Ama yapabilecek başka bir şeyi de yoktu! Deniz böyle istiyorsa ve bu onu daha mutlu edecekse Bora içinde ki huzursuzluğu bastırıp onun istediği gibi yapacaktı.

...

Deniz, nihayet onu ikna etmeyi başarmıştı, Bora yarın işe başlayacaktı. Bu planı uygulamaya koymak iyi bir fırsattı.

-"Yarın gitmeliyim.." dedi kendi kendine ama bu fikir içini daha çok acıtıyordu.

Bebeği varken gitmeye karar verdiğinde Bora'nın yokluğuna dayanabilme gücü de vardı ama şimdi buna nasıl dayanacaktı?

Ne Bora'sı olacaktı artık ne de Bora'sına ait bir parçası..

Başını hafifçe iki yana salladı, canı çok fazla yanıyordu, avuçlarını sıkıp ellerini yumruk yaptı ve kendine;

-"Gitmeliyim.. kendi lanetimi daha fazla ona yaşatmaya, onu da kendimle yakmaya hakkım yok.." dedi, gözlerinden akan yaşlar ellerine damlıyordu.

İçinde ki kararsızlık, sevdiğinden ayrılma düşüncesi daha da beterdi.

Kararını verdi yarın Bora işteyken hazırlıklarını yapacak, sevdiği adamla son bir gün daha geçirip ertesi günde gidecekti..

-"Son bir gün daha, sadece bir gün daha kalacağım."  kolları bu sefer yokluğunu şimdiden hissettiği adamın yerine kendini sarmalamıştı.

Üşüyordu ama bu üşüme havada ki soğuktan değil içinde ki acımasız boşluktandı..

...

Bu sabah nihayet Bora, zorla da olsa işe gitmişti. Deniz, önce evi güzelce toparladı, kıyafetlerinin bir bölümünü dolabın arka kısmında sakladığı valize yerleştirdi. Sonra doğruca mutfağa geçip sevdiği adama o çok sevdiği keklerden pişirdi, güzel bir sofra hazırlayabilmek için çeşit çeşit yemekler yaptı..

En azından bunu yapmalıydı, Bora her şeyin en iyisini hak ediyordu Deniz'in elinden ise sadece bu kadarı geliyordu ve bunu ona borçluydu..

-"Son gecemiz güzel olmalı." dedi kendi kendine,

-"Son hatıramız.."

Ama o anda kalbine koca bir darbe almış gibi inledi..

-"Son gece.." diye tekrarladı gözlerinden akan yaşlar eşliğinde..

-"Son bir gece, bu hayatta son bir gece.." kendi kendine tekrarlarken başka bir karar verdi, sadece kaçıp gitmek yetmeyecekti! Bir gün duygularına yenilip geri dönebilme, Bora'ya yeniden zarar verme ihtimaline karşı kesin bir çözüm geldi aklına..

-"Son bir gece.." gönlünde ki bu son gece ve gözlerinde ki hayal ile bu hayattan gitme fikri içini ısıttı Deniz'in..

Ölmek o kadar sevimli geldi ki gözüne..

Hem Bora'nın hasreti onu yakıp kavurmayacak hem de Bora'yı ebediyen kendinden ve lanetinden kurtaracaktı..

Evet, yeni bir karar verdi Deniz, bu gece hem onun için hem Bora için çok güzel olmalıydı ve ertesi gün hem kendini hem de kendinden çok sevdiği adamı bütün bu lanetlerden ebediyete kadar kurtarmalıydı.

Bora, öldüğünü bilmeyecek sadece onu bırakıp gittiğini sanacaktı. Deniz ona ardından bir mektup bırakacak ve kendini aramamasını söyleyecekti.

Belki şimdi canı yanacaktı Bora'nın ama bu acı, hayat boyu Deniz ve Deniz'in hayatını cehenneme çeviren lanetiyle çekeği acıdan daha az olacaktı ve belki en fazla bir yıl sonra nihayet Deniz'i unutup yeniden o mutlu hayatına geri dönecekti..

Bora'nın mutlu olabileceği fikri Deniz'e nihayet bir parça rahatlık verdi.. Onun için bunu yapmalıydı ve yapacaktı..

Deniz işlerini bitirdi, son geceleri için güzelce giyindi, masayı hazırladı ve Bora'yı beklemek için balkona çıkıp salıncağa oturdu..

Karşısında ki derin sonsuzluğa bakarken birden -"Deniz.." diye mırıldandı..

-"Sonsuz mavilik.." Annesinin gözlerini benzettiği sonsuz yeşilimsi mavilik..

-"Deniz.. Adımı aldığım bilinmezlik.."

Ve kararını verdi Deniz..

...

Bora, normal mesai saatinden iki saat erken döndü, babasının yardımıyla kurduğu mimarlık ofisinin patronuydu kendisi. Aslında yokluğunda ortalık iyice karışmış işler yoğunlaşmıştı ama aklını bir türlü işe veremediğinden ve Deniz'i çok merak ettiğinden erkenden işten çıktı.

Neden bilmiyordu ama içinde korkunç bir his vardı oysa Deniz iyi gibi görünüyordu ve her şey daha iyiye gidiyordu ama bir türlü içinde ki bu histen kurtulamıyordu.

Ev ile iş arasında ki yol on dakikalık mesafede olmasına rağmen sanki yol uzadıkça uzuyor, bitmek bilmiyordu.

Nihayet evin kapısına vardığında içinde ki his daha da büyüdü zile bastı ama kapının açılmamasından korkuyordu nedensiz. Kalbi küt küt atmaya başlamıştı ki, kapıdan gelen tıkırtıyla derin bir nefes aldı;

-"Hoş geldin birtanem.." dedi Deniz, sıcak bir gülümsemeyle kapıyı açtığında ..

-"Seni buldum aşkım.. Bundan daha büyük bir hoşluk olamaz..!" diye karşılık verdi yarı korkak yarı minnettar ve titreyen bir sesle.

Bu cümle Deniz'in içine öylesine bir acıyla dokundu ki.. -"Seni buldum.." demişti Bora, ama yarın onu bulamayacaktı ve canı yanacaktı sevdiği adamın. Onu bulamayınca kim bilir ne yapacaktı. Deniz, dişlerini sıktı her şeye rağmen Bora'nın acısı biraz zaman sonra geçecekti ve bir müddet sonra Bora, onsuz daha mutlu olacaktı.

İçeri girer girmez burnuna gelen kek kokusu Bora'nın içini biraz daha yatıştırdı. O kötü his hala koyu bir endişeye sebep olsa da kendini telkin ediyor ve rahatlamaya çalışıyordu.

Sıcacık kek kokusuda güzel günlerden kalma duygularını içine yerleştiriyor ve biraz da olsa rahatlamasına yardım ediyordu.

Kendine kızdı Bora, Deniz, belli ki iyileşiyor ve kendine geliyordu. Bu kadar evham çok fazla bunu hissettirip onu yeniden üzmemeliyim diye düşündü.

Ardından açık kalan kapıyı örttükten sonra Bora düşüncelerini içine bastırıp enfes kek kokusunu içine çekerken gözleri Deniz'e takıldı.

Karısı her zaman güzeldi ama bu gün çok daha güzel ve alımlı görünüyordu. Beyaz işlemeleri olan lacivert uzun bir elbise giymişti, kollarının açık kalan kısmında da incecik beyaz zarif bir şal vardı, adeta bir melek gibi görünüyordu..

-"Çok güzelsin aşkım.." dedi sevdiği kadına sıkıca sarılarak.

-"İyi ki benimsin, iyi ki benimlesin.." diye devam etti sözlerine..

Deniz'de sıkıca sarıldı sevdiğine, onun kokusunu içine çekerken ağlamamak için dudaklarını ısırıyordu.

Önce güzel bir yemek yediler, sonra balkonda ki salıncağa geçip saatlerce sarılarak oturdular.. Hiç konuşmadılar, Bora, göğsüne başını yaslayan Deniz'e bir koluyla sıkıca sarılırken diğer eliyle saçlarını okşuyordu. Deniz, kendisine öyle sıkı sarılmıştı ki sanki onu hiç bırakmak istemiyor gibiydi..

...

Bora, bu sabah işe giderken içinde ki huzursuzluk yine canını sıkmıştı. Oysa dün gece Deniz ile çok güzel bir gece geçirmişlerdi. Ama yine de sebebini bilmediği bir sıkıntı Bora'nın içini yeyip bitiriyordu. Her şeye rağmen hayatlarının düzeni için ve Deniz'in ısrarlarıyla yola çıktı.

Canı o kadar sıkkındı ki bu halde çalışması imkansızdı. Dahası bu şekilde işe gitse oradakilerin de dikkatini dağıtacak ve canlarını sıkacaktı. Bu yüzden karar değiştirip biraz kafa dağıtmak amacıyla sahile gitmeye karar verdi. Arabasını Deniz ile ilk defa karşılaştıkları durağın yanına çekti ve burada durup o günü yeniden hatırladı.

Ne kadarda çabuk geçmişti zaman, geçen sene tam da yine bu aylarda ve böylesine yağmurlu bir havada bu durakta tanımıştı Deniz'ini..

O anda Bora'nın aklına bir şey geldi bu gün yirmi bir nisandı yani geçen sene Deniz'le karşılaştığı gündü.

-"Tam bir yıl oldu. O kadar çok şey yaşadık ki, tam bir yıl.. Ah aptal kafam tamamen aklımdan silinmiş." dedi kendi kendine oysa birinci yıl dönümleri için ne hayaller kurmuştu Bora, ne sürprizler yapacaktı hayatının güneşine..

Yine de bu günü sönük geçirmeyeceklerdi, bu gün özeldi, onların günüydü. Bora'nın aklına bir fikir geldi, bu fikirle biraz da olsa neşelendi. Bu durağın arka kısmında biraz ileride ufak bir sahil kafesi vardı. O günden sonra Deniz'le sık sık gelmişlerdi buraya ve burası onlar için özeldi.

Bora, aklına gelen fikri uygulamak için işe koyuldu..

...

Deniz nihayet hazırlıklarını bitirmiş, evi toplamış, kendine ait ne kadar resim varsa hepsini yakmıştı. Giderken Bora'nın onu daha çabuk unutabilmesi için onu hatırlatacak ne var ne yok bu evden silecek, bir iz dahi bırakmayacaktı. Bu şekilde Bora, onu daha çabuk unutabilecek ve hayatına kaldığı yerden devam edecekti.

Her şey bittikten ve tüm hazırlıklar tamamlandıktan sonra Deniz, çekmeceden kağıt ve kalem alarak Bora'ya bir not yazdı ve masanın üstüne bıraktı.

"Sen benim bu hayatta karşıma çıkan en güzel şeydin. 
Hayatımın mucizesi, tek yaşama sebebimdin.

Hayatımın en güzel zamanlarını seninle birlikte geçirdim.

Ama daha fazla kalırsam seni de kendi karanlığıma çekip yok edeceğim.

Buna dayanamam, seni kendimle daha fazla tüketemem!

Senden son bir isteğim var;

Lütfen beni arama ve hayatına dön benden önce ki gibi mutlu yaşa!"

                                                                                                                           Deniz..

Eline aldığı valizi ile kapıya doğru yürürken dönüp son defa yuvalarına baktı Deniz, bu evin duvarlarına yapışan o mutlu hatıralar bir bir aklından geçti. Sanki Bora ile kendisini bir filmi izlercesine uzaktan öylece seyretti hatıralarında. Yaşanmışlıkları bir bir geçerken göz perdelerinden gözlerinden akan bir damla yaş ile;

-"Elveda her şeyim." dedi ve kapıdan bir daha dönmemek üzere çıktı..

....

Bora, nihayet hazırlıkları bitirdiğinde kafeye gelmesi için Deniz'i aradı ama telefon kapalıydı. Daha sonra evi aradı, telefon defalarca çaldı ama telefona kimse cevap vermiyordu. Bora, gözlerine işleyen çaresiz bakışlarla ters giden bir şeylerin olduğunu anladı, nihayet içine nüfuz eden bu hissin bir şekilde sonuna geldiğini anlamıştı.

Korktuğu her neyse gerçekten oluyordu ve o ne yapacağını hiç bilmiyordu. Delirmişti sanki sürprizi için sahile getirdiği arkadaşlarına haber verip arabasına koştu, doğruca eve gitmek için yola çıktı.

Geçen her saniye yıllar hükmündeydi. Ne kadar hızlı sürerse sürsün yol bir türlü bitmek bilmiyordu. Bora'nın içinde ki endişe gittikçe daha da büyüyor ve nefes alıp vermesini zorlaştırır bir hale gelmişti.

Ne kadar zaman geçmişti, beş dakika mı? On dakika mı?
Bilmiyordu Bora, ama nihayet eve vardığında hayatından asırların akıp geçtiğini hissediyordu, sanki tüm ömrünü yaşamışcasına bir yorgunluk sarmıştı bedenini.

Koşarak çıktığı merdivenler, attığı her adım yavaşlatılmış bir film sahnesinden fırlamışcasına ilerliyordu sanki.

Evlerinin kapısına vardığında eli zile giderken tereddüt etti bir an, içinde bir yer kapının açılmayacağını iyi biliyordu ama yine de bundan öylesine korkuyordu ki..

Beş-on saniyelik bir tereddütten sonra nihayet zile bastı, bastı, bastı..
Bekledi, kendini sakinleştirmeye çalıştı. Şimdi içerden Deniz'in o sıcak sesini duyacak ve karısının büyülü sureti kapının öbür ucundan görünecekti.

Olmadı Bora defalarca bastı zile ama beklediği cevap gelmedi, anlamıştı artık, kapıyı kırmak istercesine yumrukladı..

Cebinde anahtarı olmasına rağmen kapıyı açıp içeri girmeye cesaret edemiyor, Deniz'in kapıyı açması için ALLAH'a yalvarıyordu.

Ama biliyordu, hissediyordu.

Gözlerinden akan yaşlar, kapıya vurmaktan kızarmış ve şişmiş eli ile eşiğin kenarına yığılıp kaldı Bora..

Hayatına anlam katan, yaşamak için tek sebep addettiği kadın kapıyı açmıyordu..

Ve biliyordu .............. o gitmişti..............

Her şeyiyle avuçlarından kayıp yitmişti..

Kalkıp içeri girmeli ve ondan bir iz aramalıydı, yada gerekirse tüm şehri alt üst etmeli onu bulmalıydı ama mecalsizdi..

Nihayet kendine geldiğinde yerden kalkıp cebinden çıkardığı anahtarla kapıyı açarak içeri girdi, son bir umutla evin bütün odalarını aradı ama ne Deniz ne de Deniz'den bir iz yoktu, hiç bir şey bulamadı..

Ona ait hiç bir şey yoktu. Resimler, banyoda ki diş fırçası, kıyafetler hepsi gitmişti. Belli ki Deniz her şeyi planlayarak gitmişti. Burnuna gelen bir koku kalbini daha acıttı Bora'nın.

Mutfağa gittiğinde gelen kokunun sebebi masanın üstünde duruyordu. Bir tepsi kek ve yanında da küçük bir not vardı. Eli varmadı önce, okumak istemiyordu veda sözcüklerini, içi parçalanıyordu sanki.

Ne yapacaktı şimdi, ne yapmalıydı.. Öylesine çaresiz, öylesine bitkin hissediyordu ki..

Ters giden bir şeyler hissettiği halde onu evde tek başına bırakıp nasıl gidebilmişti. kendine lanetler okudu. Biliyordu artık hiç bir şeyin çaresi yoktu.

Nihayet zorla da olsa eli o nota gitti, eline aldığında açıp okumak için bütün cesaretini toplamaya çalıştı ama yapamıyordu.

Deniz'den geriye kalan tek şey bu not ve önünde duran keklerdi.  Eline aldığı bir dilim keki bilinç dışı bir hareketle ağzına götürdü. Ondan geriye bir tek bu mu kalmıştı, bir türlü inanmak istemiyordu.. Sanki Deniz'in yokluğunu ısırırcasına eline aldığı dilimi ısırdı ama yutamıyordu, gözlerinden akan yaşlarla karışan lokması sanki mıh gibi saplanmıştı boğazına.

-"Neden Deniz.. Neden.." diyerek ağlarken nihayet diğer eline duran kağıdı açtı Bora;

"Sen benim bu hayatta karşıma çıkan en güzel şeydin. 

Hayatımın mucizesi, tek yaşama sebebimdin.

Hayatımın en güzel zamanlarını seninle birlikte geçirdim.

Ama daha fazla kalırsam seni de kendi karanlığıma çekip yok edeceğim.

Buna dayanamam, seni kendimle daha fazla tüketemem!

Senden son bir isteğim var;

Lütfen beni arama ve hayatına dön benden önce ki gibi mutlu yaşa!"

                                                                                                                           Deniz..

Okudu, okudu, okudu.. Defalarca okudu aynı şeyi. Deniz, o mutlu olsun diye bırakıp gitmişti onu. Ama o olmadan Bora'nın yaşayabileceğini, onu unutup eski hayatına dönebileceğini nasıl düşünmüştü. O hayatını adadığı, kalbini verdiği, tek yaşam kaynağıydı.

Onsuz ne bu ev, ne bu şehir, ne bu dünya umurunda değildi. Madem Deniz yoktu bundan sonra Bora da olmayacaktı. Öncelikle sahilde onları bekleyen arkadaşlarına gidip onlara gecenin iptal olduğunu söyleyecek ve herkesi evine yollayacaktı. Daha sonra ikisinin aşkının başladığı yerde bitirecekti kendini..

...

Deniz, elinde valizi saatlerce yürümüştü. Aklına koyduğu şeyi yapması için havanın kararmasını bekliyordu. Nihayet akşam olmak üzereydi aklında kalan ve yapmak istediği son şey Bora'yı ilk gördüğü yere gidip sonra da bu dünyadan ayrılmaktı. O durak onların anılarının baş tacıydı ve son defa oraya gitmek Bora gibi bir lütfü ona bahşettiği için mevlaya şükretmek ve yine Bora'nın iyiliği için onu kendinden sonsuza dek kurtarmak istiyordu.

...

Bora, bitap bir şekilde evden çıktığında gözleri ağlamaktan şişmiş, yaşama dair tüm sevincini yitirmişti. Nihayet durağın arka kısmındaki kafeye vardığında arkadaşlarına Deniz'in kendini iyi hissetmediğini ve gelemeyeceğini söyleyip herkesi evlerine dağıttı. Etrafta kimseler kalmadığında hava iyice kararmış ve dinen yağmur yeniden, daha da kuvvetli bir şekilde yağmaya başlamıştı.

Bora, öylesine çaresiz hissediyordu ki.. Ne yapacaktı? Ne yapmalıydı.. Hiç bir şey bilmiyordu.. Yağmur öylesine hızlanmıştı ki, sırılsıklam ıslanmasına rağmen umurunda değildi hiç bir şey. Gözlerinde ki yaşlar karışırken yağmura, orada öylece yapayalnız kalıvermişti.

Canı nedensiz sigara çekti o anda, oysa Deniz, bırakmasını istediği için onu bile bırakmaya karar vermişti. Ama şimdi Deniz de yoktu, bu hayatta yoktu gözünde..

Eli her zaman ki gibi bilinçsizce cebine gittiğinde dünden kalan paketin içinde ki son bir sigaraya dokundu. Bu onun hayatının son sigarasıydı.

-"Son.." dedi bitkinlikten çatallaşmış sesiyle kendi kendine..

Deniz'in istediği gibi artık son bir sigara içecek ve her şey bitecekti. Sigarayı bırakacaktı nihayet, hayatını bıraktığı bu yerde.

İçindeki ateşi söndürmeye yetmeyen yağmurdan, son sigarasını yakabilmek için durağa koştu Bora, uzaktan gelen sokak lambaları eşliğinde güçsüz bir şekilde  durağın içinde ki banka oturdu.

Zoraki ağzına tutuşturduğu sigarayı yakmak için cebinden çıkardığı çakmağı yakmaya çalıştı. Her bir denemede ıslanan çakmağın yanmayan ateşi ile kahırlanıp hıçkırarak daha da çok ağladı.

Kendi kendine kızarken "bu son aşkım, evet bu son!" diye söyleniyor ve titreyen elleriyle kızdığı çakmağı yakmaya çalışıyordu.

Her başarısız deneme canını daha çok yakarken nihayet tüm gücüyle bastırdığı çakmak elinden kayıp yere düştü.

Bora, sanki elinden şekeri alınmış bir çocuk gibi oturduğu yerden dizleri üzerine yere düştü ve daha da bitap bir şekilde ağlamaya başladı.

-"Bu sondu, sondu işte.. Neden yanmadın, neden.." diye ağlarken bir yandan da eline aldığı çakmağı taş zemine vurup durdu. Kendinde değildi artık çakmak parçalara ayrılıp dağılmıştı.

-"Neden, neden.." diye ağlarken öylesine çaresizdi ki, öylesine savunmasız..

-"Neden gittin Deniz, sensiz nefes alamazdım ki ben, sensizlik bana ölüm demek zaten bilmiyor muydun? Neden.." artık tükendiğini hissediyordu Bora, hıçkırıkları sessiz gecenin ve yağmur şırıltısının içinde kaybolurken ne yapacağını bilmiyordu.

-Çat!

Tam o anda, yine o ses..

Belki bir hayaldi bu, belki de olmasını istediği şeydi. Başını yerden hafifçe kaldırıp yine bilinç dışı ani bir hareketle sesin geldiği yöne bakınca karşısında gördüğü kişiye inanamadı önce..

-"Deniz..!" Bora, hayal mi gerçek mi olduğunu bilemediği bu görüntünün adını sayıklarken Deniz, gözlerinden akan yaşlarla sadece;

-"Özür dilerim sevgilim, çok özür dilerim.." diyebildi.

Deniz, sırılsıklam ıslanmış bir şekilde, gözlerinde yaşlarla karşısında durmuş ona bakıyor ve yüzünde buruk bir tebessümle elinde yanan çakmağı kendisine uzatıyordu.

Bora, dermansızlıktan düştüğü yerden ani ve çevik bir hareketle kalkıp bir daha gitmesine asla müsaade etmeyeceği Deniz'e deli gibi sıkıca sarıldı.

-"Sakın Deniz, sakın bir daha bunu yapma, yoksa ölürüm.." Dedi ağlayarak.

Deniz, şimdi anlıyordu; "kaçıp gitmek" Bora'ya bu hayatta yaşatacağı en büyük acı ve yapabileceği en büyük haksızlıktı.

-"Özür dilerim, bir daha senden gidecek cesareti kendimde bulamam zaten, özür dilerim aşkım, affet beni." diye ağlayarak sarılırken bunu bir daha tekrarlamayacağına kendi kendine söz verdi Deniz..

-"Birinci yılımız kutlu olsun sevgilim...."

.............

(Devam edecek) 

SON SİGARA..! (15.Bölüm / Hikaye)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora, yatakta gözlerini açtığında ne olduğunu anlamadan ve hiç bir şey düşünmeye fırsat dahi bulamadan Deniz'in sesinin geldiği yöne mutfağa doğru koşmaya başladı.

Saniyeler geçmesine rağmen sanki aradan geçen zaman Bora'ya saatlerin bir biri ardınca akması gibi uzun ve ulaşılmaz gelmişti.

Nihayet mutfağa geldiğinde sevdiği kadını, biricik aşkı Deniz'i yerde kanlar içinde buldu. Ne yapacağını, ne söyleyeceğini, nasıl davranacağını bilmez bir şekilde kucağına aldı.

-"Aşkım, bebeğim! Lütfen iyi ol, lütfen" diyebildi sadece, şoka girmişti. Elleri titriyor, dizlerinde ki dermanın boşaldığını hissediyordu.

Deniz, kendinde ama acılar içinde kıvranır bir halde karınını tutuyor ve sadece "bebeğim" diye ağlıyordu. Kendi canı şu an umurunda bile değildi, tek düşündüğü ve tek istediği şey ne olursa olsun bebeğinin yaşıyor olmasıydı.

-"Lütfen bebeğimizi kurtar aşkım." diye yalvarır bir seste Bora'ya seslendi. Zor konuşmuş ve kelimeleri heceleyerek ancak söyleyebilmişti. Karnına sanki milyonlarca bıçak aynı anda saplanıyor sonra geri çekiliyor ve tekrar tekrar aynı şey yapılıyordu.

Yüreğinde ki acı ve endişe ise bambaşka şekilde yaralıyordu Deniz'i. Biliyordu aslında yavrusunu çoktan kaybettiğini, bebeğinin kalbi durduğunda Deniz'in yüreğinde de bir duraksama olmuştu sanki.. Biliyordu, hissediyordu çok kötü bir şey olduğunu ama inanmak istemiyordu!

-"Şişş.. Tamam aşkım sen hiç bir şey düşünme şimdi hemen hastaneye gidiyoruz. Lütfen üzülme her şey iyi olacak!" Bora, aklından geçen türlü türlü senaryolara ve Deniz'i kaybetme korkusunun derinlerden bir yerde yüreğini parçalıyor olmasına rağmen karısına moral vermeye çalışıyordu.

-"Bir şey yok, her şey iyi olacak birtanem dayan!" sadece bu kelimeleri söyleyebiliyordu. Hiç bir şey düşünemez bir halde ve anlamsız bir şekilde Deniz'in yüzüne baktı. Şuan Deniz'den başka bir şey umurunda değildi onun! Bebekleri bile! Tek istediği, ALLAH'tan şu an tek dilediği Deniz'e bir şey olmamasıydı.

Bora, Deniz'i mutfaktan taşıyarak yatak odasında ki yatağa bıraktıktan sonra telaşlı bir şekilde arabanın anahtarını aldı ve Deniz'i bir battaniyeye sardıktan sonra yattığı yerden tekrar kucağına alıp kapıdan  koşar adımlarla çıktı.

....

MART 2005 

Deniz, pencereden bakarken kulaklarından gitmeyen o ses sürekli aynı şeyi tekrar edip duruyordu..

-"Üzgünüm, ama bebeğinizi kurtaramadık!" demişti doktor bey hüzün dolu ve garip, huzur bozucu bir sesle..

O andan sonra dünyada olup bitenle ilişkisi kesilmiş gibiydi, hiç bir şey yemiyor içmiyor, kimseyle konuşmuyordu.. Hayat denen şey karnından uçup giden meleği ile birlikte değerini yitirmişti artık onun gözünde. Hiç bir şeyin anlamı yoktu Deniz için. Yaşamasının tek sebebi sevdiği adamdı ama ona bile bir faydası yoktu artık!

Bora, Deniz'in bu haline çok üzülse de onu bir müddet kendisi ile baş başa bırakmaya karar vermişti ve onu sadece uzaktan izliyordu. Deniz'in gözlerinde gördüğü hüzün ciğerlerini yakıyor ve kahrediyordu. Bebekleri, ikisinin güzel mucizeleri ölmüştü evet Bora da çok üzülmüştü bu duruma ama her şeyden önemli olan Deniz'di.. Çok şükür biricik karısı hayattaydı ve tehlikeli bir operasyondan sonra günlerce hastanede yatmış ve nihayet bedenen sağlıklı olarak eve gelmişti.

Ama Deniz'in gözü artık neredeyse Bora'yı bile görmüyordu. Her gün aynı şeyi yapıyordu Deniz. Hava ne kadar soğuk olursa olsun balkonda ki salıncağa oturuyor ve saatlerce denize bakıyordu. Ağlamıyor, gülmüyor, konuşmuyor ve hiç bir şey yemiyor içmiyordu.

Yüzünde görünen tek ifade hissizlikti.. Sanki bir heykel gibi, sadece donuk ve mat bakıyordu hayata. Bora, artık Deniz'in kendisini bile sevmediğini düşünüyordu. Geceleri gizli gizli ağlıyor ama hep karısının yanında , güçlü olmaya ve onun bu durumuna elinden geldiğince sevecen ve anlayışlı davranmaya çalışıyordu.

...

-"Ona bir bebek bile veremedim.." kendi kendine sürekli aynı şeyi söylüyordu.

Deniz, karşısında duran buruk ve soğuk manzaraya bakarken gözlerinden bir damla düştü.

Kapıda kendisini sevgiyle izleyen ve her hareketine tahammül eden, deliler gibi sevdiği adama hayatında verebileceği en özel ve tek hediyeyi verememişti.

Hem kızını kaybetmiş hem de kocasına bir çocuk verip onu daha da mutlu edememişti. Kusurluydu Deniz kendince hiç bir işe yaramayan, zayıf ve acizdi.. Tek yaptığı sürekli sorun çıkarmaktı.. Bu yüzdendi ailesini kaybedişi, bu yüzdendi karşına çıkan kötülükler. Başına gelen her şeyi hak ettiğini düşünüyordu. Sanki hayatı onun lanetiydi!

Böyle giderse Bora'nın da hayatını mahvedecekti kendi yaşamını kuruttuğu gibi her şeyden çok sevdiği adamında hayatını karartacaktı. Deniz, artık iyice emindi Bora'nın hayatından çıkmazsa kendi laneti Bora'ya da bulaşacaktı ve onun da hayatı mahvolacaktı.

Gitmeliydi Deniz, ama nereye ve nasıl. Bora sürekli onu takip ediyordu her hareketini uzaktan izliyordu işe bile gitmemişti günlerce, bu soruna bir çare bulmalıydı; önce iyiymiş gibi davranıp Bora'yı iyi olduğuna inandırmalı ve işe göndermeliydi. Ardından da bir aydır yanlarında duran ve ona annesinin yokluğunu hissettirmeyecek derecede iyi davranan Zeynep Hanım'ı ve güzeller güzeli Melek'i de aynı şekilde iyi olduğuna ikna edip evlerine göndermeliydi. Onların hayatını daha fazla meşgul etmeye hakları yoktu Deniz'in.

Kendi lanetini onlara bulaştırmamalıydı!

Kendi planını kafasında tasarladı Deniz. İçi kan ağlasa da gülecek, yiyecek, içecek ve herkesi iyi olduğuna inandıracaktı. Ve sonra tüm bu iyi insanlara daha fazla zarar ve üzüntü vermeden çekip gidecekti. Ama sevdiği adamdan, Bora'dan bu defa nasıl kopacaktı bunu bilmiyordu işte..

Ondan bir an bile ayrı kalmak dayanılmaz geliyordu ama başka çaresi yoktu! Bunu kendisi için değil hayatının aşkı için yapmalıydı.

Gitmek zor olsa bile kalıp sevdiği adamın hayatının mahvolmasını izlemek daha zordu!

...  Devam Edecek  ...