kırık..

"Üzülme cancağızım. Her bir yara'dan, haberdardır Yaradan.."

Mevlana

Öyle kırıldı ki yürek kemanı,

Çalmaya mecali bile yok ne çileyi, ne gamı..

Umut desen bağrından yitik bahar,

Sığınacak ne bir yuvası var ne bir hanı..

Ey gönlüm, bu yitikliğin bir yolu vardır elbet..

Bu suskunluğun, tebessüme arız bir sözü..

Yıkılsan da haydi bir gözyaşı daya gayret!

Her gecenin bir sabahı muhakkak vardır sabret..

"En candan arkadaşım ruhumu saran gece,

Ben kime bağlanmışım ağlıyorum gizlice.."

Bu da Geçer..

Ben ne kadar aciz ve günahkar olsam da ..
Öyle büyük ve merhametli bir yaratıcının kuluyum ki..
Benim dünyalar dolusu günahım da olsa,
Bilirim ki onun dünyalara sığmayacak kadar sonsuz af kapısı var..
Rabbim ben her türlü kirli günahımdan pişmanım..
Rabbim ben çok basit ve aciz bir kulum..
Defalarca hatalar işledim..
Bilerek, bilmeyerek işlediğim her günahtan pişmanım..
Ruhumda ki karanlıktan, nefsimden, şeytandan ve tüm şeytanlaşmışlardan sana sığınırım..
Affet Allah'ım bu aciz kulun tüm varlığı ile sana sığındı, sen büyüksün...

Geçer elbet tüm her şeyin ötesinde bir Allah var!!!

Şimdi //// Karalamaca..

Yıldız alacası şimdi gönlüm..
Ben seni bilmem hangi gecenin,
Bilmem hangi rüyasında,
Bilmem kaç kere gördüm..
Ve bilmem neden sevdim..

Sen masmavi düşlerimin kara bakışlı yari..
Sen karanık gecemin tutulan ay parçası..
Şimdi ben böylesine özlem duyarken sana..
Sen hayatımın çözümsüz en zor bilmecesi..

Şimdi çık gel! Bırak masivasını, ben tutarım ellerinden..
Şimdi çık gel! Bırak maverasını ne olur, ben hazırım..
Şimdi çık gel! Anlatma hiç bir şey sadece bak gözlerime..
Ben senin sustuklarından bile seni anlarım..
Şimdi çık gel, ben hazırım..

Sadece yorgunum biraz ve üşüdüm de..
Yolumu da kaybettim gözlerinin kara dönemeçlerinde..
Olsun, biz bu sonbaharlarda,
Birlikte süzülürüz rüzgârların uçurduğu yapraklarda..
Şimdi çık gel..! Ben hazırım..
Şimdi çık kozandan, yüreğime gel..
Nefesine muhtacım...

Nasıl..?

Bazen kelimeler yolunu şaşırır da dökülemez dilinden..
Susar zaman ve yalnızlığın konuşmaya başlar..
Ne akşam doyurur yüreğini ne yıldızlar aman verir karanlıklarına..
Nutkun tutulur ve gözlerin ince ince kanar..
Dualar edersin, istersin yaradandan yana yakıla..
Çaresizliğin dibine vurur, nefessiz kalırsın..
Çok ihtiyacın olur o an sevdiğin kollara sığınmaya..
Üşürsün en sıcak odalarda bile..
Bazen umutların bir ağacın yaprakları gibi tek tek  dökülür ya..
İmkansızlıklar yaralar ruhunu, yakar canını..
Kahredersin içinde ki fırtınadan hiç haberi olmayacak sevgiliye..
Kahredersin kurulmadan yıkılan hayallerine..
Kaderine, geçmişine, geleceğine..

Nasıl diner bu acı?
Nasıl kurtulurum içimde ki bu uçurumdan?
Nasıl bir daha bulurum yolumu bu kaybolmuşluktan..?
Nasıl çıkarım bu işin içinden?
Nasıl üstesinden gelirim..?

ALLAH'ım çok çaresizim..


//04.11.2014 Kütahya'dan

HİKAYE - AŞK Neydi? (2.Bölüm)

Fotoğraf - Seyid ÇOLAK

HİKAYE - AŞK Neydi? 1.Bölümü okumak buraya için tıklayınız.


Zeynep şaşkındı, ne demek oluyordu tüm bunlar anlayamadı.. Oysa içinde saklı olan aşkından bu gün kendisi gitmeliydi, kendisi gidecekti evet buna niyetlenmişti. Aldığı o kararlar, içinde bocaladığı tüm o kararsızlıkar boşuna mıydı? Günlerdir içinde olduğu bocalama ve kararsızlık şimdi bir anda yerini şaşkın, yorgun ve deli bir hüzne bırakmıştı.

Hayat, yine ona belli belirsiz büyük bir sürpriz yapmıştı.. Gitme isteğine oranla 'gönderecek olma' duygusu daha bir acıtmıştı canını..

Halbu ki sabah kesin kararını veren ve yolunu Tuna'nın sapaklarından çekecek olan o değil miydi? Şimdi Tuna'nın onun yolundan çekiliyor olması işine gelmeliydi üstelik. Zeynep'in kafası iyice karışmıştı, midesi bulanmaya başladı.

Kalabalığın arasından bir sesin kendi ismini seslendiğini duyuyordu ama tepki veremiyordu, yüreğini alıpta giden adamın ardından öylece baka kalmıştı. Neyse ki yine Erhan'ın dürtmesiyle zorda olsa kendini toparlayıp, çeki düzen verdi kendine.

-"Zeynep abla hadi ne bekliyorsun peşinden gidelim. Bu röportaj çooook iyi olacak, kaçırmayalım bu fırsatı! Lütfen onu terletecek sorular sor olur mu?" diye anlamsız bir sevinç nidası içinde durmadan konuşuyordu Erhan.

Zeynep, içten içe sinir olmuştu Erhan'a, oysa  ki bu işe Erhan gibi sevinmeliydi, doğal olan buydu. Son günlerin en marjinal magazin röportajını yakalamışlardı. Bu onların haberi yapış şekline nazaran bir çok firmanın dikkatini çekebilir ve onlara hayatlarında önemli adımlar attıracak çok özel kapılar açtırabilirdi.

Ama Zeynep neden hala böyle kırgın ve üzgün hissediyordu. Her şey yolunda gidiyordu oysa.. Artık Tuna'nın röportajından kendi isteği ile ayrılmasına gerek kalmamıştı, ajansta ki tüm sorgulamalar bir anda düşmüş olacaktı böylece! Üstüne büyük bir haber ve fırsat yakalamıştı.

Milyon kadar genç kızın hayalini süsleyen bu adamı son yolculayacak olan da kendisiydi. Milyonlarca kadın, Zeynep'in yüzü anlamsız bir kızgınlık haline bürünmüş, yeniden midesi hareketlenmişti. Bu fikir, başkalarının Tuna'ya olan hayranlığı bile onu rahatsız etmeye yetmişti.

-"Allah'ım çıldırıyorum." dedi kendi kendine, sesi fısıltıdan farksızdı.

Neşeli bir şekilde Tuna'nın odasına doğru giden Erhan'ın peşine takılarak istemsiz adımlarla yürüdü.

-"Aklımı toparlamalıyım, kendime gelmeliyim. Kızım toplan artık! Aptal olma Zeynep, aptal olma!" diyerek kendini bir yandan teskin ediyor bir yandan saçını başını düzeltmeye çalışıyordu.

Erhan ile birlikte kapıyı tıklattıklarında içeriden yorgun bir "gel" sesi duyuldu. İlk giren Zeynep oldu, Tuna'nın biraz önceki kararlılığından ve güler yüzünden eser kalmamıştı. Gözlerinde anlamsız bir endişe ve hüzün vardı. Zeynep, artık hiç bir şey anlayamıyordu. Bütün bu karmaşa akıp giderken, hayatın gerisinde bir yerlerde kaldığını hissediyordu. Zihni o an yaşadığı hiç bir olayı anlamlandıramıyordu sanki...

Kapıda Zeynep ve Erhan'ı gören Tuna, buruk bir gülümseme ile tekrar -"Buyurun Zeynep Hanım, gelin lütfen" dedi.

Zeynep olur anlamında başını öne eğdikten sonra, usul adımlara içeri girdi. Erhan da hemen ardından onu takip etti.

Tam o sırada Erhan, bir şeye sinirlenmiş gibi başını iki yana salladı ve elini başını götürüp;
-"Hay ALLAH, Zeynep abla kameranın çantasını salonda unuttum. Geliyorum." diyerek odadan çıktı.

Zeynep, içinden attığı çığlıkların ve kalp atışlarının artık önüne geçemeyeceğini ve duyulacağını düşünüyordu. Üstelik bakışlarından anladığı kadarı ile Tuna, Erhan'ın gidişine sinirlenmiş gibi kaşlarını çatmıştı.

-"Neyse sanırım bu fırsatı değerlendirmek lazım Zeynep Hanım." dedi, aynı anda çantasından çıkardığı bir kitabı Zeynep'e doğru uzattı Tuna.

Zeynep, kendisine uzattığı kitabı alırken şaşkınlık içinde genç adamın yüzüne baktı. İçinden bu gün tüm talihsizliklerin özenle kendisini seçtiğini ve sanki her olayın planlı bir şekilde onu afallatması için fırsat kolladığını falan düşünüyordu.

Önce kitabı sonra da onu uzatan elin sahibini "nedir bu" bakışları ile süzerken bir şey dikkatini çekti, Tuna'yı ilk defa bu kadar cansız ve bitkin görüyordu.

Tuna'dan Zeynep'in soran bakışlarına beklediği cevap gecikmedi.

-"Sizin için imzaladım, sanırım bunca yıllık arkadaşlığımız hatırına bir veda hediyesi bırakmak fena olmaz.!" dedi genç adam.

Zeynep ise sadece;

-"Teşekkür ederim." diyebildi. Tam kitabı açıp, deli gibi merak ettiği imza kısmını okuyacakken kapı çaldı. Tuna, yine yorgun bir ifade takınıp -"Buyurun" dedi.

Gelen, biraz önce şaşkınlıkla odadan çıkan Erhan'dı.

-"Kusura bakmayın beklettim. Kalabalık dehşet verici boyutlara ulaşmış, kapının önünde bekleyenleri aşıp gelmek neredeyse imkansızdı. " derken özür dileyen, mahcup bir yüz ifadesi ile içeri girdi. Sanki unutkanlığı ile sebebiyet verdiği zaman kaybını telafi etmek istercesine hızlı hareketlerle kamerasını kurmaya başladı.

-"Hazırım Zeynep Abla." Erhan'ın sesi Zeynep'in kulaklarında adeta bir şoklama etkisi yaptı. Genç kadın derhal toparlanıp Tuna'nın oturduğu koltuğun yan tarafına geçti. Ona bu kadar yakın olmak ve ondan bu kadar mahrum kalmak, canını yakıyordu artık.

Tüm bu olanlara aldırmamaya çalışsa da gözlerinin dolmasına mani olamadı. Zeynep, gözlerinde ki yaşları saklamak için bakışlarını yere sabitledi. Ne var ki Zeynep ne kadar saklamaya çalışsa da Tuna, çoktan hissetmişti genç kadının gözlerinde ki buğuyu.

Bu durum karşısında çaresizliği bir kat daha artan Tuna, içinden -"ALLAH'ım bu gün artık bitsin." diye dua ediyordu.

Zeynep'in içinden geçende tam olarak bu olmuştu. -"Lütfen, bitsin bu çile ALLAH'ım"

İkisi de bu günün hem bitmesi, hem bitmemesi konusunda kararsız ve çaresiz hissediyordu. Tuna, ortamın havasını biraz yumuşatmak için biraz ileride kamerası ile uğraşan Erhan'ın duyamayacağı bir ses tonuyla ;

-"Gideceğime bu kadar üzüleceğinizi tahmin etmemiştim, ama unutmayın, ilk karşılaştığımızda dediğim gibi bir anne hiç bir zaman ağlamamalıdır." dedi.

Zeynep, şimdi ikinci bir şok daha yaşadı. Bu adam nasıl oluyordu da hiç bir şeyi unutmuyordu!

-"Şey, ben.." Ne diyeceğini bilememişti.

Ne demeliydi?

Bir şeyler söylese, yada sussa.. Acaba tüm bu olanlardan sonra Tuna onu yanlış anlar mıydı?

Aslında anlasaydı da bu kesinlikle yanlış değil doğru olan olurdu, yanlış olansa Zeyneb'in içinde bulunduğu bu durumdu.

Zeynep, o an çaresizliği ve mahcubiyeti vücudunun tüm zerresinde hissetmişti.

╰☆╮Devam Edecek╰☆╮

HİKAYE- AŞK Neydi..?

Resim-Seyid ÇOLAK

(Hikaye iki yada üç bölümden oluşacak. aslında başlarken planım bir idi ama yazdıkça uzadı arkadaşlar. Affınıza sığınarak içimde ki yazma özlemimi gideriyorum. Şimdiden herkese cümlelerime tahammül edip okuduğu ve düşüncelerini bana bildirecekleri için teşekkür ediyorum. )

AŞK NEYDİ..?

Sırtını kapıya yasladığında halsiz ve tükenmiş hissetti kendini..

İçinde ki bu çelişki, bu tükenmez ve hadsiz duygular tüm dermanını alıyordu. Evet yapmalıydı, artık buna bir son vermeliydi! Canı ne kadar çok yanarsa yansın bunu sadece minik kızı Gülce için yapacaktı. Bu dünyada ki tüm sığınaklar kirli ve zalim olsa da bir tek yavrusunun masumluğu yetiyordu bu işe bir nokta koymasına.

Usulca ve isteksiz hareketlerle dayandığı yerden sıyrılıp çaldı Efdal Bey'in kapısını. İçeriden gelen "Gel! " sesini duyunca şöyle bir çeki düzen verip kendine, içeri girdi vakur adımlarla.

-"Buyur kızım, hoş geldin, bir şey mi isteyecektin?" derken ki ses tonundan Efdal Bey'in canının bir şeylere sıkkın olduğu belliydi.

Zeynep bu duruma aldırmadı, hafifçe silkinip içinde kalan son güç ile ;

-"Efendim, artık Tuna Bey'in röportajlarına gitmek istemiyorum, lütfen yerime başkasını verin." dedi, sesi titrek ama kararlı bir eda ile çıkmıştı.

Efdal Bey gözlerini önünde ki dokümandan kaldırıp neredeyse burnunun ucuna inmiş olan gözlüklerinden Zeynep'e doğru çevirdi. Şaşırmış gibiydi.

-"Peki kızım, bu zaten son olacağa benziyor." dedi. Yorgun ve üzgün bir sesle..

Zeynep, Efdal Bey'in tam olarak ne demek istediğini anlamamıştı tam "Neden?" diye soracaktı ki, Efdal Bey'in telefonu çaldı.

Efdal bey istemsiz bir hareketle ahizeyi kulağına götürdü ve ;

-"Efendim, evet evet öyle demiştik ya, bu akşam ki yayında konuğumuz o olacak. Detayları mı? Her zaman bu tür şeyleri neden benim düşünmem gerekiyor! Sizlerin işi ne orada anlamadım ki!" diye cevap verirken Zeynep neredeyse ilk defa bu kadar kızgın görmüştü onu.

Efdal Bey, konuşmasının gidişatından telefonun baya uzun süreceği anladı. Bu yüzden bir yandan konuşurken bir yandan da eliyle Zeynep'e nazikçe daha sonra konuşuruz anlamında başını işaret etti..

Mesaj alındı ve Zeynep, geldiği gibi ürkek adımlarla Efdal Bey'in "zaten son olacak" laflarını beyninde sorgularken afallamış bir şekilde kapıdan çıktı. Acaba müdürü "zaten son" derken ne demek istemişti.. 

Neyse önemli değildi, önemli olan Zeynep'in istediğini elde etmiş olmasıydı, nihayet onu son defa kitabının imza kampanyasında yapacakları röportajda görecekti ve ondan sonra kendi yoluna devam edecekti. İçi burkuldu Zeynep'in.. Başını iki yana salladı ve kendini yapacak olduğu röportaja hazırlamak üzere arabaya doğru gitti. Garip olan bu sefer sohbet konusunu bilmeden gidiyor olmasıydı. Sohbetin konusunu da umursamıyordu açıkçası tek istediği biran önce sona ermesiydi!

Yapacakları son röportaja, yasak aşkına atacağı son kaçamak bakışlarına doğru yol alırken içi acıyor, nefesi kesilecek gibi hissediyordu. Karışıktı, bir tarafı rahatlamış bir tarafı ise ateş alev yanıyordu.

Nihayet vardıklarında, imza salonundan kıyamet gibi alkış sesleri yükseliyordu ve biraz sonra onun sesi duyuldu, aşk hakkında bir şeyler anlatıyordu. Demek ki bu gün ki röportajın konusu AŞK'tı.. 

Zeynep içinden "Günün anlam ve önemine pek bir uygun olmuş" diye geçirirken bir yandan da kimseye belli etmeden gözlerini devirdi. Nasıl bir tevafuktu bu böyle. 

Salona geçtiklerinde, konuşmasını bitiren Tuna'ya elinde ki mikrofonu uzattı. "Kahretsin!" diye geçirdi içinden, yine elleri titriyordu. Neredeyse dört yıldır Tuna'nın, kanalına dair tüm röportajlarını o yapıyordu alışmış olması lazımdı ama bu adamın karşısında bir türlü heyecanına engel olamıyordu. Bir yandan soracağı soruları düşünmesi gerekirken o her zaman ki gibi Tuna'yı ilk gördüğü günü anımsadı. 

O gün kalbi nasıl da kırılmıştı, eşi Murat'ın kendisini aldattığını daha yeni öğrenmişti. Üstelik kızları Gülce henüz altı aylıktı. Gözleri ağlamaktan şişmiş olsa da görevini yerine getirmek üzere Tuna ile röportaja gelmişti. Zira kafasını dağıtmak için yapabileceği tek şey buydu.

Tuna ile olan ilk röportajı belki de o gün aklına hücum eden ölüm duygularını bastırmasına ve hayatında bir dönüm noktasına vesile olmuşu.

O gün Tuna, çocuklardan bahsediyordu, annesinin kanatlarına ihtiyacı olan çocuklardan. Zira kendisi de annesini henüz bebek yaşta kaybetmiş ve yıllar geçse de ona olan özlemini hiç bir şekilde bastıramamıştı.

-"Nasıl ki bir çocuk, annenin uçmak için lazım olan kanatları ise, anne de bir çocuk için hayatta cesur olabilme parçasıdır, annesi olmayan bir çocuk hayatına hep bir-sıfır geride başlar, hep bir yanını eksik hisseder. Bu yüzden anne ne olursa olsun tüm sıkıntılarını evladında unutmalı ve hep onun yanında olmalıdır. Ve beyler size sesleniyorum, ne sebeple olursa olsun eşinin kalbini kıran bir erkek zalimdir." diye anlatırken bir yandan samimi ve sıcak bakışları ile Zeynep'e hoş geldin işareti yapmıştı. Ne garip bu kadar yoğunluğun ve insan kalabalığının arasında onun geldiğini fark etmiş ve selamlamayı ihmal etmemişti.

Konuşması bittikten sonra Tuna elinde bir bardak çay ile gelmiş ve Zeynep'e uzatarak "ne olursa olsun bir anne ağlamamalıdır. Hoş geldiniz." demişti.

Zeynep şimdi bunları düşünürken birden irkildi, nasıl olmuştu da o gün Tuna onun bir anne olduğunu bilmişti. Ne garip bir adamdı, her zaman ihtiyacı olan konu üzerine konuşurlar ve Zeynep de bunlardan kendine pay çıkararak hayatına devam ederdi. Bu yüzdendi ne kadar kızsa da eşinin ihanetini affedişi. Ama bu konuşmalarda Zeynep'in görmezden gelmeye çalıştığı bir şey daha olmuştu, içten içe Tuna'ya farklı bir gözle bakmaya başlamış ve ona deliler gibi aşık olmuştu. Her röportajında umursamaz tavırları arasından kaçamak bakışlar göndermişti ona. Bir kaç defa gözleri aşık olduğu adamın gözleriyle buluşmuş ve karşılığında içten tebessümler almıştı. Çoğu kez acabalar geçirmişti aklından Zeynep, "Acaba o da beni fark etti mi?" diye kendine sormuştu kendine defalarca...

Zeynep öylesine dalmıştı ki yanında duran kameraman arkadaşı Erhan'ın sesi ve dürtmesiyle ancak kendine gelebildi.

-"Zeynep abla, hadi, seni bekliyoruz." dedi sitemkar ve şaşkın bir sesle Erkan.

Zeynep, mikrofonu Tuna'ya doğru uzattığında ne soracağını henüz düşünememişti. fakat kelimeler kendiliğinden döküldü ağzından;

-"Sizce aşk nedir?"  aklına ilk gelen bu olmuştu, hem günün konusunu da uygundu. Nasılsa Tuna'nın son yazdığı kitabın adı da "Aşk NEYDİ?" değil miydi. Okuyamamıştı daha ama çok merak ediyordu  doğrusu. Sevdiği adamın aşkı nasıl tarif ettiğini, hangi kelimeleri seçtiğini deli gibi okumak istiyordu. 

-"Aşk imkansızlıktır.." dedi Tuna, gözleri buğulanmıştı, huzur dolu sesi Zeynep'in duygularını tarumar etmişti adeta.. 

-"Neden imkansız ki..?" diye kaçırıverdi ağzından Zeynep. Sebebini sorgulamakta neydi böyle, adamın sözlerini tamamlamasını beklemediğine pişman oldu, utancından yanakları al al oldu, nasıl bu kadar acemi bir davranışta bulunmuştu. "-Aptalsın kızım sen aptal" diye azarladı kendini içinden..

-"Çünkü aşk kavuşamamanın kamçısıyla alev alır, çünkü aşk hasretle perçinlenir.." derken Tuna salonda boş bir noktaya bakıyordu derin bir nefes aldıktan sonra devam etti ;

-"Aşk, kaçamak bakışlardır, o bakışların bir biri ile hem buluşması hem buluşmaması isteğidir.." bu sefer gözlerini Zeynep'in gözlerine dikip;

-"imkansızdır Aşk, peki imkansız aşk ile sevenlerin bakışları ihanet midir?" diye devam etti. 

-"İnsan bu duyguları için utanmalı mıdır kendinden?" Tuna hala Zeynep'in gözlerinin içine bakıyordu. Zeynep ise neredeyse şaşkınlıktan küçük dilini yutacaktı.

Tuna, ne demek istiyordu? Bu sözleri tüm salondakiler de duyuyordu ama içinden bir şey bu konuşmanın sanki ikisi arasında geçiyormuş gibi hissetmesini sağlamıştı.

-"Acaba" dedi,  "Acaba benim ona olan duygularımı biliyor muydu bunca zaman?" diye sordu kendi kendine Zeynep, şaşkınlığı gittikçe artıyordu ve sohbetin gidişatından endişe duyuyordu. 

Tuna, sanki Zeynep'in iç sesini ve kendine sorduğu soruları duymuş gibi kibarca gülümsedi ve sözlerine devam etti..

-"Elinde olmadan aşık olur insan, önemli olan kirletmemesidir aşkını, kaçamak bakışlar ile sevdiğini yoklaması bence ihanet değildir.. Ama insan nefsi işte, bir yere kadar tutabiliyoruz! Bazen önüne koyulan engelleri taşmak ve coşmak istiyor duygular." derken yutkunup duraksadı, bakışlarını bu sefer Zeynep'ten ellerine, dikkatini de kendilerini dinleyen kalabalığa çevirdi.

-"Evet, bazen bende soruyorum kendime 'Aşk neydi? neredeydi?' diye. Ben bu gizemli sorunun cevabını buldum, bir gümüş diyarında, bir tutam çiçeğin yaprağında, bir avuç yoksulluğun kokusunda buldum!" Bu cümleler ağzından dökülürken, gözleri parlamış ve coşmuştu Tuna.

-"Dostlar, nihayet ben cevabımı buldum.. " diye şevkle sözlerine devam ederken, tekrar yutkunup bu sefer bakışlarını semaya doğru çevirmişti..

-"Kavrulduğum gecenin yokuşlarında, bir yudum aşk diye dilenirken, çaresizlikler ile kamçılanıp, Aşk'ımdan kıvranırken, buldum.." bu sefer sesi aciz bir fısıltıya dönüşmüş ve neredeyse susmuştu. 

Zeynep, duydukları karşısında şok olmuştu, bu adam sanki onun yaşadığı çelişkileri ve acıları tarif ediyordu. Salonda kopan alkış kıyameti sanki boş bir fısıltı gibi geliyordu Zeynep'e.. Bu adamı neden sevdiğini bir kez daha anlamıştı. İçinde sel olup giden keşkeler ile bakarken Tuna'ya gözlerinden süzülen bir damla yaşı sadece o fark etmişti belki de..

Ağlıyordu Tuna, belki hayatları gösteriden ibaret olan sanatçıların sürekli yaptığı gibi sadece bir gösteri ürünüydü onun gözyaşları. Zeynep yıllardır sanatçı diye nitelendirilen bir çok insanla muhatap olmuştu. Alışkındı sahte gözyaşlarına, sahte sevgi nidalarına.. Ama nedense Tuna onlardan farklıydı, sevgi dolu, mütevazi, gösterişten uzak sade bir insandı. Bu özellikler de onu bu kadar sevmesi için sebep olmuş diğer şeylerdi..

Zeynep, kendi iç dünyasında sorular ile boğuşurken Tuna kalabalığa ve Zeynep'e hitaben konuşmaya devam etti;

-"Yani aşk imkansızlığın koynunda, annesiz bir çocuk, aydınlığı olmayan bir gece, baharsız bir kıştır. Ama aşk, yüreği kıpırdatan tek duygudur, Aşk, aşktır." diyerek sohbetlerini noktaladığını ifade eden bir selamlama ile kendini oturduğu yerden geri çekti.

Tuna'nın son sözlerinden sonra yeniden bir alkış furyası koptu. Zeynep, tam o anda sevdiği ama imkansız olduğu aşkına artık ona son gelişi olduğunu ve hakkını helal etmesi isteğini söylemeye niyet etmişti ki Tuna'nın menajerinin anonsu ile birden duraksadı.

-"Üzgünüm ama tüm ısrarlarımıza rağmen Tuna nereye gideceğini açıklamıyor. Bu konuda son bir ısrarı hep birlikte yapalım dostlar." diyordu Hamdi Bey. Salonu adeta coşturdu.

Tuna, bu anonsun sahibine kırgın ama sakin bir ifade başını sağ yanına eğerek baktıktan sonra oturduğu yerden kalkıp, menajerinin yanına gitti ve elinde ki mikrofonu alarak ;

-"Sizleri çok seviyorum, sizlerle birlikte olmak inanın benim hayatımın tek arzusu zaten. Ama bu dünyada olmasa bile bir kez daha buluşacağımız o mahşer günü iple çekeceğim. Bu gün, o gün yanımda sizlere getireceğim diğer dostlar ile buluşmaya gidiyorum. Lütfen hakkınızı ve sevginizi helal edin, benden sizlere ne kadar hak var ise hepsi helaldir.." dedi ve sakin adımlarla, arkasından yapılan tüm çağrılara aldırış etmeden kendisine ayrılan odaya doğru gitti...  

╰☆╮DEVAM EDECEK 

╰☆╮

♡ Bİ' YAŞIMA DAHA GİRDİM Kİ BEN :) ♡ηυяѕαℓкιмι™ ╰☆╮

Evvet başlıktan da tahmin ettiğiniz üzere bu gün benim doğum günüm :)
Bu gün için kendimi tebrik eder, sizlerden de gün içinde benim başlattığım bu tebrik olayının devamını beklerim :)
Mümkünse; hediye olarakta yeni yaşım için bol ve güzel dualarınızı isterim :)

Neyse işte :)
Kısa lafın uzunu bu gün benim 26. yaş günüm :)
Artık büyüdüm kocaman bir 'küçük kız' oldum.

Bu arada doğum günümün ilk sürprizi de sevgilimden, hayatımın anlamı eşimden geldi;
Sizi sürprizimin resimleri ile baş başa bırakırken;
Buradan sevgili eşime; bu hayatta benim olduğu ve beni böylesine mutlu ettiği için sonsuz şükranlarımı sunarım..

Yine Geldim Sana..

Yalnızlık ruhumda böylesine hüzünlendirirken beni,

Böyle çaresizken ümitlerim..

Ve böylesine nemliyken gözlerim..

Kapındayım, ısrarla tüm duvarlara direniyorum!

Ben bir tek sana muhtaç bir dilenciyim,

Ellerimi huzuruna açtım, bir tek senden dileniyorum!

Ey güzellerden daha güzel rabbim,

Ey her muhtacın ihtiyacını gideren,

Ey kendisine geleni boş çevirmeyecek kadar büyük ve cömert olan ALLAH'ım..

Yine geldim kapına sen kapına gelmeme izin verdiğin için,

Yine açtım ellerimi istiyorum senden sen benden istememi istediğin için,

Sana dayandım, senden başka kimsem olmadığı için,

Sana güvendim sen sana geleni boş çevirmeyeceğini taahhüt ettiğin için..

Çaresizim ey çaresizlerin tek çaresi,

Dertliyim ey dertlilerin tek dermanı,

Günahkarım, acizim biliyorum..

Tüm hatalarımdan pişmanım, 

Yüzüm yok mevlam utanıyorum..

Ama sen öyle büyüksün ki, sen öyle merhametlisin ki..

Affına talibim rabbim tüm hatalarımla,

Aşkına talibim ya rabbim tüm yüreğimle!

İhsanlarına ve şefkat nazarına muhtacım rabbim tüm varlığımla..

Ya rabbi ben yine geldim kapına, 

Cuma hürmetine, 

Duaları kabul edeceğini bildirdiğin,

Kitabım kuran-ı kerim hürmetine,

Efendimiz rasulün Muhammet Mustafa (s.a.s) hürmetine,

O ki, senin habibin, o ki uğruna rahmet yağmurları yağdırdığın,

O ki, bizi bile onun uğruna yarattığın..

O ki, uğrunda ve onun hakkı için tüm kilitli kapıları açtığın peygamberimizin adı hakkına!

Şimdi senden onun aşkı ve onun adı ile istiyorum mevlam yardım et..

Ya rabbi bu dilenciyi bu çaresizi kapından çevirme, 

Ben dualarımın kabulüne layık olduğum için değil,

Duaları kabul etmek, kapına geleni hayırlar ile mest etmek sadece senin şanına yakıştığı için bana yardım et ve dualarımızı kabul et..

Ey alemlerin tek sahibi, eşi benzeri olmayan tek yaradan;

Sen kimin, neyin hakkı için kabul ediyorsan duaları onun aşkı için istiyorum senden ne olur yardım et,

Ne olur dualarımı kabul et..
Ne olur ALLAH'ım beni kapından kalbi kırık ve ellerim boş geri çevirme..
Ne olur ALLAH'ım beni bana bırakma, beni yalnız ve kimsesiz bırakma..
Ne olur ALLAH'ım beni sahipsiz ve çaresiz bırakma..
Ben sana sığındım rabbim, sadece senin merhametine, rahmetine, şefkatine ve affına sığındım..

Rabbim, tüm şahit olanların gözü önünde ben ellerimi en büyük olan, duaların tek kabul olunduğu makamına, sana açtım;
Tüm aciz varlığımla sana sığındım,
Yalnız senden istiyorum!
Ey tüm duaları duyan ve kabul edip isteyene istediğini verme gücü sadece kendisinde olan ALLAH'ım..
Ben bit tek senin rahmetinden umuyorum, ne olur beni şefkatinden ve merhametinden mahrum etme,
Ne olur beni tek başıma, kimsesiz ve çaresiz bırakma..!

Bismillahirrahmanirrahim..

Allah bana yeter, O’ndan başka ilah yoktur. Ben yalnız O’na dayanırım. Çünkü O, büyük Arş’ın, muazzam hükümranlığın sahibidir.”(Tevbe, 9/129).

(amin)

Aczimi İtiraf Ediyorum..

Ey tüm kilitleri kendi varlığı aşkına açan rabbim..
Ey bütün güzelliklerin nişanesi sultanım..
Boynum bükük, ruhum kara, kalbim katı..
Ne verdiklerinin şükrünü eda edebiliyorum, ne emirlerini eksiksiz yapabiliyorum..
Acizim, günahkarım, belki de istemeden isyankâr..

Ya rabbi bu gün cuma, müslümanlara bahşettiğin bayram..
Bütün günahlarımı, bilerek bilmeyerek işlediğim tüm kabahatlerimi kabul ediyorum ALLAH'ım..
Hepsinden pişmanım, hepsinden utanıyorum..
Ya rabbi iyiliğe gitmek, doğru yolu bulmak için senin kudretine muhtacım..
Mutlu, huzurlu olabilmek için sana muhtacım..

Ey ihtiyaçları gideren, ey kullarına çok merhametli olan rabbim..
Dudağımdan dökülen her kelime senin izninle ve isteğinledir..
Ve ben bu gün kapına gelip senden isteyebiliyorsam eğer, sen istememi istediğin içindir..
Ya rabbi sen isteyene, istediğini vereceğini taahhüt eden Mucib'sin..
Ya rabbi sen af dileyeni affedeceğini müjdeleyen Gaffar'sın..
Sen kalpleri yumuşatan, sevgi ve huzur veren Vedûd'sün..
Sen bu dünyada ki en merhametli annelerden bile sonsuzluk miktarınca daha merhametli olan Rahman'sın..

Ey dualara icabet eden sevgili,
Ey alemleri aşkla yaradan güzeller güzeli..
İcabet ettiğin Mucib, affettiğin Gaffar, Sevgiye işaret edilen Vedûd, rahmetin delaleti Rahim olan varlığının aşkına istiyorum senden!
Ya rabbi bu dünyanın uğruna yaratıldığı, yağmurların uğruna çağladığı, güneşin aşkıyla ısıttığı habibin Muhammet Mustafa (s.a.s) efendimizin hatırı aşkına ellerimi açtım diliyorum senden;

Kapına geldim, acziyetimle ve kararmış varlığımla, ancak yine de senin büyüklüğünün umuduyla dua ediyorum..

Ne olur ALLAH'ım sen bu aciz kulunu ağır imtihanlara tabi tutma, doğruluğu, güzelliği ver kalbine..
Sıkıntılarımı gider, bana senin aşkını, huzurunu ver..
Benim ve bu duayı benim samimiyetimle okuyup amin diyen her kulunun günahlarını bağışlayıp, sıkıntılarını gider..
Dualarını kabul et, cemali ilahinle müşerref kıl..
Kapalı kapılarını ferahlıkla, huzurla aç..

Kapındayım, senden diliyorum, çünkü tüm varlığımla yalnız ve yalnız sana muhtacım..


(amin)


Cumanız Mûbarek Olsun...

Din, AŞK'tır..

Bir sayfada güzel bir konu gördüm ve altına kalemimden bir kaç aciz satır döküldü..
Yazı öylesine güzeldi ki yorum ister istemez yazdı kendini..
Sizlerle paylaşmak istedim..
Konunun teması Din aşktır..

Din, AŞK'tır..


Evet DİN aşktır..
Din, yaradana canı gönülden şükürle bağlı olmaktır..
Din, yaradana olan şükrünü bu dünyada yapacağın iyiliklerle, güzelliklerle eda edeceğin olgudur...
Din, körü körüne namaz kılmak, oruç tutmak değildir!
Din, NAMAZ'ı ALLAH için kılmak, ona olan sevgini ve tevazunu belli etmek için alnını secdeye koymak, boynunu büküp kalbini ona açmaktır..
Din, ORUC'u sevap kazanmak için değil, yaradanın istediği gibi açın halinden anlamak, nefise ders vermek için tutmaktır.

Din, "Yaradılanı yaradandan ötürü sevmektir"..
Din, tevazu sahibi olmak, kötülükleri düzeltip, iyiliğe yöneltmektir..
Din, ZEKAT vermektir!
Körü körüne para savurmak değildir zekat..
Aşkla, aç olana gönlünden açan çiçeklerinden, canın yongasından, elinde olanından dermek, çaresizlere çare, umutsuzlara umut olmaktır zekat..

Bir de HAC'dır din gücü olanlara..
Zira tebdili mekanda ferahlık vardır düşüncesiyle değişiklik içindir, ruhu uçurmak, gönül gözüyle başka aynalardan izlemektir Hac..
O güzel, gül kokulu peygamberin, mübareğin kokusunu hissedip onun gibi olmaya çalışmaktır Hac..
Onun gibi temiz, onun kadar sevgili, onun için ona ait olanları ziyaret etmektir..

Ve en son KELİME-İ ŞEHADET getirmektir din..
Kalben bir yaratıcının var olduğunu, onun bize dini ikram ve ikmal ettiğini ve bunu efendimiz (s.a.s) aracılığı ile yaptığını kabul etmektir..
Kelime-i şehadet etmek demek;
Yaradanın bizi her dem gördüğünü bildiğimizi bildirmektir...
Ve ona olan saygı ve sevgimizden, kusurlardan arınacağımızı,
Hep iyilik yapmaya çalışacağımızı beyan etmektir Kelimey-i Şehadet...

Din, beş güzel renk, esas üzerinedir..
Beş büyük ve ince davranışın temel olduğu aşkın enfes katmanı, yüreğe ferahlık verdiği güzelliktir..
Din, şefkattir, merhamettir..

Din, güzeldir! Ama bunu yozlaştırmadan, bahar edasıyla yaşayınca ve yaşatınca güzeldir..
Din, cehennemden korkmak değil cenneti umut etmektir..
Din, sevmektir, sevgiye karşılık bulmaktır..

Din, AŞK'tır, AŞK'a aşık olmaktır..

♡ .. Dua .. ♡

Rabbim tüm acziyetimle o yüce huzurundayım..
Biliyorum bu gün kapından boş dönmeyeceğim,
Bunun sebebi benim bu kara varlığımla kapına gelişim değil elbet,
Bunun tek sebebi senin yüceliğinin, büyüklüğünün, rahmetinin sonsuzluğu,
Ve kapına varan, sana el açıp isteyen kim olursa olsun, ne kadar kara, ne kadar günahkar olursa olsun,
Senden isteyeni boş çevirmeyecek kadar, merhametli ve büyük olmandandır..
Tüm günahlarım, tüm hatalarım kabülümdür rabbim..
Ben bütün karanlığıma ve kirlerime rağmen huzurundayım..
Çünkü kendime itimad edemesemde bir tek sana inanır bir tek sana güvenirim..
Ya Mucib, Ey dualara icabet eden mevlam,
Ya Rahman, Ey rahmeti sonsuz olan güzel ALLAH'ım,
Ya Vedüd, Ey sevgi denizi sonsuzluğa engin olan Rabbim..
Ya Fettah, Ey tüm darlıkları gideren, bütün kapıları açan Güzeller güzeli!
Bu gün cuma ve senin müslümanlara bahşettiğin en güzel bayram..
Bu gün senden dileğim, tüm müslümanların ve benim günahlarımızın affı, mağfireti ve
Tüm kalbi kırıkların, tüm ihtiyaç sahiplerinin senin lütfuna nailiyetidir..
Rabbim sen her şeyi en iyi bilen ve görensin ne olur biz aciz kullarını rahmetinden mahrum bırakma,
Bizleri doğru yola ilet, sevginden ve imanımızdan en kısa zaman dilimi kadar dahi ayırma..
Son nefeslerimiz de günahlarımızdan arınmış, temiz ve imanlı olarak ölmeyi,
Peygamber efendimizin sancağı altında huzuruna varabilmeyi nasip ve ihsan et rabbim!

Cananım;
Bu gün bana dua edebilme gücü verdiğin için sana sonsuz kere şükürler olsun..!
Tüm yüreğimle seni seviyorum ALLAH'ım..
Bana her ne kadar masivayla kirletsem de seni sevecek bu kalbi verdiğin için de çok teşekkür ederim...


Hayırlı Cumalar..

02.03.2012 Nurs..