Karman/çorman..

Uzunca bir gecenin sonunda Gabriel, ellerim üşüyor! Yüreğime bastıran sis gözlerimden akıyor yağmurların tınısında..
Denizler diyorum gri denizler, olsaydı belki biraz yeşil!
Aslında hikaye denizin kızına aşık bir korsandan geliyor.
Tek gözü bencillikle kör edilmiş ve alaylı maskenin takıldığı korsanın ellerinde diğerlerinden çaldığı hayaller var.
Öyle ki Picasso'nun tablolarına konu olan sızmış ve süngüye çekilmiş amansız aşk, baksana Picasso bile susmayı tercih etmiş..
Tablolarında ki karman çormanlık onu da zifiri bir suskunluğa itmiş..
Bir ressamın fırçasından yayılan hüzünler gibi, bir tuvale ince ince işlerken yalnızlığımı atlar koşuşturuyor yüreğimde.
Yüreği kırık Mecnun alıyor sazı eline, imkansız aşka tutulan Leyla için söylüyor manilerini.. Leyla öyle bir yangın ki sevgiliye ateş gibi yakıyor giydiği tüm gömlekler, zehir gibi keskin içtiği tüm şerbetler..
Bütün denizleri içse sönmeyecek içinde ki kor Leyla'nın..

Yar ise suskun!

Şişş.. Sessiz olun lütfen, artık feryat etmenin faydası yok!
Mamafih hanımefendi bu hayatın gailesine göre elimizden gelen her şeyi yaptık ama ne yazık ki Aşkı gelenin yaşama şansı yok!

Hastanız şiirlerimize konu olduğunda, fazla aşktan tükenmiş durumdaydı..
Tüm unutturma çabalarımız hiç bir sonuç vermedi..
Kısacası üzgünüz, hayallerinizi kaybettik!
Bundan sonra sesini yitirdi tüm kelimeleriniz, başımız sağ olsun...

.

Bekle Geçecek..

Korkuyordu..
Ürkek bakışlarında hep aynı perişanlık..
-"Yine kaybeder miyim?" diye sordu kendine..
Aslında biliyordu korktuğu onu kaybetmek değil yalnız kalmaktı..
Hesapsız ve kimsesiz kalmaktı..
Güldü kendi kendine, buruk bir tat bırakmıştı bu tebessüm dudaklarında..
-"Ne kadar acı değil mi.." diye söylenmeye, kendine sormaya devam etti..
Evet çok acıydı, etrafında ki kalabalığa rağmen bir yığıntıya muhtaç olması..
Kendisini sevmeyen bir yüreğe böyle teslim olması sadece kendi suçu muydu?
Yoksa içinde bulunduğu kuru kalabalık mıydı onu bu pervasız acizliğe iten..

Cevap belliydi, belki ama..
Beyninde ki düşünceleri susturmayı denedi,
Bu soruları durmaksızın sorup durmak, düşünüp kurmak kendini acıtmaktan öteye gitmiyordu..
Ne yapmalıydı, biliyordu..
Biraz canı yanacaktı ama yapmaktan başka ne çare vardı ki zaten?
Bir avuç zaman aldı sonra, sol yanından gömleğini kaldırıp kalbinin kırık parçalarına sürdü..

-"Bekle.." Dedi, yine kendiyle konuşmuştu..
-"Bekle, geçecek.."

SatıLık CümLeLer...

Sahibinden,
Az ve temiz hislerle kullanılmış,

-"Seni Seviyorum!"
-"İyi ki varsın, iyi ki benimlesin, iyi ki benimsin!"
-"Ölene dek hep birlikte olacağız!"

cümleleri sonsuza dek satılıktır..

Ben;

Kefaleti ağır bir sevdanın, "yüreğimde ki kırıklarda asılı kalan";

-"Özledim!" sesi ile yetineceğim...

Uzun Bir Aradan Sonra Merhaba :)

Herkese merhaba,

Uzun, uzun süredir yazamıyorum iş yoğunluğum sebebiyle.
Bu günde çok yoğunum ama blogumu boynu bükük ve boş bırakmak istemediğimden bir merhaba diyeyim hemde sizleri mor sümbülümle tanıştırayım dedim ve geldim. :)

Efendim bu üst resimde gördüğünüz iki kere açan güzel çiçek benim mor sümbülüm olur :)
Geçen hafta bağdat caddesinde ki büyük parkın açılışında aldığımız tek tomurcuk halinde ki sümbülüm bu hafta ben şehir dışındayken iki kere açmış :)

Nasıl güzel kokuyor, nasıl şeker bir görüntüsü var anlatamam..

Bu aralar ne yazacağımı bilemediğimden ve zaten yazacak kadar aklı bir araya toplayamadığımdan uğrasam da bloga yazmadım, yazamadım.

Bu günlükte ölmedim yaşıyorum diyebilmek için uğradım..

Umarım kısa zamanda beynimi ve kendimi toplayıp, yoğunluğumdan sıyrılıp gelirim eskisi gibi..

Umuyorum yani hala :)

Herkese iyi bir hafta diliyorum, tekrar görüşene dek esen kalın :)

Uzadı Yollar..

Uzadı Yollar..
Beynimde görünmez sözler,
Ruhumda belli belirsiz izler..
Ah sükunet..
Ah sessizlik..
Takatim seni özler..

Yorgunum, yoğunum, stresten ergen misali yüzüm gözüm pıtırcık içinde..
Dua edin bana arkadaşlar işlerim o kadar yoğun ki..
Bu dönemi ALLAH'ın izniyle sıhatli bir şekilde atlatabilmem için dua edin..
Normal günlerimi çok özledim.
Bu yoğunluk elimi ayağımı bağladı :(

YAZASIM VAR..!

Of ya :(
Hep bir şey yapasım var ama ama yapmaya gelince kocaman bir 'sonra yaparım canım' diye bir tarzım var.
Anlamadım ben bu işi, hem çok istiyorum hem ötele ötele bitiremiyorum.
Nereye gidecek bunun başı sonu belli değil.
Bu günde blogları okurken içimden böyle yazmak fışkırdı ama blog sayfasını açınca parmaklarımda tık tok.
Be mübarek program yazarken if($a== diye kaptırıp gidiyorum da bloga gelince tutuluyorum. Öyle ki blogun ana sayfasında ki başlık resmim silinmiş onu bile iki dakika ayırıp düzeltemiyorum.

Sekiz yıldır bilahare bıkmadan sürdürdüğüm blog yazarlığım bu günlerde köreldi. İçimi aşıp taşan yazma isteği bir türlü sayfalara dökülmüyor..
Şiirler müzik dinlerken amaçsız dışarıyı izlerken dilimde ama aktarmak için klavye başına geçtiğimde silinip gidiyor..

Sanırım biri beni lanetledi, ya da birinden 'Nursalkımı inşaALLAH bir daha blog yazamayasın' diye bir beddua, ah aldım.

Bilmiyorum ki..

Kimsenin de kalbini kırmadım son zamanlarda ama!!!

Ha bide şöyle bir beddua aldığıma inanıyorum 'işin başından aşsın, sinirin tependen taşsın'. Neden demeyin bizim geleneksel yıl başı yoğunluğumuz bu sene yıla dağıldı sanki!

Martı bile ortaladık ama ben hala deli gibi yoğunum. O kadar stresli ki işim.. Ağzımda dün dört tane birden aft çıktı. Kendime zaman ayıramıyorum.

Of ama ya ben çok yoruldum :(

Bitti yazım, öyle işte!

SiLinen YorumLar

:(  Üzüldüm ya..

Dün yazığım yorgun şiirime ve gencallar rezaleti adlı konuya yazılan yorumları yanlışlıkla sildim arkadaşlar.
Telefondan onaylarken yayınla yerine yanlışlıkla sile bastım.
Kusura bakmayın ne olur..

MiM'Lendim, Şen'Lendim :)

Sevgili Mehtap(TIK) Ve Melek (Göndereni Bilinmiyor)(TIK) arkadaşlarım sağ olsunlar beni mimlemişler. Bu aralar öyle yorgunum+yoğunum ki yazı yazmaya fırsat bulamıyorum ama bu mim hem hoşuma gittiği için hem de blog başı boş, sahipsiz kalmasın diye cevaplamaya karar verdim :) 

Buyurun "Derin Sorular Mim'i" Cevaplarıma :)

1-Mantığın mı yoksa duyguların mı ön plandadır?

Bu soruya her ne kadar mantığım diye cevap vermek istesem de genelde duygularım mantığımı bastırır ne yazık ki.. Beni alt üst eder iş duygusallığa gelince bende mantık falan kalmaz :)

2-Sence insanlar neden mutlu değiller? Neden gözlerinin önündeki mutlulukları görmeyip şükretmesini bilmiyorlar?

İnsanlık ALLAH'ın varlığını tam olarak anlayamadığı ve unuttuğu için mutsuz..

Ve ne yazık ki teknoloji dediğimiz gelişim bize rahatlığı sundukça ve insan nefsi yaradılış fıtratına göre hep daha fazlasına meyilli olduğu için şükretmek yerine hep daha daha diyoruz..

3-Çok fazla para harcayıp keşke almasaydım dediğin bir şey oldu mu ?

 Upss.. Buna cevap vermesem iyi olacak.. Ahh ahh...!

4-Haklı olduğun bir konuda hakkını savunur musun? Yoksa susmak adalet midir senin için?

Annem bana hep derki insan senin karşında haksız olacağına camdan atlasın daha iyi. Anladın sen onu :D

Kendimin ve ya bir başkasının hakkı gasp ediliyorsa elimden geleni ardına koymam. Aman boş ver uğraşmayayım demem diğer insanlar gibi. Sonucunda çok fazla bir şey olmayacağını bilsem bile şikayet edeceğim yasal baş vuru yapabileceğim merciler varsa hiç birinden geri kalmam :)

5-Tok gözlü müsün? Yoksa her şeyim olsun diyenlerden mi?

Bu soruya nasıl cevap verebilirim bilmiyorum. ALLAH'a çok şükür elimdekilerle yetinmeyi biliyorum ama daha fazlasını da istiyorum helal bir şekilde. 

Kim istemez ki..

Daha fazlası için çalışıp çabalıyorum her zaman bende diğer insanlar gibi ama olmuyorsa da isyana varmıyor sonu isteklerimin. Sadece sevgi konusunda elimdekiyle yetinmeyi bilmiyorum. Eğer istediğim bir şey olmazsa  neyse hayırlısı bu kadarmış deyip hakkıma razı oluyorum.

Ama bir konu var ki onda şartlarım değişiyor zira hep daha fazla sevmeyi ve sevilmeyi arzuluyorum, bunda kendime sınır koyamıyorum bir türlü.

Neyse benden böyle işte, yine kafam dolu olduğu için cümlelerim devrik ve karışık. Nedense beynimin yorgunluğu hep cümlelerime yansıyor. Anlamadım bu işi ben.

Her zaman ki gibi bu mimi okuyup yorum yazan herkesi mimliyorum :) 

Hayırlı ve huzurlu cumalar..

Buğulu Sesleniş..

O'na..

Biliyor musun, geçen her salise hayatımdan akıp giden her zaman dilimi bana çok garip geliyor..
Zaman bizden sonra öyle hızlı akıyor ki..
Hoş bizimleyken daha da hızlı akmıştı sanki..
Bilmiyorum neden hala bir özlem ve bir telaş var içimde..

Üstelik çok korkuyorum özlemin içimi çürütmesinden..
Çok korkuyorum bu şeyin beni yok etmesinden..

Özlediğim sen misin bilmiyorum..
Belki beni deli gibi sevişini özlüyorum..
Biliyorum bir gün bir yerde yine karşılaşacağız..
Bu telaş da bu yüzden zaten..
Sadece uzaktan da olsa görmek isterim seni...
Belki iki sevgili değil de, seninle iki dost olmak isterim..
Belki..
Yıllar sonra kim bilir belki de iki yabancı yeniden tanışıp dost olabilirdik.
Hasretlerimizi, özlemlerimizi o istediğimiz planladığımız ama birlikte yürümeyi başaramadığımız güzel günlerin masum hikayelerini konuşup derin bir iç çekişle kadere ah edebilirdik.

Büyük yüreğine küçük yüreğimi tekrar emanet etmeyi belki de..

Ve ben..
Şimdi iyi biliyorum seni özleyen bedenim değil sadece ruhum..

Şıp Şıp .. -Nedir Bu? -Ses! -Peki Ne Sesi? -Onu Da Sen Bul...!

-Seviyor..
-Sevmiyor..
-Seviyor..

Anlamsızdı elinde ki papatyanın yapraklarını böyle umarsızca bir aşka kurban etmek, tel tel çığlıklar arasında koparmak..
Sevse sevgi sorgulanır mıydı hiç?
Buzdan örtülü o hain kalp çalıp giderken hayallerini, sevse başka olurdu her şey..
Kumdan inşa edilen gürizgâh bir aşktan  meftun yüreği her rüzgâr esişinde ufalanmazdı böyle Sevseydi eğer..

Ağladı ama biliyordu ağlamakta anlamsızdı, onun uğruna heba ettiği her gözyaşı bile koca bir kayıptı..

Her şeye rağmen hala onu sevmek dayanılmaz geliyordu, aptal kalp bir türlü laf anlamıyordu..!
kendine saygısı mı kalmamıştı, dili hala onun adını sayıklıyordu!

Soğuk gecenin yakıcı hüznü midesini bulandırıyor, gözlerini buğulandırıyordu!

İmkansızlıklar ihtimaller dahilince bir hayatın ucundan tutmuş, beline doladığı kasvetin ruhuna tesirine izin veriyordu!

Ah kahretsin o eski, o aciz, o hain sevgilinin yokluğu hala varlığının hükmünü veriyordu!!!

Bir ses işitti taş zemini delmek isteyen keskin bir ses!

Şıp, şıp, şıp...