Bu gün..

Bu gün içimde şuursuz bir sıkıntı var..
Aptal şeyler düşünüyorum, aptal bataklıklara saplanıyorum..
Bu gün dünyayı yakasım, yıkasım, katledesim var..
Önüme çıkan her şeyi ezip parmaklarım arasında sonra da fırlatıp atasım var..
Keşkeler, ahlar, umutsuzluklar beynimi kemiriyor ucundan ucundan..
Düşünmekle hayal kurmak arasında bütün vücudumu saran bir sorumluluktan bunalım halindeyim.
Sanki Karadeniz'de batan gemilerim var, sırtımda koca bir yük, boynumda tasma!
Bunaldım, daraldım, darlandım..
Yorgun, isteksiz, huzursuz ve biraz da şuursuz hissediyorum..

Bu gün ben hiç iyi değilim..
/Yine


// Düzeltme : Yazı taslaklardan yanlışlıkla yayımlanmış nasıl oldu anlamadım ama güne tevafuk düşmüş..
Haleti ruhiyemi aynen ifade etmiş..

Vazgeçtim ..

Vazgeçtim..
Ey hüznüne kurban olduğum..
Ey yokluğundan vurgun yediğim..
Ey uğruna viran olduğum..

Umutlarımdan vazgeçtim..
Ey aşkına mahkum kaldığım..
Bu nasıl bir delilik...
Söyle, bu nasıl bir çaresizlik..
Sessizliğinde kendimden de vazgeçtiğim..

Yangınından kor,
Ey aşkından kör olduğum..
Hangi biçare kitaba yazıldı kaderimiz..
Hangi akşamın ateşinde demlendi kederimiz..

Dayanamıyorum artık..
Azrailim ol gel..
Ecelim ol sar..
Vazgeçtim ya,
Gel de bu gecenin ahirinde beni al..

Vazgeçtim..
Gel seril üstüme toprağım ol..
Vazgeçtim..
Gir saplan yüreğime hançerim ol..
Vazgeçtim..
Al şu canı bu tenden katilim ol..

Vazgeçtim..
Vazgeçtim de kendimden,
Söyle neden geçemiyorum senden...?

"Bu karanlıkta tek ışık sensin Allah'ım........"

Bilsen..

Bir bilsen içimde kopan fırtınaları..
Bir bilsen yetemediklerimi, yetişemediklerimi..
Oysa ne çok hayal biriktirdim biliyor musun çocukken ben hayata dair?
Çocukken de acılarım vardı, büyüyünce geçer sandığım...
Şimdide var çocukken hiç tanımadığım..

Yalnızlıklar ömür boyu bırakmazmış insanın yakasını..
Kimi, neyi olursa olsun insanın, o hep yalnızmış aslında..
Doğarken de yalnızmış insan, ölürken de..
Ve biliyor musun?
Yaşarken de..

Hiç biliyor musun?
Ben kendimi çok sevmiyorum, yaptıklarımın da doğruluğu konusunda endişelerim var..
Yapacaklarım için ise sadece dua edebiliyorum...
Yani kendime bile yabancıyım aslında..
Kendimden bile uzak..
Kendime bile kırgın..
Kendimden bile yorgun..

Benim sana hiç anlatamadığım, yüreğimi yırtan sancılarım var..
Gözlerimi her defasında kanatan hüzünlerim var..
Çaresizliğe bürünmüş umut kırıklarım,
Ve yaşanamadan yarım kalmış kimsesiz hayallerim var..
Yitiklerim, yitirdiklerim, yıkılmışlıklarım var..
Avuçlarım da belli belirsiz çatlaklar,
Göz yaşları gibi bir bir damlayan kan baloncuklarım var..

Bilsen ne kırgınlıklarım, ne tek başına kalmışlıklarım,
Koca koca hüzünlü yalnızlıklarım var..
Bir bilsen ah..
Ne boynu bükülmüşlüklerim var...
Bir bilsen büyütülmeyen ne çocukluk anılarım,
Koyu karanlıkta biçare kalmışlıklarım var..
Dört duvarlar arasında ne suskun haykırışlarım,
Ne acıya perçinlenmiş bakışlarım var!

Bir bilsen canıma batan ne kırıklarım var yokluklarda..
Ne sancıyan, nasıl şiddetle acıyan yanlarım var..
Saçları şefkatten mahrum, hiç okşanmamış bezgin çocukluğum,
Çocuk kalbi katledilerek parçalanmış yaşanamamış gençliğim var...

Bir bilsen ne çok aramak istedim seni,
Ne çok boynuna atlayıp sarılmak...
Yoklukla acıyan yaralarımı varlığınla sarmak..
Bilmiyorsun ya hiç bir şeyi !
Oysa bir bilsen şimdi içimdeki seni...

Ahh..
Bir bilsen ne yapamadıklarım,
Ne yapamayacaklarım var..
Bilsen, bilsen sen şimdi bana ağlardın..
İnan bilsen şimdi bana koşardın!

.............................zamansızlıklardan !
..................

Geriye Kalan..

//Eylül sardı beni;

"Oysa olmalıydın şimdi yanımda..

Sıkıca sarılıp sana sıcacık düşlere kapılmalıydım kollarında.. "

Diye geçiriyordu aklından Kadın..

Tam o sırada alaycı bir tavırla;

-Neden? diye haykırdı adam!

-Neden böyle mutsuzsun ki? anlayamıyorum! diye ekledi..

-....!

Sadece sustu kadın, feri sönmüş bakışlarını ellerinden çekip perdesi yarı aralık pencereden bulutsuz gökyüzüne çevirdi..

Susmak batıyordu ciğerlerine ama mecali de kalmamıştı artık konuşmaya..

Hem konuşsa ne diyecekti ki?

"Sadece sevilmeyi bekledim bunca zaman!" Dese anlayabilecek miydi adam?

Oysa solan bakışlarından, sessizleşen tebessümlerindem, yok olan ışığından anlamalıydı adam..

O'nu nasıl yavaş yavaş tükettiğini, yaşam sevincini nasıl katlettiğini göremedikten sonra Kadın daha ne söyleyebilirdi?

Artık iflah olmayan bir hazan mevsimiydi kadın..

Solmuştu tüm çiçekleri, kurumuş ve çatlamıştı toprakları..

Tarihine hüzün lekesi bulanmıştı bir kere..

Gökkuşağı solmuş, ellerinde sadece grinin tonları kalmıştı..

Anlamayacaktı hiç bir vakit adam..

Kadın için artık çok geçti..

Çaresizlik hastalığına tutulmuş, ölmek için gün sayan bir ceset kalmıştı geriye..

Dokun yaralarıma, artık tek çarem sensin anlasana!

Yavaş yavaş eksiliyorum benliğimden,

Bittiğimde göreceksin!

Benden geriye bir tek "Sen" kalacak..

Sevda..

Pardon bakar mısınız?
Benim bir yanım, kaldı biraz yarım..
Diyorum ki bir baksanız..
Tutup kolumdan, en acıyanlarımdan sarsanız...
Belki bir film sahnesi gibi olamayız ama,
En azından hayallerin tezahürü olabilir kavuşmamız..

Pardon sever misiniz?
Neden diye sormadan, bahanelere sığınmadan!
Cesur olup mertçe yüreğinizi bir verseniz,
Yılların tecellisi bütün kırık beyazlarımla sevseniz!
Belki hayalleri süsleyen yıldızlar misali güzel değilim ama,
En azından rüyaların ön gösterimi olur sevişlerimiz..

Pardon gelir misiniz?
Yollar tükense de maverada,
Bir patika aralığında inadına kesişse yolumuz,
Görmüyor musunuz?
Siz ve ben kırık kalplerin parçalarında nasılda yok olmuşuz..
Gaipler(kayıplar) kervanında kendimize nice sahte yollar bulmuşuz..

Yani işin özü;
Diyorum ki bana bir baksanız,
Beni bir sevseniz,
Ve  bana gelseniz..
O zaman işte tam olacak bu sevda..

//Sessizliğin ertesinden

Sen halim..

Sen halim..
Derinlerde küçücük bir ışık,
Masalsı özgün bir rüya..
Uykusuzluk koydum adına, yoksun ya..
Belkilere adadım umutları,
Avuçlarımda saklı, adına edilmiş bir iki özenli dua..

Sen yarim..
Güz desen güz değil, yaz desen hiç değil..
Nedir bu sende ki ben hali?
Bir bilsen İçimde kaç mevsimin akışı, hangi çılgın baharın yağışı var ..
Saklandığım en çocuksu yanım,
Aşk, heybemde biriktirdiğim en taze umutlara yağar..

Sen halim..
Başım dönüyor, hayaller uçuşuyor etrafımda..
Kana kana içiyorum seni, hadi gel biraz daha kanat!
Sökmez hiç bir engel artık bana,
Umut sarhoşuyum tüm imkansızlıklara inat!

Sen halim..
Haddimi aşmak,
Tek dileğim gecelerden tenine taşmak..
Ve kavuşmak..
Kollarınım ruhumu sarmalayışı nasıl olurdu,
Kokun, kokumla nasıl dururdu bu işte öyle destursuz bir merak...

Sen halim..
Hadi tut avuçlarımdan,
İçimdeki hırçın çocuğu kanatlarından sarmala..
Yakala kollarımdan, sal beni yüreğinde ki harmana!
Tutamıyorum baksana!
Kelimeler arsızca düşüyor dilimden, tüm bu karmaşıklığım bir tek sana..
Anlasana tüm bu hoyratça esişim yokluğuna!

Söyleyebilseydim, "GEL derdim.."

Diyebilseydim eğer;

"Uç gönlüme,
Uğur getirsin düşlerime gülüşlerin..
Firari hayallerin uçuştuğu rıhtımlara kesişsin yolumuz..
Tesadüf diyelim bakışmalarımıza,
Tesadüf diyelim niyetli karşılaşmalarımıza..

Bir terennüm essin yüreklerimize,
Işıl ışıl düşsün yıldızlar gecelerimize..
Her gecenin sabahı biz olalım..
Her gecenin sabahına birbirimizin kollarında varalım..
Her güneşin doğuşu, her dalganın kıyıya vuruşu..
Her baharın  rengarenk gelişiyle doğalım.."

Derdim sana...

Ama;

"Ben sessiz sedasız, içimden sevdim seni,
Umut koydum gece gözlerinin adına..
Bakabilseydim eğer umut edebilecektim beni sevmeni,
Oysa ben umut edebilmenin hayali ile yetinmeyi de bildim..
Senden izin almadım severken seni!
Bu yüzden özür dilemeyeceğim..
Sadece, eğer bir gün mümkün olursa senden seni dileyeceğim.."

                       

Ah..

Ben, gecelerin meltemi olup uğruyorum senin semtine bazı bazı..
Dualar adıyorum adına bin bir türlü,
Umutlar bağlıyorum kirpiklerinin her bir tanesine..
Rengarenk sana dair hayallerim, senden gayrısı ise gri..

Kanatları yamalı minik bir serçe çırpındıkça yüreğimde,
Öyle bir "Ah..!" yükseliyor ki sessizliğimin fendinden!
Tüm aşkların hakimi, tüm ayrılıkların katili olasım geliyor!
Tüm gecelerin matemi, tüm haykırışların sesi olasım geliyor..!

Uzansam belki de tutardım ellerini,
Söylesem kim bilir belki de duyacaksın sesimi..
Ama ürkek yüreğim öylesine korkuyor ki kaybedişlerden..
Sana dair minicik bir umuttur yaşamaya bağlayan beni..

Gayrım yitik, gayrım küflü..

kırık..

"Üzülme cancağızım. Her bir yara'dan, haberdardır Yaradan.."

Mevlana

Öyle kırıldı ki yürek kemanı,

Çalmaya mecali bile yok ne çileyi, ne gamı..

Umut desen bağrından yitik bahar,

Sığınacak ne bir yuvası var ne bir hanı..

Ey gönlüm, bu yitikliğin bir yolu vardır elbet..

Bu suskunluğun, tebessüme arız bir sözü..

Yıkılsan da haydi bir gözyaşı daya gayret!

Her gecenin bir sabahı muhakkak vardır sabret..

"En candan arkadaşım ruhumu saran gece,

Ben kime bağlanmışım ağlıyorum gizlice.."

Kendime..

(Benim Objektifimden)

Kendime;

Tazelen yüreğim..
İçindeki tüm çürümüşlükleri, ağrıları, sancıları, hazanları bir kenara bırak..
Ağlamak acıtsa da canını, göz yaşlarını silecek bir el olmasa da boş ver..
Bir gün bitecek nasılsa her şey!
Son bulacak ömrüne dair bütün teferruatlar..
Bir gün elbet bitecek ..

Seni sustu sansınlar boş ver,
Suskunluğun arz etsin YARADANA yaralarını..
Suskunluğun haykırsın saklı yanlarını!
Sen bırak, zaman sarsın hüsranlarını..

Gün hep gece olmayacak ya!
Elbet bir gün ışıldayacak seninde umutların..
Elbet bir gün son bulacak içinde sancıların..
Elbet bir gün kabul olacak tüm firari duaların..
O yüzden ümitsizliğe kapılma,
Bir gün elbet olacak..

Sakın korkma bir daha sevdalanmaktan yüreğim,
Bir kuşa, bir taşa,
Bir yaratılmışa..
Boş ver kapıl gitsin bile bile,
Aşk konan yürek hep bahar kokar sen sakın korkma!

Evet biraz yanacaksın,
Zaman zaman hırçın dalgalar vuracak yüreğinin kıyılarına!
Ama elbet bir gün yorulacak ve huzurla durulacaksın!

Yağmur da yağacak kimi zaman gözlerinden,
Kan da damlayacak bazı bazı sözlerinden!
Öldüm sanacaksın, ölmeyeceksin..
Alev alacak narından, kor olacaksın!
Bir nefes kokuya hasret kalıp, pul pul çatlayacaksın!
Sakın Pes Etme!
Elbet,
Elbet bir gün sende HUZUR'u bulacaksın..

"Yoruldum, yolumu kaybettim.."

03.05.2016/ Huzurlu Kandiller..

Bir şey demeden,

Arkamı dönmeden, şikayet etmeden,

Hiç bir şey vermeden, bir şey almadan,

Yol ayrılmış görmeden,

gidiyorum..

İki Kelime

Aslında ben,
Sana sadece iki kelime kadar sustum !

Aşkına dair sakladığım tüm sırlarımı sükuta hediye ettim..

Bekledim, belki bir gün duyarsın sessizliğimi diye..

Aslında ben,

Sustuğum kadar anlattım sana, seni, 

Sen ise baktığın kadar gördün beni!
Çok çabaladı rüyalarım bizim için,
Ama duymadın ki sesimi..

Aslında her şey senindi, bu kalp bile..

Cesaretin Var mı?

Yalnızlığına mahkumluğum müebbet..
Söylesene ben rüyalarımı senden nasıl geri alabilirim..
Ahh deli sevdam böylesine yokken bende,
Nasıl bu kadar varsın hayallerimde, düşlerimde, düşüncelerimde..?
Bilseydin bana ne kadar ait olduğunu sever miydin beni?
Bilseydin her çıkmaz sokağın bir tek sana vardığını..
Bilseydin her kayan yıldızda tükenmek bilmeyen bir umutla seni andığımı...
Bilseydin ellerimi, yüreğimi semaya açtığımda duaların her defasında sana adandığını..
Bilseydin yokluğunda ne metruk acılarla nasıl çaresiz kaldığımı..

sever miydin beni?

Kanadı kırık bir serçe misali ümitsiz çırpınışlarımda her an biraz daha yiterken ben..
Ebem kuşağının yedi rengi yıkık çehremde birer birer solarken,

sevseydin...

Nevbaharların  rengarenk kırk tonu açardı gülüşlerimde..
Sevseydin, tarumar edilmiş her bir sevdanın kavuşmasını yaşardım yüreğinde..
Sığınıp gecelerine, sarmaş dolaş gündüzlere varırdım teninde..
Gözüm gözlerinde, ellerin ellerimde, yüreğim yüreğinde..
Kokun benliğimde..
Gönüllü teslim olurdum sana, içime çektiğim her nefesinde..

Şimdi gururumu yerle yeksan edip kısacık ömrü olan bir kelebek misali avuçlarına konsam,
Şimdi ardımda bırakıp tüm hasretleri, özlemleri, savrula savrula kollarına koşsam..
Şimdi tüm yalnızlıklarımı sıyırıp nevrimden, ruhumu senin dipsiz kuyularına atsam...
Baksam, doyamasam, baksam da gözlerinin koyu karasında kaybolsam..
Donan arzularımı alıp, kor ateşinde yansam!

Şimdi çıksam sana gelsem...
Yüreğine, evine, tenine alır mıydın beni?
Yusufçukları salıp bağrıma, kırık kalbimi sever miydin?

Şimdi seni çok seviyorum desem, hiç düşünmeden bende der miydin???

Yine de Bir UMUT..

Zaman git gide uzaklaşıyor benden,
Yüreğime bakıyorum hep 'Seni' çeyrek geçiyor..
Ama bir türlü geçemiyor senden..
Akrebin yelkovanın peşinden koşması gibi anlamsız çabalarım,
Seni düşündükçe yörüngem şaşıyor, hafızam ise alaca karanlık..

Maziye dalıyorum, kaç dakika geçti nefessiz..
Suskunluktan ölsem, orada hep seninle kalır mıyım?
O kadar çok cevapsız sorum var ki?
Mesela sevda gibi mi kokarsın?
Yoksa yağmur gibi mi?
Dokunduğumda sana,
Ne kadar dayanabilirim ayakta kalmaya?
Ve öylesine alıştım ki varmışsın gibi yapmaya,
Yokluğun bende gerçek ama bir o kadar imkansız..

Toprak olsam kaç kıta olurdum,
Kaç parçam sular altında..
Yenilgiler meridyeninde,
Derece derece yok oluşlara oynardı seferlerim..
Yine de bir umut,
Bir umut diyor bana çaresizliği unut..

İşte öylesine sevmedim ben seni!
Ölesiye diye hesapsız kurban oldum aşkına!
Beni sevebileceğini hesap bile etmedim mesela..
"Belki" bile yetiyor bana!

Bilmiyorsun ki bende ki adını,
Umutsun sen, en çok da yağmur..
Yalnız gecelerime yağan parça ışıklar gibi,
Su gibi, su gibi..

Bilmiyorsun ki bende ki adını,
Yine de bir umut,
Bir umut diyor bana çaresizliği unut..

Kırk yıla vuracak bir an'ın kıyısında,
Gözlerindeki karanın virane yokuşunda,
Hesapsız,
Umutsuzca,
Bekliyorum seni, gelecek misin?
Şimdi tam karşımda gözlerine bakıyorum, görecek misin?

                         

Kafam bozuk, gönlüm soluk,

Dilim donuk bu dümende..

Belki Bir Gün..

Belki bir gün..
Hissedebilirsin içimde hissettiklerimi,
Kim bilir dokunabilirsin belki de yaralarıma..
Belki bir gün duyabilirsin anlatmak istediklerimi..
Belki de o zaman korkarsın yok oluşumdan..

Belki bir gün adım uğrar dudaklarına,
Belki bir gün yaş olur damlarım yanaklarına,
Belki buruk bir şarkı olurum hatıralarına,
Kim bilir belki bir gün söylersin beni..

Beki bir gün görebilirsin parçalanan bedenimi,
Belki bir gün duyarsın acımın matemini,
Belki bir gün tutarsın kapanmış ellerimi,
Kim bilir belki bir gün ararsın beni..

Belki bir gün yüreğimde ki kışın sebebini anlarsın,
Belki bir gün beni gamsız ruhuna sarmalarsın,
Belki bir gün neden gözlerim hep yosunluydu bakarsın,
Kim bilir belki bir gün  silersin gözyaşlarımı..

Acı ne fayda, dile gelmiyor,
Ellerim tutuldu satırlar mı yetmiyor?
Bilmiyorum hangi kelimelerle anlatayım bunu sana?
Bilmiyorum sevgilim inan ki anlatamıyorum!
İçimi bir dökebilsem,  ruhumda açılan kapanmaz yaraları,
Kalbime akıttığım gözyaşlarını bir söyleyebilsem sana
Ah sevgilim, hayatımın ellerimden nasıl kayıp gittiğini bir gösterebilsem,
işte o gün anlarsın nasıl öldüğümü..

Ve kim bilir belki o gün sende seversin beni..

Belki bir gün..

Vazgeçip uzaktan senin yanında,

Kendime cevapsız soru sormuşum..

Kaybolup giderken fırtınalarda,

Kendimce SIĞINACAK bir ada seni bulmuşum..

FARK ETMEDEN..

Fark etmeden Senin olmuşum..

Canım yandı...

İstanbul/um..

Yüreğimde ki koca İstanbul'un..
Kulesi sen, sana yanık divane kızı ben..
Gel diye yandığım kızıl akşamlarda,
Ey ateşten hasretini koynuma aldığım..
Bilemedin mi?
Deli gecelerimin tek bekleneni sen,
Bekleyen imkansızı ben..

Güneşe erdiğim nameleri sana anlatmadı mı martılar?
Yalana mı döndü sende yaşanan taze aşklar?
Ah..
İstanbul'un siluetine yakışan kulesi sen,
Sana çarpan hırçın mavi dalgaları ben..

Hadi, sevdasına müptela olduğum!
Gel de nazını yüzdür hüzünlü çehremde,
Bilmez misin hala?
Üsküdar'ın kulesi sen, sana asi denizi ben..
Sevda şehrinin kışı sen, sana yanık yazı ben..
İstanbul'un yüreğine ilişik sızı sen, sana aşık kızı ben..

Ben yanıldım hayat, vurma yüzüme!

Gönül verdim sevdanın en delisine!

Pişman DEĞİLİM hayat!

Dilersen infaz et!

Sözlerim ağırdır, şu suskun ağzımı açtırma benim!

Beni Sever misin ?

Merhaba ağaç ben geldim,
Dallarına sarılsam, gölgene sığınsam..
Yaprak yaprak olsam, hayallere savrulsam..
Kuruyan umutlarımı sen sever misin?


Ya sen bahar..
Güneş olsam, yarım çeperli bulutlarının arasından sızsam..
Rüzgâr olsam, kanayan tüm ruhlara ılık ılık essem..
Söyle solan güllerimi sen sever misin?


Ey engin yağmur söylesene,
Damla damla olsam, gökten arza yağsam,
Toprak olsam, toprak gibi koksam..
Söylesene gözlerimde ki yaşları sen sever misin ?


Peki sen sıcak güneş;
Bir bulut olsam, kanatların altında sıcaklığınla demlensem..
Yıldızlar gibi ışığınla dans etsem..
Söyle, üşüyen yanlarımı da sen sever misin?


ya sen,
Uğrunda öldüklerimi kara topraklara gömsem..
Başıma yıkılan tüm hazana bağıra çağıra sövsem,
Kanayan yaralarıma zehrini merhem diye sürsem!
Avuçlarımda ki acıyı avuçlarınla avutsam..
Söyle,

O zaman beni sever misin...

"Ellerimi sıkıca tut, her şeyin yoluna gireceğine söz ver.. 

                                                                                                    ihtiyacım var.."

Neyleyim ?

Baharı solgun bir mevsimin fendinde,
Kapayıp gözlerimi, ey özlemiyle demlendiğim!
Yar deyip sevdiğim seni aşkın yedi renginde,
Söylesene şimdi sensiz bu canı ben neyleyim...

Kaç hükmün ederi var ki artık umurumda?
Kaç efsun tecelli eder sende emanet kalan ruhumda..
Bir cömertlik edip şu reyhane gözlerimi,
Şuh bir tebessümünle şereflendirsen,
Çaresizim, böyle meftunken yürek senden gayrısını ben neyleyim?

Yorgun LâL..

Şimdi ellerim bile yorgun yazmaktan..

Dilim lâl olmuş susmaktan..

Ve gözlerim kör..

Gerçekler ağır geliyor bedenimin derinliklerinde bir yerde,

Saklanan hayallerimle ruhumun penceresinde,

Uçurtma olup uçmak isteyen bir kuş var..

Ve şimdi gün akşama vurmuş da güneş ayı kıskanıyor!

Etrafta bir garip matem kokusu aylakça dolanıyor..

Şöyle bir maziye dalıp gidiyorum da,

Bırakın beni ne olur!

Bırakın..

Ben hep çocuk kalmak istiyorum!

Hayat hazan, hayat tatsız, hayat tuzsuz..

Ve biraz da bayatlamış yine aynı acılar..

Bir gönül var avuçlarımda biraz kırık dökük..

Ve içinde susuz kalmış bir sevgi, bölük pörçük..!

Ahh sevgili......

Sen bilmezsin..

Yoruldum da lâl'e düştü suskunluklarım,

Yoruldum..

Çıkmaza vardı tüm yollarım..

Bir bilsen şimdi,

Karanlık ellerimden tutup beni kendine çekiyor,

Gel !

Gel, ebedi ışık bende diyor....!

Sanki göz kapaklarıma muzip bir el dokunuyor,

Usul usul ağlıyorum..

 Ve hissediyorum şimdi ÖLMEK bana tatlı geliyor..

...

Hangi bakışın hangi tükenişin esiriyim ki?
Neden hep böyle sessiz ve yarım kalıyorum..
Neden bitmiyor kışlar?
Neden sökmüyor şafak da alacakaranlık her yer..
Neden hep çaresizim..
Neden tak ettiği yerde kesip atamıyorum..
Neden bu kadar zor......
Neden her gün biraz daha tükeniyorum.....

Araftayım...
DAYANAMIYORUM....

Aşkı yüreğimden terk ediyorum.....
Kendimi de bitiriyorum bu gün.....

Bu Bir İlan-ı Mağlubiyettir..

Kalk git artık umutlarımdan, ömrümden vakit çalıp duruyor hayalin!
Kısaldıkça kısaldım zaten, vaktimi tamamıyla meşgul ediyorsun !
Sus, alaylarının tiz sesi yüreğimi tırmalıyor!
Kulaklarıma yeterince asıldı sesin, fazlası ağır gelecek!
Silemiyorum, dudaklarından sızmış notalarının izini duyularımdan!
Sayende başka suretler işgal edemiyor topraklarımı...
Osmanlının Viyana'yı kuşatması gibi, yeni yeni "çeriler" aşındırıyor kapılarımı,
Fakat kilidin öylesine güçlü iliştirilmiş ki çehreme, senden gayrısını beynime aksetmiyor bakışlarım!
Bende ki varlığın, anlaşılan gözü pek ve kararlı, ne kadar top düşerse düşsün şakaklarıma,
Farkındayım! Bendin yıkılmayacak, hep kalacak gamdan inşa ettirdiğin surlarımda...

Duvarlarıma asıldı suretinin fotoğrafları, tarihçem hep senden bahsedecek...
Dönüm noktasıydı, orada başladı ihtişamı ve yokluğunda son buldu diyecek..
Beni öğrenmeye gelenleri, seyyahları, gezginleri, bana sığınan her yeni ferdi talihsizliğim hüzünlendirecek..
Bana rehber olanların dili kilitlenecek, nefesleri boğazlarında düğümlenecek..
Tercüme edemeyecekler arkeolojimden kalan kalp kırıklarımı!

Öyle işledin ki şehrimin sokaklarına, zerrelerime mihenk taşı oldun..
Öyle ince çizdin ki sınırlarımın çizgilerini, gözyaşlarımı dizginleyemiyorum bentlerle bile..
Sürekli taşkınlar yaşıyor sefil ve fakir tebessümlerim,
Hep sular altında, oksijensiz kalıyor umutlarım!
Bezden gemilerim, nemine dayanamıyor bakışlarımın!
Bir bir batıyor yıldızlar göz kapaklarımın ardında!!
Dilenci gibi arşınlıyor bir bir cami avlularını yarınlarım,
Ellerimi açtım mutluluk dileniyorum avuçlarından,
Yüreğimi açtım "El-aman" dileniyorum o hırçın kara bakışlarından..
Ne olur git, çekil artık benden, zehirle bezeli hançerini sök al kalbimden!

Gel! bitirdin beni, yitirdim kendimi, uğruna verdiğim savaşları kaybettim!
Lütfen, lütfen artık gel de barış imzalayalım!
Beyaz bayrak kaldırdı yenilmişliklerim, mağlubiyetin hükmüne tabiyim..
Tamam kabulüm, gel kurul baş köşeme, ömür boyu sömürgene razıyım!
Toplatıyorum sensizliklerimi tek tek, yemin olsun tarihler boyu sürgüne kabilim!

Şöyle yazacak kitaplar dudaklarının tesirine maruz kalan beni;
"Esareti öylesine derinden yaşadı ki, eriyip giderken düşmanının ateşten dokunuşlarında buzdan varlığı,
Yerle yeksan oldu mazisi ve müzarisi, meçhule doğru savruldu ümitleri, hayalleri, hevesleri..
Efsanelere kurban edildi en masum düşleri ve içten gülüşleri..
Kendinden kalanı; paçavralar asılmış, bir zamanlar medet umulmuş kimsesiz bir dilek ağacı,
Öylesine bitap düşürdü ki bu savaş onu,
Dalları çiçek açamıyor, son kalan bir iki nefesi de soldu sarardı!
Baharları bir bir hazan döküyor, sonsuzluğu tüketti!
Öylesine sömürüldü ki beden ve ruh kaynakları,
Geriye kalanı boş bir sahra çölü, bazen seraplara duruyor, bazen kimsesizliğe çöl fırtınası esiyor..
Bağrına ve ilklerine işleyen güneşle çatlıyor, kahroluyor, kavruluyor..!
Durduramıyor sarsıntılarını dünyasının, tutunamıyor hayata, bir bilinmeze savruluyor!"

Ve bir gün iki aşık gelip sarıldıklarında beni ilk öpeceğini hayal ettiğim o ağacın altında,
Tutacağım kaderimden sızan acıyı, tarihim onlarda tekerrür etmeyecek bir daha!
Yıkacağım alnıma yazılan yazgıları onların aşkında, tüm kavuşulmayanların acısını ben içime çekeceğim..

Korkma, sana sirayet etmeyecek benden hiç bir kalıntı!
Senden sonra içime açtığın boşluk yutacak her şeyi ve ben üstüme alındığım hiç bir ayrılıktan keder çekmeyeceğim!