Son Sigara // Bölüm 4

BÖLÜM 1 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 2 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 3 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora kolları arasında yatan Deniz'i uyandırmamak için neredeyse bütün gece uyuyamamıştı.. Ama sabah saatlerine doğru bastıran uykuya karşı koyamamış ve uyuyakalmıştı.

Sabah, kendi odasında her gün gördüğü manzaraya uyandığında bu gün farklı olan bir şeyler olduğunu sezse bile uyku haliyle dün yaşadıkları ilk başta aklına gelmemişti. Ta ki burnuna gelen enfes kokuya kadar. İşte o an ilk yaptığı hemen yanına dönüp Deniz'e bakmak oldu ama yatak boştu, etraf toplanmış, perdeler açılmıştı. her şey o kadar düzgün yerleştirilmişti ki yatak odasını daha önce hiç bu kadar temiz ve tertipli görmemişti. Üstelik perdeleri açık olan pencereden gördüğü deniz manzarasını daha önce sabahın bu saatlerinde hiç izlememişti. Bu ne muhteşem bir güzellikti böyle ve Bora'ya da çok iyi gelmişti. Ama manzaranın muhteşem görüntüsü bile dün yaşadıklarının aklına gelmesi ve Deniz'in hayalinin gözlerinin önünde belirmesiyle Deniz'i düşünmesine ve merak etmesine mani olamamıştı.

Heyecanla yataktan kalktı, önce banyoya girip ılık bir duş aldı. Ardından giyinerek salondan da ulaşılan  mutfağa yöneldi. Bora gözlerine inanamadı her taraf düzenlenmiş ve temizlenmişti, bütün ev, ilk kez dün o durakta duyduğu limon çiçeği, leylak ve mis çiçeği karışımı kokuyordu. Mutfağa vardığında karşısında gördüğü masa aklını başından aldı. Tezgahın üzerinde yeni yapılmış alışverişin poşetleri, masanın üzerinde kahvaltılıklar, omlet ve fırında da kek vardı. Bora önce rüya görüyorum sandı, gözlerini ovuşturdu ama gördüğü her şey gerçekti ve çok güzeldi, tezgahın yanında duran valiz'i görene kadar.

Birden Bora'nın yüzünde ki tebessüm kayboldu, beş on dakikalığına da olsa gördüğü bu manzaraya hemen alışıvermişti ve bunu bir daha görmeyeceğini düşünmek hayli üzmüştü Bora'yı. Bu düşünceler içinde açık olan balkon kapısını gördü Bora, merakla balkona yöneldiğinde köşede ki salıncakta manzaraya dalmış bir şekilde sallanırken gördü onu...

Anlaşılan o da Bora'nın evine  gelen diğer herkes gibi büyüleyici manzaraya çarpılmıştı. Deniz öylesine derin dalmıştı ki kapıdan kendisini izleyen Bora'yı farketmemişti bile. Üstünde beyaz ve sarı karşımı bir elbise vardı, renkli bir şal açıkta kalan omuzlarını sarıyordu. ve saçında yine elbisesi ile aynı renklerden oluşan bir bandana bağlanmıştı.. Saçları salınmış esen rügârla birlikte uçuşuyordu.. Bu sefer kuruydu ve kendi rengindeydi. Bora Deniz'in görüntüsü karşısında büyülenmişti, Deniz'in çizdiği portre şu an izlediği manzaradan çok daha güzeldi. Keşke ömrümün sonuna kadar Deniz'in o salıncakta otururken ki halini izleyebilsem diye geçirdi içinden... Büyüyü bozmamak için neredeyse yarım saat sessiz bir şekilde orman ve deniz manzarasını hayran hayran izleyen Deniz'i izledi durdu. Neden daha sonra Deniz'in içi ürperdi. Bora Deniz'in şalının yere düştüğünü gördü ve yanına giderek yere düşen şalı aldı ve Deniz'in açıkta kalan omularını örterken;

-"Günaydın." dedi. Deniz öylesine dalmıştı ki Bora'yı hiç farketmemiti bu yüzden irkildi. Ve başını kaldırıp Bora'nın gözlerinin içine bakıp kekeleyerek -"Gü..günaydın" dedi. Sonra kendini silkeledi ve oturduğu yerden konuşmaya devam etti..

-"Günaydın, umarım seni uyandırmamışımdır. Zaten gece hiç uyutmadım." Dedi gülümseyerek. Bora onu gülümserken gördüğünde yüreği sıkıştı.. Tebessüm bir insana nasıl bu kadar yakışabilirdi? Ne oluyor bana böyle diye düşündü bir an.. Ne olduğu umrunda değildi şuan umrunda olan tek şey karşısındaydı ve Bora o güzelliği izlemeye devam etti.

-"Gülmek sana yakışıyor.." dedi Bora insanın içine işleyen bir sesle.. ve devam etti;

-"Hayır, sen değil ama mutfaktan gelen mis kokular uyandırdı, ve inan bana başka hiç bir sabah uyandığım için bu kadar mutlu olmamıştım.." dedi ve elini Deniz'e uzatarak;

-"Ehh, artık yemeğe geçmeliyiz sanırım. Çünkü kurt kadar açım .." diyerek uzattığı elini tutan Deniz'i kaldırarak birlikte mutfağa geçtiler. 

Deniz çayları doldurdu, fırından kekleri çıkarıp kestikten sonra masaya koydu. Ve en sonunda kendi de Bora'nın karşısına geçip oturdu. Sanki kırk yıllık tanışıklarmış gibi havadan sudan konuşarak kahvaltılarını yaptılar. İkisinin de özellikle Bora'nın aklına takılan soruları vardı ama ikiside bu ortamı bozmak istemediklerinden hiç bir şey sormadılar.. Havadan bahsettiler, manzaradan konuştular, kuşların seslerini methettiler... Ama başka hiç bir şey konuşmadılar...

Kahvaltı bittiğinde Bora'yla birlikte masayı topladılar. Deniz kapının kenarında duran valizini aldı ve içinden br şey çıkarıp Bora'ya uzattı. Bora önce ne olduğunu anlamadı sonra kendisine uzatılan şeyin dün Bora'ya sigarasını yakması için verdiği çakmak olduğunu farketti. Bora çakmağı eline aldı ve inceledi. Gümüş renginde ve eski olduğu anlaşılan bir çakmaktı. Üzerinde el işçiliği olduğu belli olan bir gül kabartması ve küçük bir kuş figürü vardı?

Bora çakmağı dikkatlice inceledikten sonra Deniz'e döndü;

-"Çok değerli bir şey bu, çok güzel.. Ama bunu neden bana verdin?" diye sordu..

Deniz'in yüzünde solan tebessüm yerini gözlerinde derin bir kedere ve buğuya bıraktı..

-"Çünkü sen benim için çok şey yaptın ve sana verebileceğim tek değerli hediyem bu .." dedi..

Gözlerinde ki yaşları zor bastırıyordu..

Bora başını yine anlamadım şeklinde salladı..

-"iyi de bana bir şey vermene gerek yok ki? Bence kim olsa aynı şeyi yapardı.." dedi ama Deniz'in dolan gözlerinin damla damla boşaldığını gördüğünde aklına Deniz'in vücudunda ki morluklar geldi ve son cümlesinden pişman oldu. Bir yarayı deştiğini anladı. Deniz elleriyle gözlerini sildi ve;

-"Hayır inan bana kimse senin kadar iyi olamaz.." dedi sesi titreyerek ve silsede akmasına mani olamadığı gözyaşları eşliğinde zorda olsa konuşmaya devam etti..

-"Sen bu güne kadar karşılaştığım en iyi insansın. Senden başka kimse bana böyle davranmadı. En ufak iyiliğin karşılığını bile en kötü şekilde ödettiler.." dedi..

Bora'nın boğazına bir şeyler düğümlendi.. Deniz'in acısı öylesine belli oluyordu ki Bora'nın içi bir anda öfkeyle doldu. O'na bu acıyı kim çektirmiş olabilirdi, insan böylesine güzel bir çiçeğe nasıl kıyardı? Bunu yapan insan olamazdı.. Bu düşünceler bir bir akıp giderken Bora'nın aklından, içinde ki öfke dahada büyüdü. Konuşmak istedi ama içinde ki öfkeyle kendine hakim olamayabilir ve çirkin şeyler söyleyebilirdi bu yüzden sessilikten başka bir şey söyleyemedi.  Bora'nın yüzünde ki değişimden bir şeylere kızdığını anlayan Deniz tebessüm etti..

-"Boş ver ve lütfen hediyemi kabul et. İnan bana bu benim için çok önemli." dedi ve Bora'nın ona geri uzattığı çakmağı Bora'nın avucuna koyarak elini kapattı sonra anlatmaya devam etti.

-"Ben yetimhanede büyüdüm. Anne ve babam ben 3 yaşındayken bir yangında ölmüşler. Beni son anda kurtarmışlar, ciğerlerim tahrip olmuş ama günlerce hastanede yattıktan sonra uyanmışım. Ailemden kalan her şey kül olmuş. annem babam göçmenmiş ve bu yüzden Türkiye'de hiç bir akrabamız olmadığından yetimhaneye verilmişim. Beni yetimhaneye bırakan komşumuz ailemden yadigâr bir resim bile kalmadığı için hatıra olur düşüncesiyle babama ait bu çakmağı büyüdüğümde bana vermesi için yetimhanede ki öğretmenimize vermiş ve bu çakmağın babama ait olduğunu üzerinde ki işlemeyide babamın yaptığını söylemiş. Bu çakmak benim hayatta ki en değerli varlığımdı ve bunu senin gibi bir insana vermekten mutluluk duyuyorum." diye çakmağın hikayesini kısaca anlattı Deniz. Gözleri yine dolu dolu olmuştu. Ama bu sefer tebessüm ediyordu. Bora dinlediği bu hikayeden etkilenmişti. Elinde ki çakamağa şöyle bir baktıktan sonra;

-"Lütfen Deniz, ben karşılık beklediğim için sana iyilik yapmadım .. Seni o halde bırakamazdım inan bana öyle yapsaydım bu vicdanıma yük olurdu. Zaten eve gelecektim, bir misafiri de yanımda getirmenin hiç bir zorluğu ve fazlalığı olmadı. Yani ben aslında iyiliği kendime yaptım. Hem yaptığın kek öyle güzeldi ki ömrümde yediğim en lezzetli şeydi ve inan bana sana yaptıklarımı fazlasıyla ödedi." dedi yüzünde ki çocuk gülümsemeyle. Elinde ki çakmağı göstererek konuşmaya devam etti;

-"Bu çamkak gerçekten çok değerli ve çok güzel. İnan bana gerçekten çok beğendim ama bu sende kalmalı.. Lütfen şimdi onu yerine koy. Sen bana kekinden bir dilim daha ver ve biz şu alacak verecek konusunda anlaşalım. olur mu?" diyerek karnını işaret etti.

Deniz karnını işaret eden Bora'ya tamam anlamında başını sallarken ikisi birlikte uzun bir süre güldüler. Bu arada Deniz bir dilim keki daha Bora'ya uzatırken gözlerinin içine baktı, Bora'nın gözleri öylesine derin ve güzeldi ki Deniz, Bora'nın yanındayken ömründe hiç hissetmediği bir duyguyu, ilk defa huzuru hissettipğini farketti. Belki de mutluluk böyle bir şey diye düşündü ve bu hislerin girdabında minnettar bir sesle;

-"Teşekkür ederim, çok teşekkür ederim.." Diyebildi sadece.. Bir yandan gülümsüyordu ama  bir yandan hayatında ilk defa mutluluk gözyaşları döküyordu.

Bora, Deniz'in gözlerinde ki yaşları görünce parmağını kaldırdı ve

-"Ama böyle ağlamaya devam edersen beni üzdüğün için gerçekten bana borçlanacaksın, o zaman 5 tepsi daha kek yapmak zorunda kalacaksın ona göre.." dedi muzip bir çocuk edasıyla. Deniz sesli bir şekilde ağlamaktan gülmeye dönen sesiyle kahkaha attı.

Bora, Deniz'i gülerken görünce içinden bir sıcaklığın akıp geçtiğini hissetti. Deniz gözleri yaşlı ama gülümseyen bir melek biblosu gibiydi. Bora hayran hayran onu izledi bir müddet. Ortalık iyice toplandıktan sonra Deniz valinizi eline alarak ayağa kalktı. Sağ elini boraya uzatarak; 

-"Her şey için çok teşekkür ederim, sana çok faza yük oldum. Sanırım artık gitme ve seni rahat bırakma vakti." dedi kekeleyerek.. Kalbi ve Ayakları gitmek istemesede bunu yapmak zorunda olduğunu bliyordu, Bora ona ne kadar iyi davranırsa davransın ve yük olmadığını söylerse söylesin o fazlalık olduğunu ve rahatsızlık verdiğini düşünüyordu. Artık bu adamı daha fazla rahatsız etmemeliyim diyerek geçirdi içinden.

Deniz'in gitmek için ayağa kalkmasıyla Bora'nın gülümseyen ifadesi bir anda soldu, Deniz dikkatlice Bora'yı inceliyordu. Bora sanki şaşırmış ve üzülmüşe benziyordu. Belki de evet artık biran önce gitsin diyordu içinden Deniz için. Bu düşünce Deniz'in beynini kemirmeye başladı. Evet kesinlikle biran önce gitmem gerek diye düşündü.

Bora hüzünlenmişti, ömründe ilk defa birinin gitmemesini istiyordu, ilk defa kaybetmekten korktu, ama yapacak bir şey yoktu.. Hüzünlü ve ciddi bir sesle konuştu..

-"De..demek evine gidiyorsun.."  dedi kekeleyerek...

İçinden "gitme ne olur biraz daha kal" diye yalvarmak geliyordu ama Deniz'in de bir hayatı vardı ve müdahale edemezdi. Hemde bunu neden isteyecekti? Ne diyecekti? Ne diyebilirdi? Hem bir şey dese bile Deniz onun da başkaları gibi karşılık beklediğini düşünebilirdi.. Bu düşünceler içinde dalgın bir şekilde Deniz'in kendisine uzattığı eli sıktı ve başını kaldırıp Deniz'in yüzüne baktığında gözlerine yerleşen hüznü gördü.. Deniz üzülmüştü...

Bora'nın ağzından çıkan "evin" kelimesi Deniz'in hayatında ki en büyük eksiği hatırlatmıştı.

-"Evim..e.." dedi, ağlayan bir sesle..  Yutkundu..

Onun gidecek bir evi yoktu ve hiç olmamıştı ki..

.....

(Devam Edecek)

Son Sigara // Bölüm 3

BÖLÜM 1 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 2 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora gördüğü manzara karşısında neye uğradığını şaşırmıştı.. Bu küçücük kızın bedeninde olan yara ve bereler Bora'nın da yüreğini sızlattı. Ama kim, hangi cani yapabilmişti böyle bir şeyi...

Bora ne diyeceğini bilemedi, aralarında geçen kısa bir sessizlikten sonra eğildi ve Deniz'in  pijamasını nazikçe indirdikten sonra gözlerinde ki yaşları sildi..

-"Lütfen ağlama, şimdi sadece dinlen ve biran önce iyileşmeyi düşün..!" dedi samimi bir ses tonuyla.

Daha sonra oturduğu yerden yavaşça ayağa kalkarak;

-"Şimdi sadece uyu, yarın her şeyi konuşuruz, kendini daha iyi hissetmen için sana bir ağrı kesici getireceğim.." diyerek aralık olan oda kapısından hızlıca mutfağa gitti.

Odaya geri döndüğünde Deniz'in yattığı yerden kalkmaya çalıştığını gören Bora telaşlandı.

-"Dur ne yapıyorsun?" Diye sordu şaşkınlıkla..

-"Kalkmama yardım eder misin?" cılız ve halsiz bir sesle konuştu Deniz, hala kalkmak için çabalıyordu, son gücüyle konuşmaya devam etti;

-"Lütfen, benim yüzümden rahatsız olma! Ben bir kanepede de uyuyabilirim, ama sen yatağında yatmalısın. "  diye açıklamaya devam etti. Hala olanca gücüyle yattığı yerden kalkmaya çalışıyor ama bir türlü yorgun düşen vücuduna hükmedemiyordu Deniz.

Bir iki denemeden ve büyük bir çabalamadan sonra ayağa kalkamayacağını anlayan Deniz çaresiz ve bitkin bir halde yattığı yere düştü.

Yüzü çektiği acıları yansıtırcasına buruşmuş ve alnında ter damlacıkları oluşmuştu. Bedenine büyük gelen erkek pijamaları içinde inatçı ve yaramaz bir çocuk gibi görünen Deniz'in hali bir an hoşuna gitti ve Bora içtenlikle gülümsedi..

-"Lütfen Deniz, rahat ol bu evde daha bir çok yatak var, ve ben onlardan herhangi birinde yatabilirim. Sen şu ağrı kesiciyi al ve yarına iyileşmeye bak olur mu?" dedikten sonra elinde ki ilacı ve su dolu bardağı Deniz'e doğru uzattı yüzünde ki çocuk gülümsemeyle..

Deniz yapılan bu açıklamayla bile rahatlamamıştı. Kimseye özellikle de kendine bu kadar iyi davranan Bora'ya rahatsızlık vermek istemiyordu ama yattığı yerden de kendi çabalarıyla kalkamayacağını iyi anlamıştı. Bora'nın söylediklerini çaresiz kabul etti ve minnettar bir şekilde başını kaldırarak, Bora'nın yeşil ve ela karışımı gözlerine baktı, gözleri tekrar dolu dolu oldu. Kendine uzatılan ilacı ve suyu almak için ellerini uzattı, öylesine halsizdi ki kollarına bile hükmedemedi..

Deniz'in kollarını bile kaldırmaya gücü olmadığını anlayan Bora tekrar kızın yattığı yatağın kenarına yavaşça oturdu ve kızın başını usulca kaldırarak önce ilacı verdi ve sonra su dolu bardağı tutup ilacın ardından suyu içmesini sağladı ve Deniz'in başını tekrar yavaşça yatağa bıraktı..

İlaç ve su içme işlemi bittikten sonra Bora hiç konuşmadan ayağa kalktı ve tekrar mutfağa gitti. İçeriden gelen dolap kapatma ve su sesinden sonra odaya elinde bir sürehi ve bardakla tekrar döndü. Bunları Deniz'in baş ucunda ki komidinin üstüne koyduktan sonra gece lambasını yaktı. Kapıya doğru ilerleri ve kapıdan çıkmadan tekrar Deniz'e dönüp;

-"Şimdi uyu ve iyice dinlen, umarım sabaha daha iyi olursun." dedi.

Gözleri hala nemli olan Deniz, karşısında duran ve kendine bir sürü iyilik yapan bu adama minnettar bir şekilde baktından sonra kısık bir sesle;

-"Teşekkür ederim." diyebildi.

Bora sadece gülümsedi ve -"İyi geceler." diyerek ışığı kapattı ve odanın kapısını yarı aralayarak oradan ayrıldı.

Deniz, Bora'nın ardından bir müddet öylece bakakaldı. Nihayet kendiyle baş başa kaldığında gözlerinde ki yaşları o kadar bastırmıştı ki Bora'nın uzaklaştığını anlar anlamaz yine ağlayama başladı. Bora'yı düşündü önce, sonra bu güne kadar karşılaştığı diğer erkekleri..

Dünyada hala böyle insanların olduğuna inanamıyordu, gördüğü onca zulümden uğradığı onca tacizden sonra, bir erkek onu yalnız oldukları bir evde soymuş giydirmiş ama vücudunda ki ilk bakışta görülecek kadar belirgin olan yaralarını görmemişti, yani nerdeyse hiç bakmamıştı.. Nasıl olabilirdi böyle bir şey? Hala böyle dürüst ve ahlaklı insanlar yaşıyor olabilir miydi? Oysa Deniz bu güne kadar böyle iyi yürekli insanların hep masallarda ve romanlarda olduğunu düşünürdü. Ama vardı işte ve Deniz'e bir sürü iyilik yapmıştı.

Deniz gözyaşları içinde sessiz sessiz ağlayama devam ederken Bora'yı ilk gördüğü günü anımsadı.. Bir ay kadar önce çalıştığı kafede ilk defa farketmişti Bora'yı. Kalabalık bir arkadaş grubunun oturduğu bir masada gitar çalıyor ve insanın içine işleyen sesiyle şarkı söylüyordu. Gitarı eline alıp şarkı söylemeye başladığında tüm kafe susmuş ve onu dinlemeye başlamıştı. Her bitirdiği şarkının ardından kıyamet gibi alkış alıyordu. Deniz de ilk defa o gün farketmişti, Bora şarkı söylerken öyle mutlu görünüyordu ki Deniz kıskanmış ve hayran kalmıştı. Ondan sonra iki günde bir geldiğini ve hep aynı masaya oturduğunu anlamıştı Deniz sesine ve gözlerine hayran kaldığı bu yakışıklının. Yüzünde ki saflık ve temizlik öylesine farklıydı ki Deniz kafeye her geldiğinde dakikalarca onu uzaktan izliyor ve her gün hayranlığı biraz daha artıyordu. Ama yüzü ne kadar masum ve yakışıklı olursa olsun onunda diğer erkekler gibi acımasız ve kötü olduğunu düşünüyordu.

-"Oysa ne kadar yanılmışım.." Kendi kendine mırıldandı Deniz ve tekrar Bora'yı gördüğü ilk günü düşünerek gözlerini yumdu...

...

Bora'nın aklı karma karışık olmuştu. Deniz'e hem hayran olmuş hemde üzülmüştü.. Vücudunda ki yaralardan onunla karşılaşmadan önce çok acı çektiğini anlamıştı. Ama onun hikayesi neydi? Neden kimsesi yoktu? ve bunca kötülüğü bu kadar saf ve kırılgan bir kıza kim yapmıştı? Nasıl kıymışlardı.. Aklında bir çok soru işaretiyle yan odada ki yatağa uzandı. Uykusu yoktu, varsa bile aklını meşgul eden o kadar çok şey vardı ki bu halde uyuması imkansızdı. Yattığı yataktan doğruldu ve odanın diğer ucunda bulunan kitaplıktan rastgele bir kitap aldı ve yatağa geri döndü. Eline aldığı kitabı okumaya başladı. Belki bu şekilde uykum gelir diye düşündü.

Bora aradan kaç saat geçtiğini bilmiyordu, yan odadan acı içinde yalvaran bir ses geldiğini duydu. Kitaba öylesine dalmıştı ki bir an için evde Deniz'in olduğunu unutmuştu. Biran duraksadı, o gün başından geçen olayların bir şerit halinde aklına yansımasıyla Bora'nın yerinden kalkması ve yan odaya geçmesi bir oldu.

Odanın kapısını yavaşça açtığında gece lambasının kısık ışığında Deniz'in huzursuzca kıpırdadığını ve başını bir sağa bir sola çevirdiğini, sürekli yalvarır bir sesle bir şeyler söylediğini gördü. Alnında damla damla terler birikmiş ve yanakları ağlamaktan ıslanmıştı. Belli ki kâbus görüyordu. Bora biraz daha yaklaştığında Deniz'in sayıkladığı şeyleri yarım yamalakta olsa duydu.

-"Ne olur, ne olur bırak gideyim, ne olur yapma.. Vurma.." diye Deniz ara ara yükselen ara ara yalvaran bir ses tonuyla sayıklıyor ve hıckıra hıckıra ağlıyordu.

Genç kızın bu haline içi dayanmadı ve hemen yanına yaklaşarak yavaşça omzuna dokundu.

-"Deniz, uyan.. " diye seslendi. Kız gördüğü kabusa öylesine dalmıştı ki Bora'nın ilk seslenişini hissetmemişti bile. Bora ikinci kez biraz daha yüksek bir sesle;

-"Deniz lütfen uyan, kâbus görüyorsun.." diye telkinde bulundu.. Bu sefer elini yanağına götürmüş ve yaralı bir ceylan sever edasıyla hafifçe dokunmuştu genç kızın ıslak yanağına. Bora'nın dokunuşuyla koyu bir kâbusun içinden uyananan kız anlık bir refklesle Bora'nın umzuna atladı ve sıkıca sarıldı.

-"Lütfen, lütfen beni yalnız bırakma.." diye ağlamaya başladı. Bora ne yapacağını bilemedi. Deniz'in sırtını sıvazlayarak;

-"Şişşş, geçti. sadece bir rüyaydı" diyerek onu rahatlatmaya çalıştı.

Birkaç dakika bu şekilde kaldıktan sonra Deniz'in hıckırıkları kesildi ve yavaş yavaş kendine geldi. Bora'nın omzuna öylesine sıkı sarılmıştı ki genç adam yerinden kıpırdayamıyordu. Deniz kollarını gevşetti ve biraz geri çekildi..

-"Özür dilerim.." Bir kabahat işleyen ve yaptığından utanan bir çocuk edasıyla özür diledi. Kızın halini gören Bora Deniz'in içini ısıtan içten bir gülümsemeyle karşılık verdi.

-"Önemli değil, sadece bir rüyaydı. Şimdi tekrar yat ve uyu. Korkma ben yan odadayım." diyerek ayağaka kalktı.

Deniz'in elleri hala Bora'nın kollarındaydı ve ayağa kalkmak üzere olan adamı son anda yakalayarak;

-"Gitme, ne olur beni yalnız bırakma.. Bu gece yanımda yat olmaz mı? Lütfen" diyerek Bora'nın sıkıca tuttuğu kollarını bırakmadı..

Bu istek karşısında şaşıran Bora;

Sadece -"Ama.." diyebildi. Deniz'in ısrarı karşısında ne yapacağını şaşırmıştı.

-"Biliyorum, çok şey istiyorum ama çok korkuyorum beni yalnız bırakma, söz seni rahatsız etmem. nefes aldığını duyayım bana yeter. Lütfen" diyerek yalvarmaya devam etti Deniz..

Kızın ürkmüş ve perişan halini gören Bora kendisi için sorun olmadığını belirterek bu isteğini kabul etti.

-"Peki sen öyle istiyorsan.." diyerek kendisine yer açmak için yatağın kenarına kaymış olan Deniz'in yanına yavaşça uzandı. Genç kız küçük bir çocuk gibi, yanına uzanan adamın omzuna başını koydu ve gözlerini yumdu.. Sıcacık bir göğüse başını dayamanın huzuru ile gözlerinde ki yaşlarla uykuya daldı.

...

(Devam Edecek)

Son Sigara // Bölüm 2

SON SİGARA BÖLÜM 1 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ!

Bora ne olduğunu bir müddet anlayamadı, ne yapacağını şaşırdı. Kollarına yığılan genç kızı yere düşürmekten son anda kıvrak bir hareketle kucağına alarak kurtuldu. Bora'nın aklı bulandı, bir müddet öylece ne yapması gerektiğini kestiremeden bekledi.

Deniz'in bu ansız bayılması onu fena halde panikletmişti.

Bir iki dakika ne yapacağını bilmeden Deniz'in solgun yüzüne bakarak geçtikten sonra nihayet aklına Deniz'in nabzını ve nefesini kontrol etmek gelmişti.

Kucağına aldığı genç kızla birlikte durakta bulunan banka oturduktan sonra Denizin başını kucağına koydu, önce bileğini tutup nabzını kontrol etti.

Çok şükür ki nabzı zayıfta olsa hala hissediliyordu, önce derin bir nefes aldı Bora.

Daha sonra eğilip, Deniz'in ne sıklıkla nefes aldığını kontrol etmek için yüzünü kızın yüzüne doğru yaklaştırdı.

Genç kızın ılık nefesini dudaklarında hissedince içi rahatladı ve panik halini atlattı. Derin bir ohh çektikten sonra yakından Deniz'in yüzünü incelemeye başladı..

Yüz hatları yumuşacık ve narindi.. Teni bembeyaz ve incecikti.. Alnında ki ve boyun kısmında ki damarlar ilk bakışta anlaşılıyordu. Kaşları ve kirpikleri saçlarıından biraz daha koyu renkteydi. Kirpikleri normalden biraz daha uzun ve geriye kıvrılmıştı. Burnunun üzerinde bir kaç adet sadece yakından bakınca anlaşılan çil izleri vardı.

Teni solgun görünüyordu, yanakları hafif hafif pebleşmişti ve ateşi vardı. Belli ki epeydir ıslak elbiseleriyle dolaşıyordu.

Bora bir an duraksadı derin bir nefesi içine çekti yavaşça, ciğerleri Deniz'in kokusuyla doldu, kızın kokusu tarifsizdi.. Bora o kadar etkilenmişti ki bir türlü kendini geri çekemiyordu. Aklına mis çiçeklerini getiriyordu Deniz'in kokusu, etrafında leylaklar açmış olan ve bir rüzgârın çalıp getirdiği limon çiçeğinin kokusuyla karışan mis çiçekleri, hafif ama insana kendisi gibi narin bir silüeti anımsatan bir koku...

Bora Deniz'in yüzüne uzun uzun baktı.. Aralarında bir karışlık mesafe ya vardı ya yoktu.. Deniz öylesine sere serpe yatıyordu kucağında, Bir eli Bora'nın avuçlarında diğeri ise yanına doğru rasgele bankın üzerinde.  Savunmasızdı ve belli ki çaresiz.. Ne yapacaktı şimdi, yağmur deli gibi yağmaya devam ediyordu, güneşte neredeyse batmıştı. Etraf ne karanlık, ne aydınlıktı.

Bu düşünceler içinde ne yapacağını bilmez bir şekilde Deniz'in yüzüne tekrar ve uzunca baktı. Öylesine güzeldi ki bir ömür o durakta öylece durup onu izleyebileceğini geçirdi aklından. Sanki dünya durmuş, zaman kavramı yok olmuştu. Bu esrarengiz kız şimdi tüm aklına hükmetmeye başlamıştı, Bora bu düşüncelerle savaşırken beyninde, farkında olmadan biraz daha eğilerek Deniz'le aralarında ki mesafeyi tamamen kapattı ve kucağında savunmasızca yatan kızın burnuna usulca bir öpücük kondurdu. Sonra sıkıca sarıldı.

aniden ve sertçe kendini geri çekti, ne yapıyorum ben diye geçirdi aklından. kendine gel diye telkinde bulundu karışan aklına.

Onu durakta öylece bırakamazdı, belki hastaneye götürmeliydi belki başka bir yere, uzunca düşündükten sonra şimdilik evine götürmeye karar verdi.

Yerde duran küçük ve hafif valizi bir eline aldıktan sonra bankta dizlerine doğru yatan kızı kolayca kucağına alıp,  ayağa kalktı.

Biraz bekledikten sonra güneş tamamen batmış ve sokak lambaları bir bir yanmaya başlamıştı. Yağmur yüzünden yoldan tek tük geçen arabalardan başika etrafta kimseler yoktu.

Nihayet yağmur hafifledi ve yolun karşısından yavaşça gelmekte olan bir taksi gördü Bora.  Valizi aldığı elini hafifçe kaldırarak taksiye durmasını işaret etti.

Taksi yanlarına gelip durdu ve taksici hızlıca çıkarak Bora ve Deniz'in arabaya binmesi için kapıyı açarak onlara yardım etti.

Deniz yol boyunca kıpırdamadan baygın bir şekilde yattı. Yaklaşık 15-20 dakika sonra Bora'nın denize nazır olan pekte mütevazi olmayan evine geldiler. Deniz hala baygındı.

Bora Deniz'i kendi yatağına yatırarak ne yapması gerektiğini düşünmeden önce elini yüzünü yıkamaya karar verdi. banyoya gidip elini yüzünü defalarca yıkadıktan sonra tekrar yatak odasına geldi. Deniz'i kontrol etti. Kızın elbiseleri ıslaktı ve ateşide iyice yükselmişti. Islak elbiselerle yatarsa sabaha zatüre olacağı kesindi.

Vüzudu eve geldiklerinden beri titriyordu. Elbiseleri çıkarması gerekiyordu ama acaba Deniz bu durumu nasıl karşılardı.

Bora ne yapacağını bilmez bir şekilde dolaptan kendi giyeceği eşofmanları aldı ve başka bir odaya giderek önce kendi üstünü değişti. Bu sayede düşünmek için biraz daha zamanı olmuştu ama Deniz'in yanına döndüğünde hala ne yapması gerekltiğine karar verememişti.

Elbiseleri çıkarmak ile çıkarmamak arasında iyice sıkışan Bora sonunda bunu yapmasının en doğru şey olduğuna karar verdi. Zaten kötü bir niyeti yoktu Deniz'in bunu anlayışla karşılayacağından emindi.

Deniz'e bakmamaya gayret ederek elbiselerini çabucak çıkardı ve kendine ait olan eşofmanlardan kendince en küçük olanını bir çırpıda Deniz'e giydirdi. Sırıksıklam olan saçlarını da bir havlu yardımıyla kuruladı.

En nihayetinde Deniz kuru elbiseler ve kuru saçlarla kendi yatağında yatmaktaydı. Bora ara sıra, ateşi iyice yükselen genç kızın alnına bir bez parçasını ıslatarak koydu. Bir iki saat öylece yatan Deniz'in ateşi düşmeye başlamış ve titremesi kesilmişti. Şimdi baygın değildi ama derin derin uyuyordu.

Bora Deniz'in ateşinin düşmesiyle iyice rahatladı ve kendine bir kahve yapmak için mutfağa gitti. Mutfak masası denize kuş bakışı olan pencerenin karşısındaydı. Bora masaya yaklaştı ve pencereyi araladı hafif ve ılık şekilde esen rüzgârın karşısına geçip oturdu. Kahvesinden bir yudum aldı ve yağmurun da etkisiyle iyice artan toprak ve çam kokusunu içine çekti.

Bu gün boyunca olanları düşündü, Deniz'le karşılaşmaları çok garip olmuştu ama aklını kurcalayn kızın masum ve üzgün haliydi.

Durağın bir köşesine sinmiş o genç kızın hayali tekrar gözünün önüne geldi, gözleri ağlamaktan kızarmıştı, öylesine yalnız görünüyordu ki ona sarılmak isteyen Bora'ya hiç karşı koymamıştı sanki iyi yada kötü gözetmeksizin birilerinin ona sarılmasına ihtiyacı vardı. Bu düşünceler içinde Deniz'in güzelliğini ve kokusunuda düşünmeden edemedi Bora.

Neden durakta yalnız olduğunu, neden ağladığını ve onu merak eden birilerinin olup olmadığını düşündü sonra.  Acaba onu arayan birileri var mıydı belki de Deniz'i alıp evine getirerek ona kötülük yapmıştı. Bir an bu düşünceyle irkildi ve kızı uyandırıp ailesini öğrenmeye ve onları aramaya karar verdi. Gelip almalarını isteyecekti. Birden bu düşünce içini burktu Bora'nın, bir yanı Deniz ve ailesi ile ilgili meraklarla boğuşurken bir yanı ailesinin gelip onu alma ihtimaline karşı Deniz hiç gitmesin istiyordu. Kendine böyle düşündüğü için kızdı ve doğruca yatak odasına gitti.

Deniz hala mışıl mışıl uyuyordu, dudaklarını Deniz'in alnına koydu ve ateşini kontrol etti, annesi hep böyle yapardı. Deniz'in ateşi düşmüştü, işte bu iyiye işaretti. Sarsmadan yatağa Deniz'in kenarına oturdu, hafifçe yanağına dokundu.

-"Deniz..!" diye seslendi kısık bir sesle..

Deniz daha ilk seslenişte hafifçe gözlerini araladı, önce etrafına bakındı, sonra Bora'nın yüzüne. Bora kızın irkilmesini hatta çığlık atmasını bile bekliyordu ama Deniz sadece gülümsedi.

Bora hiç bir şey demeden Deniz;

-"Teşekkür ederim.." dedi kısık ve bitkin bir sesle..

-"Sığınacak bir yerim yoktu, bu akşam burada kalabilir miyim? söz yarın seni rahatsız etmeden giderim." diye konuşmaya devam etti kendini zorlayarak, bitkin ve halsiz olduğu her halinden belliydi.

Bora iyice meraklanmaya başlamıştı,

-"Peki ya ailen.." sözünü tamamlayamadan kız ellerini Bora'nın dudaklarına götürdü parmaklarıyla Bora'nın sözünü tamamlamasına izin vermeden kendi konuştu.

-"Merak etme hiç kimsem yok, başını belaya sokmam.."  dedi yine kısık bir sesle.. Yüzünden ne kadar acı çektiği anlaşılıyordu, Deniz kendini kaldırarak yatakta oturmaya çalıştı. O anda kısık bir sesle acı bir çığlık koyverdi. Bora bir an endişelendi, kendi canı yanmış gibi yüzü buruştu.

-"Ne.. ne oldu?" diye sordu telaşlı bir sesle.

Deniz başını kaldırdı ve Bora'nın gözlerine baktı. Öylesine şaşkındı ki Bora bir anlam veremedi. Kız; 

-"Görmedin mi?" diye sordu şaşkın şaşkın ve konuşmaya devam etti..

-"Üstümü değiştirmişsin, görmüş olman lazımdı.." diye kekeledi.

Bora başını görmedim anlamında sağa sola salladı.

Deniz'in gözleri nemlendi yine.. Bora ne olduğunu anlayamıyordu. Birşey görmesi mi gerekiyordu? Gözden kaçırdığı ne vardı acaba? Daha da telaşlandı.

Yine sordu;

-"Neyi görmüş olmam lazımdı!?"

Bora'nın bu şaşkın ve endişeli halini gören Deniz hiç bir şey söylemeden usulca üstüne giydirilen eşofmanın bel kısmını yukarıya kaldırdı..

Bora gözlerine inanamadı Deniz'in vücudunda büyük ve kötü durumda bir sürü çürük vardı. Onu giydirirken bakmamak için o kadar çaba harcamıştı ki hiç farketmemişti bile..

Bora'nın yüzünde ki ifadeden Bora'nın kendine bakmadığını anlayan Deniz'in gözlerinden yine damlalar sızmaya başladı..

Daha önce hiç böyle bir erkekle karşılaşmamıştı...

...

(Devam Edecek)