Sevdiğim Bloglar (1) Ve Bir Mim (Şarkılar)

Merhaba arkadaşlar;

Bu yazımda severek takip ettiğim blogladan bir parça duyuracağım ve sevgili arkadaşım CİCİLEYDİ'nin şarkılar mimini cevaplayacağım.

Öncelikle sevdiğim bloglar;

(şimdilik ilk parça daha sonra parça parça diğerlerini de duyuracağım ve seçimlerim tamamen rastgele her hangi bir derecelendirme yok yani.)

Saçları Yağmurlu Kız(TIK)  : Yaklaşık 7-8 yıldır tanıdığım canım arkadaşımın benim zorlamamla tekrar açtığı ama sadece iki yazı yazıp yine bilinmezlere terk ettiği bu blog bir efsanedir efendim. Ama ne yazık ki eski rutinleri silinmiş sadece iki yazı ile boynu bükük kalmış öylece beklemektedir.

Evet doğru duydun yağmurlu, bu sana kocaman bir sitemdir.

PuCCa Günlük (TIK) : Eskiden, hatta fii tarihinden beri okuduğum ve blogger sayesinde sayesinde meşhur olmuş Selen'nin blogu. Ama bu meşhurluk ona pek yaramadı gibi çünkü oda uzun zamandır bloguna uğramayanlar ve takipçilerini üzenler arasında. Neşeli ve sivri dilli yazıları, acıları kıvrak bir zekayla tiye alan tavrı hep hoşuma gitmiştir. Birazcık edepsiz kelimeleri var ama görmezden gelinebilir.

Murat Mesut (TIK) : Yine okumaktan ve takip etmekten zevk aldığım Murat Abi'nin blogu. Zaman zaman bloğunda uçuşan melodiler de favorim üstelik. Burada kimi zaman hüznü, kimi zaman besleyici ve bilgilendirici yazılar bulabilirsiniz. Kalemi sağlam, kelamı bilgilendirici, şiirleri ise zaman zaman üzücü ama gerçekten okumaya değerdir.

Şirin Tarifler (TIK) : Renkli ve eğlenceli kişiliği, sempatik ve tatlı dili ve de yemek tarifleri ile sevgili şirinem. Birbirinden güzel tariflerin görseli ve pratik tarifi ile bulup, resimleri gördükçe dudaklarınızı ısıracağınız bir yer burası. Zaman zaman şirinem gezdiği güzel yerlerin şuh fotoğraflarını beğendiği şeyleri de paylaşıyor. Buraya girip de karnı acıkmayan olursa beri gelsin :)

Siyah Kuğu (TIK) : En sevdiğim yönü bir birinden sürükleyici hikayeleridir. Ayrıca cana yakın samimi dili, bir birinden güzel ve dokundurucu şiirleri ile kuğum gerçekten okunmaya değer blog arkadaşlarımdan biri. Onun blogunda ki hikayeleri mutlaka ama mutlaka okuyun. Roman tadında ve ders verici bu hikayeleri kitap olmadan önce okuma fırsatı bulacaksınız.

Yaz Yağmurları (TIK) Ah o hatıraların ayak izi yok mu? Sizi sizden alıp başka başka yerlerde hiç tanımadığınız beyhude sokaklarda, eğlence ve hüzün dolu çocukluk anılarında gezdiren Vuslat ablamın blogu. Her telden çalan, kocaman ve mutluluk dolu kalbiyle iyilik ve sevecenlik dağıtan bu blogun sahibine çocukken tahta bir atı hediye edebilmiş olmayı çok isterdim.

Tavsiye yazımın ilk bloggerleri bunlar. Diğer izlediklerimi de zaman zaman paylaşacağım ve sizlerinde bu güzel bloglardan faydalanmanıza umarım vesile olacağım.

Şimdi gelelim sevgili Cici Leydi Zeynep (TIK) 'in Mim'ine..

Aslında burada ne tavsiye edeceğimi bilemedim. Son zamanlarda özellikle takıldığım bir şarkı yok. Ben zaten her şarkıyı dinlerim sözleri anlam verici olduğu ve tınısı beni eğlendirdiği müddetçe.

Arabesk pek tarzım değil ama bazen öyle anlar olur ki çalan arabesk şarkıyı o an sevebilirim.

Ne paylaşsam ne paylaşsam..

Heh bir tane geldi aklıma, eskiden beri resimli bir videonun ardında çalan  arapça (ama sanırsam farsça bazı kelimeleri de var tam çözemedim) bir şarkım var. Yakın zamanlarda mp3'üne denk geldim ve mutluluktan adeta uçtum, zira biz eşimle bu şarkının tınısını inanılmaz beğeniyoruz ve ben dinlerken kendimden geçip çok ama çok uzaklara gidiyorum.

Umarım siz de beğenirsiniz.

(Sayfama ilk girdiğinizde çalmaya başlamış olan şarkıdır kendisi. İyi dinlemeler.)

Cheb Mami - Yahamami 

SON SİGARA..! (6.Bölüm / Hikaye)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora, oradan uzaklaşırken, arabasının dikiz aynasından gözlerine yansıyan güneş ışıkları eşliğinde, kaldırımların kenarlarına yeni yeni dikilmiş olan fidanların arasında Deniz'in görüntüsü kaybolana dek arka istikametinden gözlerini alamamıştı. Deniz o biraz ilerleyene kadar el sallamış ama hemen sonra arkasını dönmüş ve yürümeye başlamıştı.

Bora kendisine ne olduğunu anlamıyordu, üstüne garip bir hüzün çökmüş ve sanki içinde derin bir boşluk oluşuvermişti, sanki kırk yıllık bir alışkanlığından vazgeçmiş gibi kendini boş ve yalnız hissediyordu. 

Kendi kendine hayıflandı, bir günlüğüne gelen bir misafir ona ne yapmıştı böyle. Az önce Deniz’i izlediği dikiz aynasında kendine baktı bu sefer ve yüzünde ki küsmüş çocuk edasını görünce içerledi. İçinden "abartıyorum, birazdan geçer, sadece Deniz’in durumuna üzüldüm, o masum, şirin genç kıza bu yüzden bu kadar yakınlık hissettim" diye geçirdi. Ama bu düşüncenin ne derece doğru olduğunu o da  bilmiyordu. 

Çünkü şuan içinde olduğu durumu tam tahlil edemiyordu. Daha kötüsü de içindeki duyguların derinliğinden öylesine korkuyordu ki durumun tek bir izahatı olduğunun farkında ama onu kendisine bile itiraf etmekten çekinir bir haldeydi. 

Kafasında ki boğuk seslerle adeta cebelleşirken gözü Deniz’in biraz önce oturduğu koltukta yabancı bir şeye takıldı. Önce ne olduğuna anlam veremedi ama sonra beyninde yansıyan bir görüntü ne olduğunu anlamasına yardım etti, bu şey sabah manzarayı izlerken Deniz’in omuzlarını örten şaldı. 

Bunu anlamasıyla içinde ki sevince engel olamadı, derin bir nefes aldı. Çocuk gözlerinin içine muzip bir gülümseme yerleşti. 

Evet, Bora Deniz’in yanına gitmek için bir bahane bulmuştu, hem de hiç ummadığı bir anda. Bir yandan yolun sonunda gördüğü sapaktan dönmek için sinyalini verip hazırlanırken bir yandan da boşta kalan eliyle koltukta ki şalı aldı ve bir anlık refleksle yüzüne doğru yaklaştırıp şalın üstüne sinmiş olan kokuyu derin derin soludu. 

Ruhuna işleyen bu koku ciğerlerinde dans ettikten sonra etkisini yavaş yavaş hissettiren bir uyuşturucu misali beynine nüfuz etmeye başladı. Yaptığı şeye anlam veremiyordu ama umurunda da değildi. Şuan tek istediği bu kokuyu burnuna, ciğerlerine ve hatta mümkün olsa beynine işlemekti.

Bora sapaktan dönüp Deniz’i bıraktığı yere doğru ilerlerken şalı hala kokluyordu. 

-“Acaba kafeye gitmiş midir.” diye kendi kendine mırıldanırken içini yine tarifsiz bir boşluk kapladı. Bunun nedeni Deniz’i bıraktığı yerde bulamama ve bir daha hiç görememe düşüncesiydi. Bu düşünce az önce gözlerine gelip yerleşen mutluluğu anında bertaraf etti. 

Elinde ki şala baktı ve

-“Aptalım ben, aptal!” kendine kızmaya ve söylenmeye başladı. Bir yandan gaza daha sert basarken bir yandan tutuğu direksiyonu dövmeye ve kendine söylenmeye devam ediyordu. Deniz'i bıraktığı yere henüz yaklaşmıştı ki gözü Deniz’i biraz önce indirdiği kaldırıma ilişti.

Bir an vücudunda ki bütün kanın beynine sıçradığını hissetti, elinde ki şalı farkında olmadan dehşet veren bir güçle sıkmaya ve hızlı hızlı nefes alıp vermeye başladı. Gaza daha hızlı basmaya başladı.

Deniz, ileride onu bıraktığı otoparkın girişindeydi hala. Bora'yı sinirlendiren ise yanında kızı zorla götürmeye çalışan ve bileğini hiç de hoş olmayan bir şekilde tutan garip görünüşlü iri kıyım bir adamdı. Deniz’in yüzünde ki dehşet verici ifade onu kendinden geçirdi ve Bora o andan sonrasını ise net olarak hatırlamayacaktı.

…

Deniz bir yandan karşısında pis pis sırıtan Halil’in tuttuğu bileğini onun elinden kurtarmaya çalışıyor bir yandan da ağlıyordu. Sesi belli belirsiz çıkıyor, yüreğine salınan korku sesinden ve gözlerinden belli oluyordu;

-“Lütfen bırak gideyim. Lütfen!” diye yalvarıyordu, bunun hiçbir faydası olmadığını bildiği halde.

Kız deli gibi ağlıyor ve çırpınıyordu, canının yandığı ve çok korktuğu her halinden belliydi. Ama karşısında pis pis sırıtan adam kızın canını yanmasından ve korkusundan adeta zevk alıyordu, Deniz’in bu çaresizliği umurunda bile değildi, yırtıcı ve vahşi bir hayvan gibi kızı çekiştirmeye ve 3-4 metre mesafede park halinde duran arabaya zorla götürmeye çalışıyordu. 

Bir yandan da kıza;

-“Seni küçük o…! dün elimden kurtuldun ama bu gün öyle bir şansın olmayacak!” diye bağırıyordu hırıltılı bir sesle. 

Deniz ne kadar dirense de adama karşı koyamıyor ve elinden kurtulamıyordu. Deniz can havliyle kendini kurtarmaya çalışırken Halil bir an durdu ve vahşi vahşi gülerek boşta olan diğer eliyle yüzünde ki yara izini göstererek;

-“Bana bak küçük o…! Bunun bedelini ödemeden hiçbir yere gidemezsin! Boşa debelenme, beni Anladın mı?” diye bağırdı.

Deniz kaçmaya çalışmanın bir faydası olmadığını biliyor ve kendini kapana kısılmış gibi hissediyordu, ne yapacağını bilmez bir halde olanca gücüyle çırpınıyor ama adamın elinden bir türlü kurtulamıyordu. Çaresizdi, aklına gelebilecek her yola başvurmaya hazırdı. Bu adamın ona el sürmesindense gerekirse kendini bile öldürebilirdi. Son bir umutla çaresiz etrafına bakındı ama ortalıkta yardım isteyebileceği kimse yoktu. 

Yolun karşısında ki kafede müziğin sesi öylesine yüksekti ki bağırsa bile kimse Deniz’i duymayacaktı. Bunu biliyordu çünkü dün yine burada avazı çıktığınca bağırmış ama sesini kimseye duyuramamıştı. 

Ama dün şans ondan yana olmuş ve adamın bir anlık dalgınlığından yararlanıp elinde tuttuğu çakmakla adamın yüzüne vurup elinden kurtulmayı ve kaçmayı başarmıştı. 

Adam kızın kabaca tuttuğu bileğini daha da sıkarak zorla çekiştirmeye ve yanına geldikleri lüks bir aracın kapısından içeri doğru ittirmeye başladı. Bir yandan da adeta hayvani bir sesle konuşmaya devam etti.

-“Sana dedim! Güzellikle olsun bu iş, uzatma dedim ama beni dinlemedin. Bir de üstüne üstlük beni yaraladın. Şimdi karşılığını ödeyec… ahh!”. 

Adam bir anda ne olduğunu anlamadan olduğu yerde yalpaladı, o anda Deniz, acı içinde yere doğru savrulan adamın elinden kurtulmayı başardı. Ne olduğunu oda anlamamıştı. Arkasından gelen bir yumruk Halil’in kafasında patlamıştı bir anda.

Deniz,  ne olduğunu anlamak için arkasına döndüğünde öylesine korkmuştu ki, o an Halil'in elinden kurtulmuş olsa bile bacaklarında ki derman bir anda kaybolmuştu. Ancak arabanın açık olan kapısına tutunarak zor da olsa ayakta kalmayı başarırken bir yandan da gözlerinden sicim gibi akan yaşlarla eşliğinde

-“ALLAH’ım şükürler olsun.” diye mırıltı halinde defalarca şükretmişti. 

O an öylesine kendinden geçmişti ki dünya sanki etrafında dönüyordu ve gözü hiç bir şey görmüyordu. Kulaklarına Halil’in adi ve aciz sesi geliyor ve adamın yediği her yumrukta acı içinde inleyişini ve yapma diye bağırışını duyuyordu.

Nihayet kendini biraz olsun toparlayıp sakinleştiğinde onu gördü. Nasıl olmuştu bu bilmiyordu ama kurtarıcı meleği gelmiş ve yine onu en onulmaz bir anda düşmekte olduğu kuyudan çekip çıkarmıştı. Deniz az önce gözlerinden akan korku yaşlarını sildi ve tekrar Bora’ya baktı. 

Bora, yere düşen ve acı içinde kıvranan adama kendinden geçmiş bir halde yumruk atmaya devam ediyordu. Öyle sert vuruyordu ki elleri yarılmış ve kan içinde kalmıştı ama umurunda bile değildi Deniz, Bora’nın kan içinde olan ellerini görünce dehşete kapıldı ve koşarak onların yanlarına gitti. 

Arkasından sıkıca Bora'nın omzuna asıldı ve

-“Dur, yeter lütfen dur!” diye haykırdı.

Bora, az önce Deniz’e hakaretler savuran ve canını yakan bu adamı adeta öldürmek istiyordu. Beyninde yankılanan “Dün elimden kurtuldun ama.” cümlesi ve Deniz’in vücudunda ki morlukları aklına geldikçe içinde ki bu istek daha da alevleniyordu. 

Deniz, kendisini duymayan ve bir türlü durmak bilmeyen Bora’nın elini adama tekrar vurmak için havaya kaldırdığında kıvrak bir hareketle yakaladı.

-“Lütfen, artık dur!” diye bağırdı.

Bora, ancak Deniz’in elini tutmasıyla kendine gelebilmişti. Bir an boş ve anlamsız bir ifadeyle önce yerde kanlar içinde yatan adam sonra kızın yüzüne baktı ve Deniz orada olmasa bu adama ne yapacağını kendisi bile kestiremedi. 

Halil'in yüzü dağılmıştı neredeyse ama Bora içinde ki öfkeyi hala bastıramıyordu. Neyse ki onu durdurmak için elini tutan sıcak ele karşı koymamış ve durmuştu. Nihayet biraz olsun sakinleştiğinde hala adamın üstünde oturuyordu. Ellerinin kanadığının farkında bile değildi. Zaten o an Deniz’in dokunuşundan başka hissedebildiği bir şey de yoktu. 

Başını kaldırdı ve perişan bir halde kendisini tutmaya çalışan Deniz’in gözlerinin içine baktı;

-“Acıma bu adama!” dedi sert bir sesle.

-“Acıma! Lütfen izin ver, lütfen izin ver de ona haddini bildireyim.” Dedi bu sefer biraz öncekinden daha yumuşak ama hala sert olan bir ses tonuyla.

Deniz, buruk şekilde tebessüm etmeye çalışarak baktı Bora'nın gözlerine içinden "Halil’e acımak mı" diye geçirdi. Onun Halil'e acıdığı falan yoktu şuan düşündüğü tek şey Bora'ydı ve onu durdurmasının tek sebebi kan revan içinde kalan elleriydi ve biraz daha vuracak olursa ellerine dikiş atılacak boyutta yaralar oluşabilirdi. 

Üstelik bu adamın ne kadar pislik ve belalı olduğunu çok iyi biliyordu. Umurunda olan tek şey Bora’ydı ve Halil’in kendisi yüzünden Bora’ya en ufak bir kötülüğünün dokunma düşüncesiydi. İçten ve bitkin bir sesle konuşmaya başladı Deniz;

-“Hayır, umurumda olan o değil! Umurumda olan tek şey sensin. Ellerin yaralı. Lütfen bırak, yeter! Baksana neredeyse bayıldı, ona bu kadarı yeter!” dedi. 

Bora'nın sakinleşmesi onu da biraz sakinleştirmişti. Adam hala yerde inliyordu gözleri şişmiş ve mosmor olmuştu. Bir kaşı patlamış ve dudağı yarılmıştı. Deniz adamın pis ve yaralı suratına bakarken en ufak bir acıma hissetmiyordu. Sadece tiksiniyordu içinden "ALLAH'ından bulsun" diye geçirdi ve konuşmaya devam etti.

-“Ne olur gidelim buradan. “ bunu o kadar kırılgan şekilde söylemişti ki sesinin titremesine engel olamamıştı. 

Bora Deniz’in sesinde ki kırılganlığa dayanamadı ve onun en son söylediği cümlenin doğru olduğunu düşündü. Bu adama bu kadarı yetmese bile değmezdi ve Deniz’in daha fazla bu pisliğin yüzünü görmesine de gerek yoktu. "Deniz'i biran önce buradan uzaklaştırmalıyım" diye düşündü ve hiçbir şey söylemeden sadece başını olur anlamında sallayarak adamın üzerinden kalktı ve Deniz'in yanına gitti. 

Önce sarıldı ve daha sonra Deniz'in farkında olmadan acısını gidermek içtin ovuşturduğu bileğini tuttu ve baktı;

-“Canın çok yanıyor mu?” diye sordu.

Deniz’in içinde bastıramadığı korku ve hüzün sonunda galip geldi. Gözlerinden sızan yaşlar, kızın narin yanağından aşağıya doğru süzülmeye başladı. Bora öylesine iyiydi ki kendi elleri yara ve kan içinde olduğu halde hala Deniz’i düşünüyordu! Kendi acısı umurunda bile olmamıştı. Deniz minnet ve şefkat duygusuyla karşısında duran genç adamın gözlerine baktı.

-“Ben iyiyim, ama sen benim yüzümden çok kötü yaralandın, şu hale bak.” Dedi Bora'nın kan içinde kalan ellerini tutup işaret ederken. 

Ve konuşmaya devam etti.

-“Lütfen bir hastaneye gidelim ve ellerine baksınlar.” Dedi. Onun başına gelenlerin kendi suçu olduğunu bilen mahcup bir edayla. 

Bora, bakışlarını üzgün üzgün kaçıran Deniz’in ne düşündüğünü anlamıştı.

-“Hayır, bu senin suçun değil. Hem hastaneye de gerek yok, ufak sıyrıklar var sadece.” Dedi ve gülümsedi. 

Ardından Deniz’in elini nazikçe tutu ve;

-“Hadi artık buradan gidelim” Dedi. 

Deniz'in yerde ki valizini de aldıktan sonra ikisi hızlı hızlı adımlarla Bora'nın beş-on metre uzağa park ettiği arabaya bindikten sonra oradan uzaklaşana kadar hiç konuşmadılar. İkisinin de aklında o kadar çok soru ve düşünce vardı ki.

Deniz bütün bu olanların kendi suçu olduğunu düşünüyor ve bu durumdan büyük üzüntü duyuyordu. Bora’ya Halil’in ne kadar kötü ve belalı biri olduğunu anlatması gerekiyordu. Bu düşünceler içinde kaybolurken önce Bora'nın direksiyonu tutan ve kanlar içinde kalan ellerine daha sonra da dışarıya baktı. Dudakları susuyor ama tüm acısını gözleri konuşuyordu.

Bora ise tüm olan biteni öğrenmeyi ve o adama daha güzel bir şekilde haddini bildirmeyi istiyordu. Ama Deniz’in şuan da bunları anlatacak kadar iyi olmadığını bildiği için susup yoluna devam ediyordu.

Deniz şimdi ne olacak diye düşündü.

Evet şimdi ne olacaktı, Deniz hayatta yönünü kaybetmiş bir şekilde oradan oraya çaresiz savrulurken bu sefer yolu nereye düşecekti?

SON SİGARA..! (5.Bölüm / Hikaye)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora, Deniz'in yüzünde ki ifadeyi görünce şaşırdı. Rengi bir anda küle dönmüştü. Bora onun yine hasta olduğunu sandı, telaşlı bir şekilde;

-"Deniz., neyin var? İyi görünmüyorsun. Bir şey mi oldu?" diye sordu.

Boranın ağzından çıkan "ev" kelimesiyle Deniz öylesine derinden sarsılmıştı ki.. Halbuki onun ömrü boyunca hiç evi olmamıştı ve bu duruma alışkındı ama şimdi vücudunun neden böyle tepki verdiğini anlayamıyordu. 

Bora ile geçirdikleri bir gün de öyle huzurlu ve mutlu olmuştu ki Bora'yı evi gibi benimsemişti. Deniz içinden fışkıran hüznü bastırmaya çalıştı, hayır bu sefer ağlamamalıydı. Artık ağlamak istemiyordu, Bora ile tanıştıklarından beri zaten yeterince ağlamıştı ve artık bu durumun sıktığını düşünüyordu. Sürekli ağlayan, duygu sömürüsü yapan bir kız gibi görünmekten öylesine korkuyordu ki.. Kendini toparlamaya ve akmak için gözlerini acıtan yaşları kovmaya çalıştı. Daha sonra Bora'yı daha fazla telaşlandırmamak için başını yerden kaldırmadan cevap verdi;

-"Bir şey yok, sanırım birden ayağa kalkınca biraz başım döndü." diye yalan söyledi.

Yalan söylediği için üzgündü ama gerçekleri nasıl anlatabilirdi ki? Ne diyecekti başka? Benim evim yok mu diyecekti? Zaten yeterince yük olmuş ve rahatsızlık vermişti Bora'ya. Şimdi bir de evi, bu kapıdan çıkınca gidecek hiç bir yeri ve harcayacak tek kuruş parasının olmadığını nasıl söyleyecekti..

Son parasıyla sabah alış veriş yapmış ve Bora'ya güzel bir masa hazırlamak için son kuruşuna kadar harcamıştı. Onun için bu durum sorun değildi, parasız kalmaya alışıktı zaten, kendisine bunca iyiliği yapan bu adama güzel bir şeyler yapmalıyım diye düşünmüş ve elinden gelenin en iyisini yapmak için cebinde kalan son parasını da harcamış ve muhteşem bir masa hazırlamıştı.. 

Tabi bunların hiç birini Bora'ya söyleyemezdi. Bora, Deniz'in yüzünde ki ifadeden onun bir derdi olduğunu anladı ve aklına parası olmayabileceği geldi. Her ne kadar para vermeyi düşünse de Deniz'in yanlış anlamasından korkarak bu fikirden vazgeçmişti.

Bora aklına gelen bu can sıkıcı meseleyi nasıl halledebileceğini düşünürken birden aklına gelen bir fikirle tebessüm etti. Evet bu iyi bir fikir diye düşünürken Deniz'e dönüp

-"Seni gideceğin yere ben bırakacağım, hem zaten ben de dışarı çıkacaktım, gideceğin yere sağ salim ulaştığını görünce böylelikle içim de rahat eder. Baştan söyleyeyim İtiraz istemiyorum!" diyerek kıvrak bir hareketle Deniz'in elinde ki valizi de çekip aldı.

Bora'nın bu teklifiyle Deniz gözyaşlarını bastırmakta daha da zorlanır bir hale geldi. Nereye gideceğini  daha kendisi de bilmiyordu, gözlerini Bora'nın gözlerinden kaçırarak itiraz etmek için ağzını açtı;

-"Ama.." lafını tamamlayamadan aynı anda Bora Deniz'e sus işareti yaparak Deniz'in tüm itirazını daha başlamadan bastırdı..

Nereye gideceğini bile bilmeden çaresiz susup kabul etti Deniz. İtiraz etse bile işe yaramayacağını anlamıştı.

-"Çok iyisin.." dedi Bora'nın duymayacağı bir sesle..

Konu kapandı ve içi rahatlayan Bora dışarı çıkmadan üstünü değiştirmek için izin isteyip odasına gitti. Deniz bir yandan valizinden çıkardığı ceketini üstüne giyerken bir yandan da bir insan nasıl bu kadar iyi olabilir diye düşünüyordu. 

Derin bir nefes alıp verdi ve 

-"Sana sahip olacak insan bu dünyada ki en şanslı kişi olmalı "diye geçirdi içinden. Tekrar onu ilk gördüğü günü anımsadı, Bora'dan ayrılmak fikri içini acıtıyordu 

-"Keşke arkadaşlarının biri olsaydım, böylece arkadaş olarak bile olsa bir ömür seni görebilirdim" diye düşündü.

İçinde ki duygu tarifsizdi, ne olduğunu anlayamıyordu. Hem Bora'dan bir an önce uzaklaşmak istiyor hem de uzaklaşma fikriyle midesi kasılıyor, nefessiz kalacak gibi oluyordu.. Birlikte sadece saatler geçirmişlerdi ama geçirdikleri her dakika bile ömrüme bedel diye düşünmekten kendini alamıyordu Deniz.

-"Keşke gitme dese, hep onunla kalsam, hep onun omuzunda uyuyabilsem.." elinde olmadan bir fısıltı şeklinde Deniz'in ağzından dökülüvermişti cümleler...

Çelişki içinde saçmalıyorum diye kendi kendini azarladı ve biran önce buradan gitmeliyim diye telkinler verdi kendine.. Evet hemen gitmeliyim ve bu düşünceleri aklımdan çıkarmalıyım.. Onun için sadece basit bir misafirim. 

Kendisiyle kavga etmeye başlamıştı bile.. Ne galibi ne mağlubu olmayan bir kavgaydı bu. Kendisi ile cebelleşmekten sonunda yorgun düşerek;

-"Off.." diye çaresiz bir nida koyverdi. 

Bir yandan buradan nasıl ayrılacağını düşünüyordu, bir yandan da nereye gideceğini ve kalacak bir yer, çalışacak bir iş bulması gerektiğini..

..

Bora üstünü olabildiğince yavaş değiştirdi. Yanında olmasa bile Deniz'in onun evinde olduğunu bilmek bile güzel geliyordu ona.. Gitmesini istemiyordu, ama yapabileceği bir şey de yoktu. Sonuçta Deniz'in buraya gelmeden önce bir hayatı vardı ve hayatına devam etmek isteyecekti. 

Giyinmeyi olabildiğince geciktirse bile artık üstünü giymişti ve odadan çıkması gerekiyordu. Ha bir saat önce ha bir saat sonra.. Bu ayrılık mutlaka olacaktı. Kızı bekletmenin ve düşüncesizce davranmanın bir anlamı yoktu. Bu düşünceyle montunu giyip fermuarını çekti ve odadan çıkıp mutfakta bekleyen Deniz'in yanına gitti. 

Deniz çoktan hazırlanmış onu bekliyordu. Bora yerde duran valizini alarak kapıya doğru yöneldi.. Hiç gülecek hali yoktu ama yine de belli etmemeye çalışarak tebessüm etti ve arkasından gelen Deniz'e dönüp;

-"Misafirliğin ve özellikle lezzetli kekin için çok teşekkür ederim. Bu güne kadar yediğim en güzel kekti.." dedi.. İşte bunda ciddiydi ömründe yediği en güzel kekti gerçekten.

Bora'nın bu içtenliğine nasıl karşılık vereceğini bilmeyen Deniz de tebessüm etti ve

-"Teşekkür ederim, beğenmene sevindim. Senin benim için yaptıklarının yanında inan hiç önemi yok, kalanını da streçleyip fırına koydum, ısıtıp afiyetle ye lütfen." Dedi ve son defa arkasına dönüp dün gece misafir olarak kaldığı bu eve şöyle bir baktıktan sonra Bora'yı takip ederek evden çıktı. 

Bir müddet sessizlik halinden sonra nihayet otopark girişine geldiklerinde Bora, Deniz'e beklemesini söyleyerek yanından ayrıldı. Biraz sonra spor bir arabayla Deniz'in yanına gelip durdu ve arabadan inip yere koyduğu valizi alıp arka koltuğa yerleştirdikten sonra da Deniz'e kapıyı açarak binmesini bekledikten sonra kapıyı nazikçe kapattı ve arabaya döndü. 

Deniz Bora'yı gizli gizli izlemeye devam ediyordu, geçen her dakika içini korku sarmıştı. Nereye gideceğini bilmiyordu, hemen bir yer düşünmem gerek diye geçirdi aklından. Bu sırada Bora şoför koltuğuna oturdu ve arabayı çalıştırdı, otoparkın kapısı ağır ağır açılırken Deniz'e dönüp;

-"Evet hanım efendi, nereye gidiyoruz.?" diye sordu neşe vermeye çalıştığı buruk bir sesle..

Deniz iyice paniklemişti ama bir şey belli etmemeye çalışarak;

-"Şey, dün beni aldığın durağa götürmen yeterli, lütfen sana daha fazla zahmet vermek istemiyorum." dedi neredeyse ağlayacak bir sesle..

Bora, Deniz'de tuhaf bir şeyler olduğunu sezmişti ama ne olduğunu çözemedi. Söylemek istese söylerdi herhalde diye sormanın anlamsız olduğunu düşündü.

-"Lütfen Deniz, bana zahmet vermeyeceksin, seni sağ salim evine bırakmak istiyorum.." diye ısrarlı bir şekilde isteğini yineledi Bora.

Deniz ne diyeceğini şaşırmıştı, kendi kendine "düşün, düşün, düşün.." diye fısıldarken aklına Bora'yı ilk defa gördüğü kafe geldi ve yaptığının doğru mu yanlış mı olduğunu düşünmeden hemen konuşmaya başladı..

-"Şey dün karşılaştığımız durağın ilerisinde "Okyanus Kafe" diye bir yer var, ben orada çalışıyorum beni oraya bırakabilirsin.." dedi.

Ama bunu dediğine çoktan pişman olmuştu bile, "Okyanus Kafe" iscmi daha ağzından çıkar çıkmaz içini bir korku sarmıştı, bunun iyi bir fikir olmadığını biliyordu ama yapacak başka bir şey yok diye düşündü.

Bora tamam anlamında başını salladıktan sonra açılan otopark kapısından çıkarak her zaman gittiği "Okyanus Kafe"nin yoluna girdi. Biraz ilerledikten sonra çok önemli bir şeyi unutup hatırlamış gibi irkildi ve frene basıp arabayı sağa çekti ..

-"Aaa, sen gerçekten "Okyanus Kafe"de mi çalışıyorsun?" diye sordu.

Deniz, artık çalışmıyordu ve yalan söylediği için biraz buruk biraz da mahçup bir edayla sadece -"evet" dedi..

Deniz'in evet cevabını duyan Bora arabayı tekrar hareket ettirip yola devam etti. Aynı anda heyecanlı bir şekilde kendisininde arkadaşlarıyla sık sık oraya gittiğini ve o kafeyi gerçekten çok sevdiğini anlattı..

Deniz bunu zaten biliyordu ama daha fazla yalan söylememek ve içini acıtan bu konuyu kapatmak için

-"Ya öyle mi? Ben yeni başladım, Seni daha önce hiç görmemiştim" dedi gayet net, konuşmak istemediğini anlatan bir sesle..

-"Evet muhtemelen yenisin daha önce orada olsaydın seni mutlaka görürdüm, gözden kaçırmış olmam mümkün değil." diyerek sustu Bora, Deniz'in konuşmak istemediğini anlamıştı..

Bir müddet böyle hiç konuşmadan ilerlediler, merakına yenilip sessizliği ilk bozan yine Bora oldu.

-"Deniz, sana bir şey sormak istiyorum..." dedi çekingen bir sesle..

Deniz umarım yine yalan söylemek zorunda olduğum bir şey sormaz diye geçirdi içinden ve

-"Buyur.." diye cevap verdi. Sesinin tonu hissizdi.. 

Bora bir an tereddüt ettikten sonra devam etti...

-"Şey dün seninle durakta karşılaştığımızda ağlıyordun, bir mahsuru yoksa sebebini sorabilir miyim?" diyerek üzgün ve soran bir ifadeyle Deniz'in yüzüne baktı..

Deniz bu soruyu beklemiyordu, ağlama sebebi aklına gelince damarlarında ki kanın çekildiğini hissetti, yanaklarına ateş bastı ve kızarmaya başladı.. Ne cevap vereceğini bilmiyordu. Yüzünün aldığı hali görmemesi için başını Bora'dan cam tarafına çevirdi ve sakin olmaya çalışarak;

-"Çok önemli bir sebebi yoktu. Önemli değil yani.." biraz kekeleyerek cevap vermişti. Ama ses tonu sertleşmiş ve yine konuşmak istemediğini açıkça belli etmişti.

Bora böyle bir tepkiyle karşılaşacağını düşünmemişti. Aralarında onca yaşanandan sonra bir bağ oluştuğunu sanmıştı! En azından dost olduklarını düşünüyordu ama demek ki Deniz şimdiye kadar onun gibi bir yakınlık hissetmemişti, sadece naziklik olsun diye iyi davranmıştı. Ama anladığı üzere artık daha fazla konuşmak istemiyordu. 

Bora kendine kızdı ve..

-"Üzgünüm, özeline karışmaya hakkım yok!" dedi sert bir şekilde ve susarak yoluna devam etti.

...

En son konuşmalarından sonra yol boyu hiç konuşmadılar. Deniz, korkusunu ve sıkıntısını belli etmemek için sürekli dışarıyı izliyordu. Biraz sonra nihayet yol bitmiş ve Bora arabayı kafenin karşısında ki otoparka park etmişti. 

Deniz kapıyı açmak için kapı koluna henüz uzanmıştı ki Bora;

-"İstersen içeri kadar seninle gelebilirim." dedi. Sesi yine biraz soğuktu.. Deniz'in onunla konuşmak istemeyişine epey içerlemişti.

Deniz, Bora'nın kırıldığını anlamış ve kendine kızmıştı. Ama çaresizdi, onu daha fazla sıkmak ve kendisine acındırmak istemiyordu. Ona daha fazla yalan söylememek ve soru sormasını engellemek için sert davranması gerekmişti. 

Ama şimdi ayrılıyorlardı ve Bora'nın onu böyle hatırlamasını istemiyordu bu yüzden tebessüm ederek içten bir sesle;

-"Beni buraya kadar getirmen bile büyük incelikti, lütfen sana daha fazla borçlu hissetmek istemiyorum.  Yaptığın her şey için çok ama çok teşekkür ederim. Umarım belki bir gün yine karşılaşırız. " dedi ve elini Bora'ya uzattı. 

Bora, Deniz'in sesinde ki sıcaklığa bir anlam verememişti. Az önce kendisini azarlayarak susturan kız sanki o değildi. Kafası iyice karışmış ama bakışları yumuşamıştı. Kendisine uzatılan eli sıkarken;

-"Rica ederim ve umarım!" diye karşılık verdi.

Deniz arabadan indi ve Bora, arabayı çalıştırıp oradan ayrılana kadar arkasından izledi. Bora yanından iyice uzaklaştıktan sonra artık tek başına kalmıştı. Şimdi ne yapacağını bilmiyordu, bu kafenin yakınlarında olmak bile titremesi için yetiyordu. Biran önce buradan gitmeliyim diye düşündü.

Etrafına bakınmadan valizini eline aldı ve çabucak arkasına dönüp ilerlemeye başlamıştı ki..

-"Deniz..!"

Arkasından gelen bu sesle olduğu yere çivilenmiş gibi çakılıp kaldı. Bu ses bacaklarında ki tüm dermanın çekilmesi ve yüreğinin ağzına gelmesi için yetmişti..

....

(Devam Edecek)