Sever miydin ?

Yalnızlığına mahkûmluğum müebbet..
Bilmiyorum ki ben rüyalarımı senden nasıl geri alabilirim..?
Ve söylesene böylesine yokken bende,
Nasıl bu kadar varsın hayallerimde, düşlerimde, düşüncelerimde..?
Bilseydin bana ne kadar ait olduğunu sever miydin beni?
Bilseydin her çıkmaz sokağın bir tek sana vardığını..
Bilseydin her kayan yıldızda tükenmek bilmeyen bir umutla seni andığımı...
Bilseydin ellerimi, yüreğimi açtığımda semaya duaların her defasında sana adandığını..
Bilseydin yokluğunda nasıl acılarla nasıl çaresiz kaldığımı..

sever miydin beni?

Kanadı kırık bir serçe misali ümitsiz çırpınışlarımda her an biraz daha yiterken ben..
Ebem kuşağının yedi rengi yıkık çehremde birer birer solarken,

sevseydin...

Nevbaharların  rengarenk kırk tonu açardı gülüşlerimde..
Sevseydin, tarumar edilmiş her bir sevdanın kavuşmasını yaşardım yüreğinde..
Sığınıp gecelerine gündüzlere varırdım teninde..
Gönüllü hapsolurdum tane tane içine çektiğin her nefesinde..

Şimdi gururumu yerle yeksan edip kısacık ömrü olan bir kelebek misali avuçlarına konsam,
Şimdi ardımda bırakıp tüm hasretleri, savrula savrula kollarına koşsam..
Şimdi tüm yalnızlıklarımı sıyırıp nevrimden dipsiz kuyulara atsam...
Ben sadece gözlerinin koyu karasında kaybolsam..

Şimdi çıksam sana gelsem...
Yüreğine, evine, tenine alır mıydın beni?
Yusufçukları salıp bağrıma, kırık kalbimi sever miydin?

Şimdi seni çok seviyorum desem, söylesene hiç düşünmeden bende der miydin???

Ve En Çok..

Ve en çok...
En çok gece olunca, etrafa bir sessizlik çökünce duyuluyor iç sesim
Ve en çok o zaman vuruyor tam on ikiden beni hüzün..

Bazen kaçıp kurtulmak istiyor ruh ten kafesinden..
En çok ümitsizlik geldiğinde yanıyor canım..
Ve en çok imkansızlıklara kanıyor içim..

Ve bir de sen..
En çok sessizliğin yankılanıyor mabedimde..
İnşirahlar fayda vermiyor ki!
Yetmiyor artık uzaktan sevmeler,
Bir tutam duayı alıp bastırıyorum sensizliğime!
Olmuyor...
Sen kaybından ölüyorum yavaş yavaş..

Başım dönüyor, sen dönüyorsun,
Ama dünya, benim dünyam duruyor işte!
Günahlar geliyor vuruyor beni en kuytularda,
Melodisini kaybetmiş bir beste misali
Süzülüyor, savruluyor tüm notalarım...

Söyle, hangi teselliye sığınayım?
Söyle, hangi kapıdan medet umayım?
Bu yokluk ölesiye kanıma dokunuyor,
Canıma canıma batıyor, feryat figan tüm ahlarım!
Söyle, şimdi ben bu yıkılmışlığın hangi tarafından tutayım?

Ne dersen de...
Yolunu kaybetmiş bir yolcu..
Ateşe düşmüş bir günahkar..
Masumiyetini yitirmiş bir zavallı..
Fark etmez ki benim bir adım yok artık,
Ben benden göçeli, yüreğimden bir sen geçeli çok oldu..
Gelip de baş köşeme kurulduğundan beri..
Kimi zaman fakir bir dilenci,
Çoğunlukla kimsesiz bir göçebe...

Yani anlayacağın çok oldu ben biteli...

Yorgunduk, Çok Yorulmuştuk...

Savurduk hayalleri bir bahar kıyısından,

Yorgunduk, uçamadık sevdaya..

Dünlerimiz kararmış, yok olmuştuk..

Yarınlardan çok korkmuştu çocuk kalbimiz..

Bu günler ise iki lokma arasında yitip gitmişti..

Yorgunduk, çok yorulmuştuk...

Hüzün müptela olmuştu benliklerimize..

Kendi karanlıklarımızın diplerine vurmuştuk..

Her birimiz farklı ve viran semtlerin,

İzbe yokuşlarında kaybolmuştuk..

Tükenmenin özünü öyle bir kavramıştık ki biz..

Artık yorgunduk, çok yorulmuştuk...

Mecali solan yaralı dizlerimizin,

Siyahi kanı karışmıştı dökük kaldırımlara..

Denizlerimizin rengini çalmıştı umutsuzluk,

Griler perçinlemişti huzura dair şafaklarımızı..

Solmuştu bir bir tüm çiçeklerimiz, solmuştuk..

Yorgunduk, çok yorulmuştuk...

Kızıla çalmaz olmuştu artık akşamlar, 

Kuşlar cıvıldamaz, rüzgârlar uğuldamaz olmuştu..

Yarım kalmıştı mandolinimizde ki melodiler, 

Her birimiz ölmüştük şen notalarda.

Şarkılar katletmişti sevişlerimizi..

Biz yorgunduk, çok yorulmuştuk...

 ...