Sensizlik..

Gözleri gözlerime değen adam,
Yaktığın şehirlerim, şimdi hüzün yağmurları ile yıkanıyor..
Ruhumda beni terk ettiğin ıssızlık, her geçen gün biraz daha sarıyor..
Avuçlarım yavaş yavaş soğuyor, parkamlarım sensiz, sessiz kanıyor..
Gözlerimi yumdum gözlerinde, göz yaşlarımı hapsettim hayalinde,
Hıckırıklarımı da susturdum,
Ama sahiplendiğin yüreğimi azat edip, senden gittiğimden beri teselli edemiyorum..

Ellerim ellerinde kalan adam..
Ruhum en son bıraktığın gibi hala darma dağın,
Şimdi dudaklarım kirli, bedenim bitkin ve sersem...

Sensizlik gece gibi çöküyor üstüme,
Sensizlik deprem misali yıkıyor duvarlarımı..
Sensizlik sel gibi çağlayıp götürüyor sabırlarımı..
Sensizlik bir bir kırıyor kanatlarımı..
Sensizlik şimdi azrail oldu,  alıyor canımı!

Sızlıyorum...

Yokluğun şimdi kıyamet gibi kopuyor bende..

Bitişleri oynuyorum..

(Çok eskilerden )

Sahi bir gün gelsen buraya, duysan bu şarkıyı,
hatırlar mısın benim gibi?
sızlar mı gözlerinin en derinlerinde bir yer seninde?

Özlem..

Uzun zamandır içimde adını koyamadığım bir geçmiş özlemi var..
Her gün aklımın bir köşesinde teknolojinin gudubetinden uzak insanları, yemekleri, sokakları, oyunları masum 90'lı yıllar düşüyor içime.
Öyle böyle bir özlem değil, resmen yakıyor içimi..
Çocukluğumu özlüyorum..
Aslında fark ettim ki özlediğim şey teknolojiden uzak ve arınmış bir yaşam..
Özlediğim şey masumiyet, saflık, temiz kalplilik, yardımseverlik, huzur sokakları, mertlik...
Neden hep eskide kalmış gibi hissediyorum bu duyguları..
Geçmişe olan özlemim büyüdükçe geleceğe olan kaygılarım da büyüyor..
Gittikçe daha da mutsuzlaşıyorum ve tabi ki umutsuzluk içime daha da bir çöküyor..
Depresyon denilen dipsiz kuyular da mıyım?
Duygularımın daha doğrusu duygusuzluklarımın adını koyamıyorum bir türlü..
Dehşet bir özlem ve huysuz bir korku var sadece..
Ne yapacağımı bilmiyorum, ne yapmalıyım bilmiyorum..
Sadece korkuyorum..

Duygularımı Çalmayın!

Bu internet alemi ne kadar hain.. İnsanların ne duygularla yazdıkları satırları nasıl böylesine kolay çalabiliyorlar..

Ben yazarken içimde sızlayanlarımı akıtıyorum satırlara, yaralarım satırlarımda kanıyor, gözyaşlarım satırlarımda coşuyor..

Aslında paylaşmamak lazımdı sanırım en başından hiç birini, bir kenarda öylece atıl dursaydı, şimdi ve ara ara canım bu kadar yanmazdı...

Bazen böyle aklıma düşüyor yazdığım yazıların bir kısmını aratıyorum arama motorlarında her defasında aynı hezimetle benzer sonuçlara ulaşıyorum..

Üstüne titrediğim, içimin cız ettiği satırlarımı almış çok marifetli birileri ben yazdım diyerek yayınlamış.. Bir, iki değil üstelik bu! Bir birinden farklı farklı kişiliksizler, yazılarımın/şiirlerimin büyük çoğunluğu...

Bu nasıl bir hırsızlıktır..  Artık o kadar aşmış ki insanlık kendini manevi olarak da çalıntıya başlamışlar.. Duygularımı, acılarımı çalmışlar!

Kabul edemiyorum bir türlü, aman boş ver diyemiyorum..

Öyle ki; Önce kardeşimin ölümünün acısını çalmışlardı, Baba diye yazdığım bir şiiri yüzsüzün biri sahiplenmiş üstüne de benle kavgaya girişmişti bir form sitesinde ben yazdım diyerek..

Sonra çok sevdiğim ama hiç kavuşamadığım bir aşkın acısını.. Duamsın yazısını..

Daha çok varda bu ikisi en özeli, en canımı yakanı!

Şimdi ne demeli? İçimden geçen tek şey madem sahiplendiniz satırlarımı, satırlarımda ki can sızımı o zaman acısını da yaşayın inşaALLAH mı demeliyim? Önce çektiklerimi çekin sonra alın sizin olsun mu demeliyim? Bu kadar gaddar olmalı mıyım? Bilmiyorum ama gerçekten canım yanıyor! Paylaşmış olmaktan hayıflanıyorum...

Bilmiyorum, sadece gerçekten çok üzüldüm..

Bu gün ki çalınanım; (başlık içler acısı değil mi..)


Duamsın, Dualrımsın, Dualarımdasın ..