Susmuyor içim..

Susmuyor içim..
Bir şarkı çalıyor ve gözlerime hücum ediyor buğular..
Yutkunurken hayaller takılıyor kursağıma..
Savruluyorum anılar penceresinden, sarsılıyorum iliklerime kadar..

Keşkeler adeta intikam almak istercesine vuruyor can damarımdan..
Ellerim üşüyor, ateş basıyor yüreğimi!
Mazi acımasızca sayıp sövüyor sanki hiç durmadan..

Nasıl diyorum, neden diyorum, niçin diyorum..
Soruyorum avuçlarımda biriken tüm kelimelerle..
Ama bir türlü verecek cevap bulamıyorum..

Kaç yıl geçti, kaç hece yitip gitti bilmiyorum..
Kaç kalem tükendi, kaç bahar soldu?
Bilmiyorum..
Bildiğim tek şey içimde ki şu deli özlemi tüketemiyorum..
Acıyanlarımı avutamıyorum..

Yoruldum..

Sensizlik..

Gözleri gözlerime değen adam,
Yaktığın şehirlerim, şimdi hüzün yağmurları ile yıkanıyor..
Ruhumda beni terk ettiğin ıssızlık, her geçen gün biraz daha sarıyor..
Avuçlarım yavaş yavaş soğuyor, parkamlarım sensiz, sessiz kanıyor..
Gözlerimi yumdum gözlerinde, göz yaşlarımı hapsettim hayalinde,
Hıckırıklarımı da susturdum,
Ama sahiplendiğin yüreğimi azat edip, senden gittiğimden beri teselli edemiyorum..

Ellerim ellerinde kalan adam..
Ruhum en son bıraktığın gibi hala darma dağın,
Şimdi dudaklarım kirli, bedenim bitkin ve sersem...

Sensizlik gece gibi çöküyor üstüme,
Sensizlik deprem misali yıkıyor duvarlarımı..
Sensizlik sel gibi çağlayıp götürüyor sabırlarımı..
Sensizlik bir bir kırıyor kanatlarımı..
Sensizlik şimdi azrail oldu,  alıyor canımı!

Sızlıyorum...

Yokluğun şimdi kıyamet gibi kopuyor bende..

Bitişleri oynuyorum..

(Çok eskilerden )

Sahi bir gün gelsen buraya, duysan bu şarkıyı,
hatırlar mısın benim gibi?
sızlar mı gözlerinin en derinlerinde bir yer seninde?

Özlem..

Uzun zamandır içimde adını koyamadığım bir geçmiş özlemi var..
Her gün aklımın bir köşesinde teknolojinin gudubetinden uzak insanları, yemekleri, sokakları, oyunları masum 90'lı yıllar düşüyor içime.
Öyle böyle bir özlem değil, resmen yakıyor içimi..
Çocukluğumu özlüyorum..
Aslında fark ettim ki özlediğim şey teknolojiden uzak ve arınmış bir yaşam..
Özlediğim şey masumiyet, saflık, temiz kalplilik, yardımseverlik, huzur sokakları, mertlik...
Neden hep eskide kalmış gibi hissediyorum bu duyguları..
Geçmişe olan özlemim büyüdükçe geleceğe olan kaygılarım da büyüyor..
Gittikçe daha da mutsuzlaşıyorum ve tabi ki umutsuzluk içime daha da bir çöküyor..
Depresyon denilen dipsiz kuyular da mıyım?
Duygularımın daha doğrusu duygusuzluklarımın adını koyamıyorum bir türlü..
Dehşet bir özlem ve huysuz bir korku var sadece..
Ne yapacağımı bilmiyorum, ne yapmalıyım bilmiyorum..
Sadece korkuyorum..