Sevgili Gurme Şirine Beni Mim'lemiş :)

Sevgili Gurme Şirine arkadaşım beni mimlemiş, ve bu sorulara cevap vermemi rica etti. Bende menuniyetle mim(!) davetine icabet ediyor ve büyük bir zevkle soruları cevaplıyorum :)

1-Sence çok anlamlı bir söz? 
İnsan kınadığını yaşamadan ölmez. (Hadisi Şerif)

2-Makyajında olmazsa olmazın?
Maalesef makyaj yapmıyorum :) Benim olmazsa olmazım temiz ve duru bir cilt .

3-Uyguladığın güzellik tüyosu?
Bir hocamız "her zaman yüzünüze dua merhemi sürün." derdi.. Şöyle ki kul ellerini açıp da mevlaya dua ettiğinde, kulunun duasına icabet olarak mevlamızın yağdırdığı nur avuçlarına dolar imiş. Ve kul Amin deyip avuçlarını yüzüne sürdüğünde duanın nuru yüzüne bulaşırmış. ;)

4-En sevdiğin çiçek?
Mavi gül..!

5-Nefret ettiğin bir şey?
YALAN!

6-En çok sevdiğin iltifat?
Bilmem, iltifatlar gerçeği yansıtıyorsa belki hoşlanabilirim ama sevdiğim yada aklıma gelen herhangi bir tane yok.

7-Favori Kitabın?
Mesnevi-Mevlana Celaleddin Rumi
İstemenin Esrarı-Muhammed BOZDAĞ (Bu kitap hayatımın en kötü döneminde elime geçmiş ve beni adeta bir çukurdan çekip almıştı, o yüzden bende yeri büyüktür. Sevdiğim daha çok kitap var fakat tavsiye ve örnek mahiyetinde hep bunu söylerim.)

8-Sana görünüş olarak yakın bulduğun ünlü?
Eniştem beni Hale SOYGAZİ ve Filiz AKIN'ın eski Türk filmlerin de ki hallerine benzettiğini söylemişti bir keresinde. :)

9-Herkesin sevdiği ama senin sevmediğin bir ürün?
Yuvarlak bir cevap olacak ama; MODA.

10-Şuan en çok almak istediğin kozmetik ürün?
Maalesef bu soruya verecek cevabım yok :)


Sevgili Şirine, yüreğine sağlık. Sorulara layıkıyla cevap veremediğimi biliyorum, umarım beni mazur görürsün ve bu cevaplarım kabul görür. Ama yine de beni buna layık gördüğün için çok teşekkür ederim güzel arkadaşım.

Son Sigara // Bölüm 7

BÖLÜM 1 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 2 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 3 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 4 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 5 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!
BÖLÜM 6 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bir müddet hiç konuşmadılar. Bora nereye gideceğini bilmediğinden ve şu an tek istediği şey biraz sakinleşmek olduğundan, ne zaman yalnız kalmaya ihtiyaç duysa gittiği yere sahil kenarına gitmeye karar verdi. Dün Deniz'le karşılaştıkları durağın arka kısmında ki sahil yoluna gidip arabasını, kıyıya yakın boş bulduğu bir yere arabanın ön camından deniz manzarası görünecek şekilde park etti.
Bora, aklından o adamı ve Deniz'e yaptığını bir türlü çıkaramıyordu. Arabanın camını araladı gözlerini yumdu ve yüzünü aralık olan camdan esen rüzgâra döndü. Rüzgârın esişiyle burnuna gelen deniz kokusunu derin derin nefes alıp vererek solumaya başladı. Deniz hiç konuşmadan yanında oturuyor ve sessiz sessiz gözyaşı dökmeye devam ediyordu. Aynı an da içinden bu kadar sulu gözlü olduğu için kendisine kızıyordu. Gözlerinde ki yaşları ne kadar durdurmak istese de buna engel olamıyordu.
Bora, nihayet sakinleşip kendine geldiğinde Deniz'e döndü. Genç kızın yeşil gözlerinden akan damlalar yanaklarında iz bıraka bıraka dudağına doğru iniyordu. Bora Deniz'in inci yaşlarına daha fazla dayanamadı ve ön torpido gözünden bir mendil alarak kızın göz yaşlarını kendi elleriyle narin bir çiçeği incitmekten korkan bir bahçıvan edasıyla sildi. Bir yandan da ses tonunun yumuşak olmasına dikkat ederek;
-"Deniz, neler olduğunu anlatmanı istiyorum." dedi ve ekledi;
-"Ve bu sefer seni kesinlikle evine kadar bırakacağım! Bu konu da artık itiraz istemiyorum." Dedi, sesinde ki kararlılık gözlerinden de okunuyordu.
Deniz bu son cümleden sonra zorla bastırdığı hıçkırıklarını daha fazla tutamadı. Artık yalan söylemenin mümkün olmayacağını biliyordu.Bunca olaydan sonra bu adama artık daha fazla yalan söyleyemezdi. Doğruyu söylemeye karar verdi;
-"Benim evim yok, gidebilecek olduğum hiç bir yer yok." diyebildi sadece. Boğazına düğümlenen hıçkırıklarını tekrar serbest bıraktı, ama bir şeyler daha söylemesi gerektiğini biliyordu. Başını kaldırdı, bakışları Bora'nın soran bakışlarıyla karşılaştığında yanakları kızardı ve gözlerini kaçırarak konuşmaya devam etti;
-"Özür dilerim, sabah sana yalan söylemek zorunda kaldım. Ama çaresizdim. Sana daha fazla yük olmak istemiyorum. Ben yaklaşık 3 ay o cafe de çalıştım ve seni daha önce orada görmüştüm." Dedi ve yutkundu ama anlatmaya devam etti.
-"Artık orada çalışmıyorum, ama sen bana nereye gideceğimi sorduğunda gidecek hiç bir yerim olmadığı için aklıma gelen tek adres orası oldu ve sana yalan söyledim." diye hıçkırıklarının arasında konuşmaya devam etti.
Bora bu yalan meselesine biraz içerledi;
-"Ama bana doğruyu söyleyebilirdin Deniz, bunda ne kötülük var ki?" diye sordu kırgın bir sesle.
Deniz başını kaldırdı ve Bora'nın puslu yeşil ela karışımı gözlerinin içine bakarak;
-"Çünkü bana acımanı istemedim, sen bana yeterince iyilik yaptın! Sana ne diyebilirdim ki? Gidecek hiç bir yerim yok deseydim ne olacaktı. Daha fazla başına bela olmak istemedim." dedi ve yüzünü elleri arasına alıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam etti.
Bora kızın gururundan kedisine yalan söylediğini anladı, yalanı hiç sevmese de şimdi kaşı karşıya kaldığı durum başkaydı. Deniz'in belli ki kimsesizliğinden korkmuştu, zaten başına ne geldiyse bu yüzden olmamış mıydı? Belli ki Bora'dan da çekinmişti. Deniz hala devam ediyordu, Bora yaralı elleriyle Deniz'i kendine çekip ağlayan yüzünü göğsüne bastırdı ve bu yaralı küçük kıza sımsıkı sarıldı.
Deniz, dün sığındığı bu limana tekrar sığınmaktan büyük bir rahatlama duyarak Bora'ya yine karşı koymadı. Ve içinde bastırdığı tüm gözyaşlarını akıtana kadar Bora'nın kollarında ağladı. İkisi de uzun bir müddet hiç konuşmadılar. Deniz sakinleşip kendine gelinceye kadar Bora başka hiç bir şey sormadı. Dakikalarca Deniz'in sırtını sıvazlayıp sakinleşmesini bekledi. Ağlamanın ona iyi geleceğini biliyordu.
Deniz nihayet sakinleşip kendine geldiğinde başını Bora'nın göğsünden kaldırmadan hikâyenin devamını anlatmaya başladı.
-"Ben bulduğum her işte çalışırım, kalacak bir yerim olmadığından patronlarla ilk pazarlık ettiğim şey geceleri çalıştığım yerlerde uygun bir köşe de kalmaktır. Yetimhaneden ayrılalı iki sene oldu ve gidecek hiç bir yerim olmadığından hayatımı bu şekilde sürdürürdüm. Hatta parklarda uyuduğum geceler bile olmuştur. Geçen yıl eski patronum Ahmet Bey'in cafesinde garsonluğa başlamıştım. Geceleri cafenin deposunda kalıyor gündüzleri de tam zamanlı çalışıyordum. Yaklaşık üç dört ay önce ben Ahmet Bey'in yanında çalışmaya devam ederken cafeye ortaklık için gelen Okyanus cafe'nin sahibi Salih amca ile tanıştım. Patronumuz ortaklık anlaşmasının ilk maddesi olarak benim kendi isteğimle ayrılana kadar orda çalışmamı şartını koymuş. Bu şart Salih amca'nın dikkatini çektiğinden patronumuza nedenini sormuş. Ve patronumuz Ahmet Bey bütün hikâyemi anlatmış. Kalacak hiç bir yerim olmadığını ve ailemi küçükken kaybettiğimi, kimsesizliğimi Salih amcaya çok güvendiği için paylaşmış. Salih amca benim durumuma çok üzüldüğünden ve Okyanus cafenin alt kısmında da kendilerine ait küçük ve boş bir ev olduğundan Okyanus cafe de çalışmamı istedi bende Ahmet Bey'in izniyle kabul ettim. Hayatım bir anda daha iyi olmuştu, hem kalabilecek kendime ait küçük bir evim olmuş hem de çok güzel bir işe sahip olmuştum. üstelik Salih amca da çok iyi bir insandı ve bana çok iyi davranıyordu. Yeni hayatımda ki tek sorun Salih amcanın yeğeni Halil olmuştu. Halil ben orada çalışmaya başladığımdan beri ara ara cafeye uğrar, sarhoş olana kadar içer, sorun çıkarır ve Salih amcanın sabır sınırlarını zorlardı. Bir gün ben masaları temizlerken Halil yine zil zurna sarhoş birden önümü kesti ve bana kim olduğumu sordu. Yeni çalışmaya başladığımı ve işime devam etmem gerektiğini söyledim ve işime devam etmek için arkamı döndüğümde Halil bana vurmaya kalkıştı, bu durumu gören Salih amca en sonunda dayanamayarak hepimizin gözü önünde Halil'e tokat attı. Bu olaydan sonra Halil beni laflarıyla taciz etmeye başladı, benim yüzünden yediği tokadın hesabını bana soracakmış. Bu olaydan sonra ben Halil cafeye geldiği zamanlarda ortalıkta görünmemeye ve onunla karşılaşmamaya özen gösteriyordum. Bir gün beni yine göremeyince  garsonun tekinden kim olduğumu ve nerede yaşadığımı sormuş garson ona kimsesiz olduğumu ve aşağıda ki evde tek kaldığımı, Salih amcanın beni çok sevdiğini anlatmış. Bir gece kapım çaldı, ne olduğunu anlamadım, kim olduğunu bakmak için kapıya gittiğimde dışarıda Halil'i gördüm o tacizlerden ve onun hakkında duyduklarımdan sonra çok korkmuştum, ne istediğini sorduğumda kapıyı açmamı ve bana bir şeyler anlatacağını söyledi ama ben niyetinin ne olduğunu anladığımdan kapıyı açmadım ve gitmesini yoksa Salih amcaya onu şikayet edeceğimi söyledim. O gece gitti ama ertesi gece yine geldi ve bu sefer içkiliydi ve daha sert konuşmaya, kapıyı yumruklamaya başladı. Bir kaç gün böyle devam etti. Gündüz o cafeye geldiğinde hiç bir şey olmamış gibi davranıyor ve mecbur kalmadıkça ortalarda görünmüyordum. Salih amcayı üzmemek için de kimseye bu konu hakkında hiç bir şey anlatmamıştım. Ama en son bir gece yine evimin önüne zil zurna sarhoş gelip kapıyı kırmaya çalışınca öyle çok korktum ki o sabah olan biten her şeyi, yeğeni Halil'in beni sürekli taciz ettiğini Salih amcaya anlattım ve Salih amca bu duruma çok sinirlenip onu cafeden kovdu. Ve o günden sonra Halil ne cafeye ne de eve geldi. Her şey çok güzel olmuştu, artık düzgün bir işim ve kendime ait kalabileceğim küçük bir evim ve Halil'siz bir hayatım vardı. Ta ki Salih amca iki hafta önce kalp krizi geçirip çalışmayacak kadar hasta olana kadar. Salih amca hasta olunca ailesine ne kadar karşı çıksa da cafe Halil'in kontrolüne geçti. O günden sonra yaşamak ve çalışmak bana zindan olmuştu. Halil her gün beni taciz etmeye başladı. Ya isteyerek yada zorla bana mutlaka sahip olacağını, ve yediği o tokadın hesabını bana soracağını söylüyordu. Artık durum çekilmez bir hal almıştı. İki gün önce kimseye söylemeden oradan ayrılmaya karar verdim. Dün sabah valizimi alıp evden gizlice çıkarken karşımda Halil'i buldum. Önce evde bana saldırdı karşı koyunca fena halde dövdü ama sonra bir anlık dalgınlığından yararlanıp evden ve elinden kaçtım ama Halil otoparkta beni yine yakaladı. Bağırdım, yardım istedim ama kimseler beni duymadı, yapabilecek hiç bir şeyim yoktu bu sefer elinden kaçabilmek için valizimden elime geçen ilk şeyle ve olanca gücümle yüzüne vurdum. Yüzü kanlar içinde kalınca da oradan var gücümle kaçtım. Ne yapacağımı bilmiyordum, ilk gelen arabaya atlayıp oradan olabildiğince uzağa gitmek istedim ve durağa geldim. sonrasını biliyorsun." diye anlattı Deniz göz yaşları yeniden akmaya başlamıştı. Bora dinlediği bu hikaye karşısında o kadar üzülmüştü ki Deniz'e daha sıkı sarıldı ve saçlarını sevmeye başladı. Ama bu duydukları karşısında öfkeden çıldırmıştı, nasıl bir insan bu kadar hayvanlaşabilirdi. O adamı öldürmeliydim dedi kendi kendine. Oysa Deniz narin bir çiçek gibiydi, küçücüktü, savunmasızdı. Kızın narin bedeni kollarında hıçkırıklarla  sarsıldıkça Bora öfkeden dişlerini sıktı.
-"Adi adam! Bıraksaydın da öldürseydim onu." Dedi, kendine hakim olamayıp hala yaralı olan eliyle direksiyona sert bir şekilde vurdu. Öfkeden kızarmış olan yüzü bu hareketiyle acıyla buruştu. Ellerinde ki yaralar ciddiydi. Deniz, kafasını kaldırıp Bora'nın yüzüne baktığında ellerinin kötü olduğunu anladı. Kendini toparladı ve Bora'nın kollarından çekilerek yüzüne baktı ve
-"Boş ver artık, lütfen! Şimdi bir hastaneye gitmemiz gerekiyor" dedi Deniz. Sesinde şefkat vardı.
Bora bunca olaydan sonra hala kendisini düşünen Deniz'e gülümsedi ve nazikçe
-"Gerek yok." dedi. Ama Deniz'in vazgeçmeye hiç niyeti yoktu.
-"Ellerinin temizlenmesi gerekiyor, yoksa mikrop kapacak ve kocaman şişecekler. Güven bana, liseyi sağlık bölümünde okudum!" dedi Bora'nın ellerini işaret ederek. Bora bu bilgiye şaşırdı ama sevindi de;
-"O zaman hemşire hanım siz temizleyebilirsiniz değil mi?" diye sordu Bora, aklına bir fikir gelişti.
Deniz'in ne kadar gururulu ve ince fikirli bir kız olduğunu anlamıştı bu yüzden o iş ve kalacak bir yer bulana kadar onu korumak istiyordu. Dolayısıyla O'nu kendisiyle kalmaya ikna etmesi gerekiyordu.
Deniz evet anlamında başını salladı.
Bora'nın yüzünde ki gülümseme ışıldadı,
-"O zaman gidiyoruz." Dedi.
-"Nereye?" diye sordu Deniz.
-"Bundan sonra her sabah bana kek pişireceğiniz bir yere küçük hanım." dedi Bora ve yüzünde ki gülümseme iyiden iyiye büyüdü. Deniz'in yüzünde ki şaşkınlığı görüp biraz alaylı ama samimi bir sesle devam etti muzipliğe Bora;
-"Şöyle ki ben bu sabah yediğim keke bağlandım, bağımlı oldum ve ben bıkıncaya kadar her sabah da yemek istiyorum, bana öyle bir keki önce yedirip sonra da beni bırakıp gidemezsin! Bana borçlusun!" dedi yüzünde ki gülümseme git gide büyüyordu.
-"Ama.." dedi Deniz, itiraz edecekti ama Bora fırsat vermedi.
-"İtiraz yok küçük hanım, hem sen ellerimi iyileştirmek istemiyor musun? Ben bu ellerle nasıl kek yapabilirim söyler misin? Beni böyle keksiz ve yaralı bir şekilde bırakıp gidecek misin?" diye sordu ve Deniz'in bütün itirazlarını bastırdı.
Deniz, tebessüm etti ve sadece -"Peki." diyebildi.
Karşısında ki adama bir kez daha hayran olmuştu. Her şeye itiraz edebilirdi ama içinde ona karşı konulmaz olan yakınlığa engel olamadığından itiraz etmedi. Ona yakın olmak. Şuan istediği tek şey buydu.
-"O zaman hemen gidelim ve biran önce ellerini iyileştirelim." Dedi Deniz ve gözlerinde yaşlar olduğu halde müteşekkir bir şekilde gülümsedi.
-"Anlaştık, küçük hanım." Dedikten sonra arabayı çalıştırdı Bora, eve gitmek için ana yola doğru arabasını sürdü.

...

Haziran 2004

Mutfak yine her sabah ki gibi mis gibi kek kokusuyla dolmuştu. Havalar öylesine güzeldi ki Deniz bir aydır kahvaltı masasını balkona hazırlıyordu.Bu sabahta öyle yapmıştı. Balkonda ki o harika manzarayla kahvaltı etmeye bayılıyordu, eline aldığı sıcak çikolatalı kek tabağını alıp balkona çıktı ve masaya yerleştirdi.
-"Evet, işte hazır." dedi ardından da ortaya çıkardığı görüntü karşısında gururlandı. Sıra Bora'yı uyandırmaya gelmişti. Gerçi buna pek gerek olmuyordu ne zaman Deniz uyandırmak için Bora'ya seslense Bora çoktan uyanmış, duşunu yapmış ve hazır bir şekilde oda da Deniz'in seslenmesini bekliyor oluyordu. Bu sabah da aynısı olmuştu, Deniz odaya girdiğinde Bora'yı çoktan hazırlanmış ve eline merhem sürerken buldu.
O olaydan sonra Bora'nın tüm yaraları iyileşmiş fakat bilek kemiği çatladığından hafif bir ağrısı kalmıştı. Doktor bir kaç ay bu ağrı merhemini kullanması gerektiğini ve geçeceğini söylemişti.
Deniz, Bora'nın onu Halil'in elinden kurtardığı günü anımsadı. İki aydır Bora ile birlikte yaşıyorlardı ve Deniz artık Bora'ya aşık olduğunu biliyordu. Ama bunu belli etmemek için elinden gelen çabayı harcıyordu. çünkü o gün Bora, Deniz'i evine getirdikten sonra bütün gece konuşmuşlar ve Bora ona ömür boyu kardeşi gözüyle bakacağının teminatını vermişti. demek ki Bora'nın hissettiği şey buydu ve asla kendisini sevmeyecekti. Deniz'in içi aklına gelen bu anıyla bir kez daha acıdı.

...

(Devam Edecek)

Son Sigara // Bölüm 6

BÖLÜM 1 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 2 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 3 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 4 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 5 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora cafenin otoparkına bıraktığı Deniz’den bir iki dakikalık mesafe kadar uzaklaşmıştı, Deniz’in görüntüsü boş kaldırımların kenarlarına yeni dikilmiş fidanların arasında dikiz aynasından yansıyan güneşle birlikte kaybolana kadar arka istikametinde kalan Deniz’e bakmaya devam etmişti.. Deniz o biraz ilerleyene kadar el sallamış ama hemen sonra arkasını dönmüş ve yürümeye başlamıştı.

Bora kendine ne olduğunu anlamıyordu, üstüne garip bir hüzün çökmüş ve sanki içinde derin bir boşluk oluşuvermişti, sanki kırk yıllık bir alışkanlığından vazgeçmiş gibi kendini boş ve yalnız hissediyordu. 

Kendi kendine hayıflandı, bir günlüğüne gelen bir misafir ona ne yapmıştı böyle. Az önce Deniz’i izlediği dikiz aynasında kendine baktı bu sefer ve yüzünde ki küsmüş çocuk edasını görünce içerledi. İçinden abartıyorum, birazdan geçer, sadece Deniz’in durumuna üzüldüm ve o masum, şirin genç kıza bu yüzden bu kadar yakınlık hissettim diye geçirdi. 

Ama bu düşüncenin ne derece doğru olduğunu kendiside bilmiyordu. Çünkü şuan içinde olduğu durumu kendiside tam tahlil edemiyordu. Daha kötüsü de içinde ki duyguların derinliğinden öylesine korkuyordu ki, durumun tek bir izahatı olduğunu biliyor ama onu kendine bile itiraf edemiyordu. 

Bora kafasında ki boğuk seslerle adeta cebelleşirken gözü Deniz’in biraz önce oturduğu koltukta yabancı bir şeye takıldı. Önce ne olduğuna anlam veremedi ama sonra beyninde yansıyan bir görüntü ne olduğunu anlamasına yardım etti, bu şey sabah manzarayı izlerken Deniz’in omuzlarını örten şaldı. 

Bunu anlamasıyla içinde ki sevince engel olamadı, derin bir nefes aldı, çocuk gözlerinin içine muzip bir gülümseme yerleşti. 

Evet, Bora Deniz’in yanına gitmek için bir bahane bulmuştu, hem de hiç ummadığı bir anda. Bir yandan yolun sonunda gördüğü sapaktan dönmek için sinyalini verip hazırlanırken bir yandan da boşta kalan eliyle boş koltukta ki şalı aldı ne yaptığının bile farkında olmadan yüzüne doğru yaklaştırıp şalı derin derin soludu. Şaldan savrulan koku boranın ciğerlerinde dans ettikten sonra etkisini yavaş yavaş hissettiren bir uyuşturucu misali beynine nüfuz etmeye başladı. Yaptığı şeye anlam veremiyordu ama umurunda da değildi. Şuan tek istediği bu kokuyu burnuna, ciğerlerine ve hatta mümkün olsa beynine işlemekti.

Bora sapaktan dönüp Deniz’i bıraktığı yere doğru ilerlerken şalı hala kokluyordu. 

-“Acaba cafeye gitmiş midir.” diye kendi kendine mırıldandı Bora.

Bu mırıldanmanın ardından içini yine tarifsiz bir boşluk kapladı, bunun nedeni Deniz’i bıraktığı yerde bulamama ve bir daha hiç görememe düşüncesiydi. BU düşünce az önce gözlerine gelip yerleşen mutluluğu anında bertaraf etti. Elinde ki şala baktı ve

-“Aptalım ben, aptal!” kendine kızmaya ve söylenmeye başladı. Bir yandan gaza daha sert basarken bir yandan tutuğu direksiyonu dövmeye ve kendine söylenmeye devam ederken gözü Deniz’i indirdiği kaldırıma ilişti.

Bir an vücudunda ki bütün kanın beynine sıçradığını hissetti, elinde ki şalı farkında olmadan dehşet bir güçle sıkmaya ve hızlı hızlı nefes alıp vermeye başladı. Gaza daha hızla bastı.

Deniz, ileride Bora’nın onu bıraktığı otoparkın girişindeydi hala, Bora’yı sinirlendiren ise yanında kızı zorla götürmeye çalışan ve bileğini hiç de hoş olmayan bir şekilde tutan garip görünüşlü iri kıyım bir adamdı. Deniz’in yüzünde ki dehşet verici ifade borayı kendinden geçirdi ve Bora o andan sonrasını ise hatırlamayacaktı.

…

Deniz bir yandan karşısında pis pis sırıtan Halil’in tuttuğu bileğini kurtarmaya çalışıyor bir yandan da ağlıyordu. Sesi belli belirsiz çıkıyor, yüreğine salınan korku sesinden belli oluyordu;

-“Lütfen bırak gideyim. Lütfen!” diye yalvarıyordu bunun hiçbir faydası olmadığını bildiği halde.

Kız deli gibi ağlıyor ve çırpınıyordu, canının yandığı ve çok korktuğu her halinden belliydi. Ama karşısında pis pis sırıtan adam kızın canını yanmasından ve korkusundan adeta zevk alıyordu, Deniz’in bu çaresizliği umurunda bile değildi, yırtıcı ve vahşi bir hayvan gibi kızı çekiştirmeye ve 3-4 metre mesafede ki arabaya götürmeye çalışıyordu. Bir yandan da Deniz’e

-“Seni küçük o…, dün elimden kurtuldun ama bu gün öyle bir şansın olmayacak.” Diye bağırıyordu hırıltılı bir sesle. Deniz ne kadar dirense de adama karşı koyamıyor ve elinden kurtulamıyordu. Deniz’in bu çabası karşısında adam bir an durdu ve vahşi vahşi gülerek boşta olan diğer eliyle yüzünde ki yara izini göstererek;

-“Bana bak küçük o…, bunun bedelini ödemeden hiçbir yere gidemezsin! Boşa debelenme, beni Anladın mı?” diye bağırdı.

Deniz kaçmaya çalışmanın bir faydası olmadığını biliyor ve kendini kapana kısılmış hissediyordu, ne yapacağını bilmez bir halde olanca gücüyle çırpınıyor ama adamın elinden bir türlü kurtulamıyordu. Çaresizdi, aklına gelebilecek her yola başvurmaya hazırdı. Bu adamın ona el sürmesinden se gerekirse kendini bile öldürebilirdi, son bir umutla çaresiz etrafına bakındı ama ortalıkta yardım isteyebileceği kimse yoktu. Yolun karşısında ki cafe de müziğin sesi öylesine yüksekti ki bağırsa bile kimse Deniz’i duymayacaktı. Bunu biliyordu çünkü dün yine burada avazı çıktığınca bağırmış ama sesini kimseye duyuramamıştı. Ama dün şans ondan yana olmuş ve adamın bir anlık dalgınlığından yararlanıp elinde ki çakmakla adamın yüzüne vurup elinden kurtulmayı ve kaçmayı başarmıştı. 

Adam kızın kabaca tuttuğu bileğini daha da sıkarak kızı zorla çekiştirmeye ve yakınlarda bulunan lüks bir aracın kapısından içeri doğru ittirmeye başladı bir yandan da adeta hayvani bir sesle konuşmaya devam etti.

-“Sana dedim, güzellikle olsun bu iş uzatma dedim ama beni dinlemedin. Bir de üstüne üstlük beni yaraladın. Şimdi karşılığını ödeyecek… ahh”. 

Adam bir anda ne olduğunu anlamadan yalpaladı ve Deniz acı içinde yere doğru savrulan adamın elinden kurtulmayı başardı. Ne olduğunu oda anlamamıştı. Arkasından gelen bir yumruk Halil’in kafasında patlamıştı bir anda.

Deniz şaşırmış ve arkasına döndüğünde bacakları boşalmış yanlarında duran arabanın açık kapısına tutunarak zor da olsa ayakta durmayı başarmıştı.

-“ALLAH’ım. Şükürler olsun.”  Gözlerinden akan yaşlarla birlikte bir mırıltı halinde defalarca tekrar etti. 

Dünya etrafında dönüyor ve gözü hiç bir şey göremiyordu. Kulaklarına Halil’in adi ve aciz sesi geliyor ve adamın yediği her yumrukta acı içinde inleyişini ve yapma diye bağırışını duyuyordu.

Nihayet kendini biraz toparlayıp sakinleştiğinde yine O’nu gördü.

Kurtarıcı meleği gelmiş ve yine O’nu en onulmaz bir anda düşmekte olduğu kuyudan çekip çıkarmıştı. Deniz az önce gözlerinden akan korku yaşlarını sildi ve tekrar Bora’ya baktı. Bora yere düşen ve acı içinde kıvranan adama yumruk atmaya devam ediyordu. Öyle sert vuruyordu ki elleri yarılmış ve kan içinde kalmıştı. Deniz Bora’nın ellerini görünce dehşete kapıldı ve koşarak yanlarına gitti. Boranın omzuna asıldı ve

-“Dur, yeter lütfen dur!” diye haykırdı.

Bora az önce Deniz’e hakaretler savuran ve canını yakan bu adamı adeta öldürmek istiyordu. Beyninde yankılanan o cümle “Dün elimden kurtuldun ama.” aklına geldikçe ve Deniz’in vücudunda ki morlukları hatırlayınca içinde ki bu istek daha da artıyordu. Deniz, kendisini duymayan Bora’nın elini adama tekrar vurmak için havaya kaldırdığında kıvrak bir hareketle yakaladı.

-“Lütfen, dur!” diye bağırdı.

Bora, ancak Deniz’in elini tutmasıyla kendine gelebilmişti. Bir an boş ve anlamsız bir ifadeyle önce yerde kanlar içinde yatan adam sonra kızın yüzüne baktı ve Deniz orada olmasa bu adama ne yapacağını kendisi bile kestiremedi. Hala içinde ki öfkeyi bastıramıyordu ama elini tutan sıcak ele karşı koymadı ve durdu. Adamın üstünde oturuyordu. Ellerinin kanadığının farkında bile değildi Deniz’in dokunuşundan başka hissedebildiği hiç bir şey yoktu. Kafasını kaldırdı ve bitap bir halde ki Deniz’in gözlerinin içine baktı;

-“Acıma bu adama!” dedi sert bir sesle. 

-“Acıma, lütfen izin ver, lütfen izin ver ona haddini bildireyim.” Dedi az öncekinden daha yumuşak ama hala sert bir sesle.

Deniz buruk şekilde gülümsedi, ‘Halil’e acımak mı’ diye geçirdi içinden. Hal bu ki aklına gelen tek şey sadece Bora’ydı. Elleri kan içindeydi, biraz daha vuracak olursa ellerine dikiş atılacak yarıklar oluşabilirdi. Üstelik bu adamın ne kadar pislik ve belalı olduğunu çok iyi biliyordu. Umurunda olan tek şey Bora’ydı ve Halil’in kendisi yüzünden Bora’ya en ufak bir kötülüğünün dokunma düşüncesiydi. İçten ve bitkin bir sesle konuşmaya başladı Deniz;

-“Hayır, umurumda olan o değil! Umurumda olan tek şey sensin. Ellerin yaralı. Lütfen bırak, yeter! Baksana neredeyse bayıldı, ona bu kadarı yeter!” dedi. Bora’nın sakinleşmesi onu da biraz sakinleştirmişti. Adam hala yerde inliyordu gözleri şişmiş ve mosmor olmuştu. Bir kaşı patlamış ve dudağı yarılmıştı. Deniz adamın pis ve yaralı suratına bakarken en ufak bir acıma hissetmiyordu. ALLAH’ından bulsun diye geçirdi içinden. Ve konuşmaya devam etti.

-“Ne olur gidelim buradan. “ bunu o kadar kırılgan söylemişti ki sesinin titremesine engel olamamıştı. Bora Deniz’in sesinde ki kırılganlığa dayanamadı, son cümlenin doğru olduğunu düşündü. Deniz’in daha fazla bu pisliğin yüzünü görmesine gerek yoktu, kızı biran önce buradan uzaklaştırmalıyım diye düşündü ve hiçbir şey söylemeden sadece başını olur anlamında sallayarak adamın üzerinden kalktı ve Deniz’in yanına gitti. Deniz’in acısını gidermek içtin ovuşturduğu bileğini tuttu ve baktı;

-“Canın çok yanıyor mu?” diye sordu.

Deniz’in içinde bastıramadığı hüzün sonunda galip geldi ve gözlerinden sızan yaşlar kızın narin yanağından aşağıya doğru süzülmeye başladı. Bora öylesine iyiydi ki kendi ellerinin kan içinde olduğu halde hala Deniz’i düşünüyordu, kendi acısı umurunda bile olmamıştı. Deniz minnet ve şefkat duygusuyla karşısında duran genç adamın gözlerinin içine baktı.

-“Ben iyiyim, ama sen benim yüzümden yaralandın şu hale bak.” Dedi Bora’nın kan içinde kalan ellerini tutup işaret ederken. Ve konuşmaya devam etti.

-“Lütfen bir hastaneye gidelim ve ellerine baksınlar.” Dedi Bora’nın başına gelenlerin kendi suçu olduğunu bilen mahcup bir edayla. Bora bakışlarını üzgün üzgün kaçıran Deniz’in ne düşündüğünü anlamıştı.

-“Hayır, bu senin suçun değil. Hem hastaneye de gerek yok, ufak sıyrıklar var sadece.” Dedi ve gülümsedi. Ardından Deniz’in elini nazikte tutarak çekti ve;

-“Hadi buradan gidelim” diyerek Deniz’in yere düşen valizini de alarak hızlı hızlı adımlarla Bora’nın 5-10 metre uzağa park ettiği arabaya yürüdüler.

Arabaya bindikten sonra oradan uzaklaşana kadar hiç konuşmadılar. İkisinin de aklında o kadar çok soru ve düşünce vardı ki.

Deniz bütün bu olanların kendi suçu olduğunu düşünüyor ve bu durumdan büyük üzüntü duyuyordu. Bora’ya Halil’in ne kadar kötü ve belalı biri olduğunu anlatması gerekiyordu. Bu düşünceler içinde önce Bora’nın direksiyonu tutan kanlar içinde ki eline daha sonra dışarı baktı, dudakları susuyor ama tüm acısını gözleri konuşuyordu.

Bora ise tüm olan biteni öğrenmeyi ve o adama haddini bildirmeyi istiyordu. Ama Deniz’in şuan da bunları anlatacak kadar iyi olmadığını bildiği için susuyordu.

Deniz şimdi ne olacak diye düşündü. Şimdi ne olacaktı, bu sefer nereye gidecekti?