Ağlarsın..

Yürek tıkanır bazen,
Boğulursun etrafında dönen zaman içerisinde!
Aniden çocukluk özlemi bastırır ruhuna, buhran ilmek ilmek işler kanına..
Gençliğine göz yaşları dökersin, kuru kalabalıklar içinde kimsesizliğine ağlarsın..
Ağlamaktır elinden tek gelen, göz yaşlarıdır bir tek gönlünde ki ateşi serinleten!
Sebepsiz yere yaşarır gözlerin, anlaşılmaz bir hal alır, daraldıkça tükenir sözlerin!
Canın yanar, yüreğin çığlık çığlığa..
Yetemediklerine, yetiremediklerene söversin!
Kaderine, kederine velhasılı her şeye küsersin..

Tek istediğin kaçmak gitmektir akşamın koynundan,
Ellerinde tüm hasretler sere serpile ıssızlığa uzanmaktır..
Kimse olmamaktır belki de, ya da küçük bir kum tanesi olmak!
Ne bileyim belkide boş bir ip askısı ya da ters dönmüş bir şemsiye...
İstersin hiç biri olamayacağını bile bile..

Yalnızlık, ah yalnızlık..
Kimsesizlik, ah sessizlik..
Uçarı kaçarı yürek..
Ah heyecanı tüketilmiş benlikler...
Ah ben ve ah SEN..

Ağlarsın.. Ağlarsın..
Ve bilirsin aslında hep yalnızsın!

Başlıktan Şiir Mecmuası 8 (Kuulumsu-Vefasız Sevgili)

Öneren - Kuulumsu Kadın (TIK)

VEFASIZ SEVGİLİ...

Kaç kere daha parçalanmalı umutlarım ?
Söyle kaç gecem daha zehir olmalı yokluğunda?
Söylesene! kaç gönül heba olmalı senin uğrunda?
Tükettiğin her nefes gibi bende bittim Ey vefasız sevgili..

Sayamadım gönlümün koridorlarında aklıma her gelişini,
Yazmadım rüyalarımda her beni benden edişini..
Söyleyemedim kimselere yüreğimi acımadan kahredişini!
Söyle ödediğim diyet bitmedi mi  hala Ey vefasız sevgili?

Öylesine yetim, öylesine yarım bıraktı ki beni yokluğun,
Hayat karardı gözlerimde, hava tükendi ciğerlerimde,
Sensiz kalıp takvimlerde, birden kesildi soluğum!
Bir yanım eksik, anılarla avunup yaşamaya çalışırken ben,
Senin yüzünden çıkmazlara vurdu mutluluğa giden her yolum!

Bi çarelik bürürken ruhumu acıta acıta sinsi emellerle,
Ben  gecelere mahkum, ölüme susamış garip bir kurban,
Gönlüme kahrından vurulan her hatıra kelepçeyle,
Ey vefasız sevgili; senden sonra sevmeler oldu bana haram!
Hiç bir tabip çare olamadı derdime, BİL! kanıyor hala yaram!

İsimsiz Acılar, İsimsiz Yorumlar..

Bir zamanlar bir yürek tanımıştım ben..
Sade, gösterişsiz, delice ve içine çeker şekilde seven..
O yüreğin imtiyazından kaçmak mümkün olmuyordu asla..
O yürek kendini kime kilitlese, o talihsiz esir,
Tarifsiz duyguların hapsinde kendinden geçiyordu..
Can, canan, gurur ve ne varsa ardına bile bakmadan,
Tek kere bile tereddüt etmeden kendini teslim ediyordu kendini o yüreğe, esir olan ...
Sonra yürek sıcacıkken birden soğuyordu..
Esir olan esaretin tadında cezbolmuşken,
Kadersizce anlıyordu aslında bu yürek korkağın tekiydi!
İhtimaller ve imkanlar dahilindeydi o yürek için her şey..
Ve sonra yine anlıyordu esir kalan ömrünün bir acıya kurban gittiğini,
Hislerinde yamanması mümkün olmayan bir yırtığın nişane edildiğini!

Nereden mi aklıma geldi, aslına bakarsanız acısı hiç çıkmadı aklımdan da..
Bir yorum gelmiş belki sadece öylesinedir,
Belki hiç alakasız birindendir..
Belki beni hiç tanımayan biridir..
Belki sadece bir tevafuktur..
Belki de yazdıklarımın birinin yüreğine bıraktığı izdir..
Bilmiyorum,
Bilmek ister miydim?
Belki..
İsterdim sanırım..
Neyse öyle işte..

b.g.g.ö.b.....