Pardon Bakar mısın?

Pardon bakar mısın?
Biraz hayat isteyecektim de,
Varsa mutlu kısmından olsun..

Bir, iki, üç.. Vee perde!

Bazen kendimizi dinleriz..
O an içimizin renkleri canlanır gözlerimizde ve belki de sadece soğuk, nemli bir yalnızlık..
Koca bir kara boşluk, belki de hayallerimiz ruhumuzdan koparak gelir önümüze ve içinde koca bir yaşanamamışlık...
Sessizliği dinleriz uzun bir müddetçe, çoğu zaman kimsesizliği..
Bayatlamış hüzünler yine meze olur sofralarımıza,
Acının rahiyası öylesine sarnoş eder ki nahoş bünyemizi..
Sözlerimiz şaşırır yolunu korkak bakışlarımız eşliğinde..
Bazen gözlerimize doğru yol alır batmalar, bazen yanaklarımızın üzerinde ıslak ince bir çizgi olur hayat..
Can parçalanır boşluklarda ve biz çoğu zaman ayrılığı içeriz süslü bardaklarla..
Bize biçilen, payımıza düşen hangi çaresizlikse sessizce kabulleniriz..
Ellerimize alelade tutuşturulmuş yoksunluk içeren bütün hisleri sessizce alıp gideriz..
kimi zaman heybemize biriktirdiğimiz bu hisler yorar bacaklarımızı, acıtır yüreğimizi..

Toprak gibi olmak isteriz bazen, kabullenilmiş çürük cesetlerin sessizliği gibi sessizce kabullenmeyi kabullenmek..
Can tak ettiği noktada kopmak için tenden çırpınsa da, payımıza düşeni çekmek hüküm olarak giydirildiğinden kaderimize kıvranırız..
Ölecek kadar nefessiz kalır, ama yaşayacak kadar da nefes alırız..

Sayarız acıları oynattığımız yırtık perdeli hayat tiyatrosunda yıkılışlarımızı!

Bir, iki ve üç...

Bir, iki, üç..

Bir...
İki...

Ey Hayat..

Düşünüyorum da hayat bana bu aralar çok cömert davranıyor..
İstediklerim ufak tefek aksaklıklara uğrasa da yine de bir biri ardınca oluyor..
Aslında rabbime sonsuz kere müteşekkirim..
Teşekkür ederim rabbim, bana yaptığın iyiliklere, verdiklerine sonsuz kere şükürler olsun..
Ama ben acaba bu hediyelerin karşılığını ne kadar verebiliyorum ona diye merak ediyorum?
Aslında beni çok mutlu edecek şeyler olmasına rağmen hala neden böyle mutsuz ve huzursuz hissediyorum bilmiyorum..
Kızıyorum kendime, hayallerime..

Ey hayat!
Ne kadar benden düşersin ve ben ne kadar sendeyim..
Umut ya da hayal ettirdiklerin aslında verdiğin hediyeler midir?
Yoksa sinsi birer işkence mi?
Bilmiyorum..
Seni yaşıyorum umarsızca,
Bazen dudaklarımda buruk bir tebessüm,
Bazen gözlerimde yaş..
Yaşıyorum, ama sadece yaşıyorum..