SON SİGARA..! (3.Bölüm)

DİĞER BÖLÜMLERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Bora gördüğü manzara karşısında neye uğradığını şaşırmıştı.. Bu küçücük kızın bedeninde olan yara ve bereler Bora'nın da yüreğini sızlattı. Ama kim, hangi cani yapabilmişti böyle bir şeyi...

Ne diyeceğini bilmiyordu, aralarında geçen kısa bir sessizlikten sonra eğildi ve Deniz'in  pijamasını nazikçe indirdikten sonra gözlerindeki yaşları sildi..

-"Lütfen ağlama, şimdi sadece dinlen ve biran önce iyileşmeyi düşün..!" dedi samimi bir ses tonuyla.

Daha sonra oturduğu yerden yavaşça ayağa kalkarak;

-"Şimdi sadece uyu, yarın her şeyi konuşuruz, kendini daha iyi hissetmen için sana bir ağrı kesici getireceğim.." dedikten sonra aralık olan oda kapısından hızlıca mutfağa gitti.

Odaya geri döndüğünde Deniz'in yattığı yerden kalkmaya çalıştığını görünce bir an telaşlandı.

-"Dur ne yapıyorsun?" Diye sordu şaşkınlıkla..

-"Kalkmama yardım eder misin?" cılız ve halsiz bir sesle cevap verdi Deniz, hala kalkmak için çabalıyordu ama başaramıyordu. Kalan son gücüyle konuşmaya devam etti;

-"Lütfen, benim yüzümden rahatsız olma! Ben bir kanepede de uyuyabilirim, ama sen yatağında yatmalısın."  diye açıklamaya devam etti. Hala olanca gücüyle yattığı yerden kalkmaya çalışıyor ama bir türlü yorgun düşen vücuduna hükmedemiyordu.

Bir iki denemeden ve büyük bir çabalamadan sonra ayağa kalkamayacağını anlayan Deniz çaresiz ve bitkin bir halde yattığı yere düştü. Yüzü çektiği acıları yansıtırcasına buruşmuş ve alnında ter damlacıkları oluşmuştu. 

Bora şaşkın bir şekilde Deniz'i izlerken onun bedenine büyük gelen erkek pijamaları içinde inatçı, hırçın ve yaramaz bir çocuk gibi görünen hali bir an hoşuna gitti ve bu duruma içtenlikle gülümsedi..

-"Lütfen Deniz, rahat ol bu evde daha bir çok yatak var ve ben onlardan herhangi birinde yatabilirim. Sen şu ağrı kesiciyi al ve yarına iyileşmeye bak olur mu?" dedikten sonra elindeki ilacı ve su dolu bardağı Deniz'e doğru uzattı  yüzünde ki çocuk gülümsemesiyle..

Deniz Bora'nın yaptığı bu açıklamaya rağmen hala rahatlamamıştı. Kimseye özellikle de kendine bu kadar iyi davranan birine rahatsızlık vermek istemiyordu ama yattığı yerden de kendi çabalarıyla kalkamayacağını iyi anlamıştı. Bora'nın söylediklerini çaresiz kabul etti ve minnettar bir şekilde başını kaldırarak, Bora'nın yeşil ve ela karışımı gözlerine bakarken gözleri tekrar dolu dolu olmuştu. Kendine uzatılan ilacı ve suyu almak için ellerini uzatmaya çalıştı ama öylesine halsizdi ki kollarına bile hükmedemedi..

Deniz'in kollarını kaldırmaya gücü olmadığını anlayan Bora yatağın kenarına yavaşça oturup Deniz'i usulca kaldırarak önce ilacı verdi ve sonra su dolu bardağı tutup içmesini sağladıktan sonra onu tekrar yavaşça yatağa yatırdı..

Deniz'in ilacını ve suyunu içmesine yardım ettikten sonra Bora hiç konuşmadan ayağa kalktı ve tekrar mutfağa gitti. İçeriden gelen dolap kapatma ve su sesinden sonra odaya elinde bir sürahi ve bardakla döndü. Bunları Deniz'in baş ucundaki komodinin üstüne koyduktan sonra gece lambasını yaktı ve kapıya doğru ilerlerken henüz çıkmadan Deniz'e dönüp;

-"Şimdi uyu ve iyice dinlen, umarım sabaha daha iyi olursun." dedi.

Gözleri hala nemli olan Deniz, karşısında duran ve kendine bir sürü iyilik yapan bu adama minnettar bir şekilde bakarken  kısık bir sesle;

-"Teşekkür ederim." diyebildi.

Bora sadece gülümsedi ve -"İyi geceler." diyerek ışığı kapattı ve odanın kapısını yarı aralayarak oradan ayrıldı.

Deniz, Bora'nın ardından bir müddet öylece bakakaldı. Nihayet kendiyle baş başa kaldığında gözlerindeki yaşları o kadar bastırmıştı ki Bora'nın uzaklaştığını anlar anlamaz yine ağlayama başladı. Bora'yı düşündü önce, sonra bu güne kadar karşılaştığı diğer erkekleri..

Dünyada hala böyle insanların olduğuna inanamıyordu, gördüğü onca zulümden, uğradığı onca tacizden sonra bir erkek onu, yalnız oldukları bir evde soymuş giydirmiş ama vücudunda ilk bakışta görülecek kadar belirgin olan yaralarını görmemişti. Yani neredeyse ona  hiç bakmamıştı.. 

Nasıl olabilirdi böyle bir şey? Hala böyle dürüst ve ahlaklı insanlar yaşıyor olabilir miydi? Oysa Deniz bu güne kadar böyle iyi yürekli insanların hep masallarda ve romanlarda olduğunu düşünürdü. Ama vardı işte ve sonunda karşısına çıkıp Deniz'e bir sürü iyilik yapmıştı.

Deniz daha önce onun bu kadar iyi biri olabileceğini hiç düşünmemişti. Gözyaşları içinde sessiz sessiz ağlayama devam ederken Bora'yı ilk gördüğü günü anımsadı.. Bir ay kadar önce çalıştığı kafede ilk defa fark etmişti Bora'yı. Kalabalık bir arkadaş grubunun oturduğu bir masada gitar çalıyor ve insanın içine işleyen sesiyle şarkı söylüyordu. Gitarı eline alıp şarkı söylemeye başladığında tüm kafe susmuş ve onu dinlemeye başlamıştı. Her bitirdiği şarkının ardından kıyamet gibi alkış alıyordu. 

Deniz de ilk defa o gün fark etmişti onu. Bora şarkı söylerken öyle mutlu görünüyordu ki onu kıskanmış ve hayran kalmıştı. Ondan sonra iki günde bir geldiğini ve hep aynı masaya oturduğunu anlamıştı Deniz, sesine ve gözlerine hayran kaldığı bu yakışıklının. Bora'nın Yüzündeki saflık ve temizlik öylesine farklıydı ki kafeye her geldiğinde dakikalarca onu uzaktan izliyor ve her gün hayranlığı biraz daha artıyordu. Ama yüzü ne kadar masum ve yakışıklı olursa olsun onunda diğer erkekler gibi acımasız ve kötü olduğunu düşünüyordu.

-"Oysa ne kadar yanılmışım.." Kendi kendine mırıldandı Deniz ve tekrar Bora'yı gördüğü ilk günü düşünerek gözlerini yumdu...

...

Bora'nın aklı karma karışık olmuştu. Deniz'e hem hayran olmuş hem de üzülmüştü.. Vücudundaki yaralardan onunla karşılaşmadan önce çok acı çektiğini anlamıştı. 

Ama onun hikayesi neydi? 

Neden kimsesi yoktu? 

Ve bunca kötülüğü böylesine saf ve kırılgan bir kıza kim yapmıştı? 

Nasıl kıymışlardı?

 Aklında bir çok soru işaretiyle yan odadaki yatağa uzandı. Uykusu yoktu, varsa bile aklını meşgul eden o kadar çok şey vardı ki bu halde uyuması imkansızdı. Yattığı yataktan doğruldu ve odanın diğer ucunda bulunan kitaplıktan rastgele bir kitap aldı ve yatağa geri döndü. Eline aldığı kitabı okumaya başladı. Belki bu şekilde uykum gelir diye düşündü.

Bora, yan odadan acı içinde yalvaran bir ses geldiğini duyduğunda tam olarak aradan kaç saat geçtiğini bilmiyordu. Kitaba öylesine dalmıştı ki bir an için evde Deniz'in de olduğunu unutmuştu. Önce duraksadı, o gün başından geçen olayların bir şerit halinde aklına yansımasıyla yerinden fırlayıp yan odaya geçmesi bir oldu.

Odanın kapısını yavaşça açtığında gece lambasının kısık ışığında Deniz'in huzursuzca kıpırdanarak başını bir sağa bir sola çevirdiğini, sürekli yalvarır bir sesle anlaşılmaz bir şeyler mırıldandığını gördü. Alnında damla damla terler birikmiş ve yanakları ağlamaktan ıslanmıştı. Belli ki kâbus görüyordu. Bora Deniz'e doğru biraz daha yaklaştığında sayıkladığı şeyleri yarım yamalakta olsa anlayabilmişti.

Deniz, rüyasında huzursuz ve endişeli bir şekilde;

-"Ne olur, ne olur bırak gideyim! Ne olursun yapma!Vurma!" diye ara ara yükselen ara ara yalvaran bir ses tonuyla sayıklıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.

Öylesine korkmuş ve perişan görünüyordu ki Deniz'in bu haline içi dayanmadı ve hemen yanına yaklaşarak yavaşça omzuna dokunarak;

-"Deniz, uyan.. " diye seslendi. Kız gördüğü kabusa öylesine dalmıştı ki Bora'nın ilk seslenişini hissetmemişti bile. Bora, ikinci kez biraz daha yüksek bir sesle;

-"Deniz lütfen uyan, kâbus görüyorsun.." diye telkinde bulundu.. 

Bu sefer elini uzatıp yaralı bir ceylanı sever gibi hafifçe dokundu genç kızın ıslak yanağına. Dokunuşuyla koyu bir kâbusun içinden uyanan Deniz anlık bir refleksle yataktan hızlıca doğrulup sıkıca Bora'ya sarıldı.

-"Lütfen, lütfen beni yalnız bırakma.." diye ağlamaya başladı. Deniz'in bu ani hareketiyle Bora o an ne yapacağını bilemedi. Deniz'in sırtını sıvazlayarak;

-"Şişşş, geçti. sadece bir rüyaydı" diyerek onu rahatlatmaya çalıştı.

Birkaç dakika bu şekilde kaldıktan sonra Deniz'in hıçkırıkları seyrekleşmeye ve yavaş yavaş kendine gelmeye başladı. Deniz, Bora'nın omzuna öylesine sıkı sarılmıştı ki genç adam yerinden kıpırdayamıyordu. Deniz nihayet sakinleşebildiğinde kollarını gevşetti ve biraz geri çekildi..

-"Özür dilerim.." dedi Deniz, suç işleyen ve yaptığından utanan bir çocuk edasıyla. 

Halini gören ve onun bu durumdan dolayı mahcup olduğunu anlayan Bora, insanın içini ısıtan içten bir gülümsemeyle karşılık verdi.

-"Önemli değil, sadece bir rüyaydı. Şimdi tekrar yat ve uyu. Korkma ben yan odadayım." diyerek ayağa kalkarken Deniz hala Bora'nın kollarında olan elleriyle onun kollarını tutarak  ayağa kalkmak üzere olan adamı son anda durdurdu ve;

-"Gitme, ne olur beni yalnız bırakma.. Bu gece yanımda yat olmaz mı? Lütfen." diyerek sıkıca tuttuğu kolları yatağa doğru çekiştirdi...

Bu istek karşısında şaşıran Bora sadece;

 -"Ama.." diyebildi. Deniz'in korkmuş ve yalvaran bakışları karşısında ne yapacağını şaşırmıştı. Deniz hemen pes etmedi;

-"Biliyorum, çok şey istiyorum ama çok korkuyorum lütfen beni yalnız bırakma! Seni rahatsız etmem. sadece nefes aldığını duyayım, yanımda olduğunu bileyim bana yeter. Lütfen" diyerek yalvarmaya devam etti..

Onun ürkmüş ve perişan halini gören Bora

-"Benim için sorun değil, sen istiyorsan elbette." diye kendisi için sorun olmadığını belirterek bu isteği kabul etti. 

-"Lütfen.." dedi Deniz.

-"Peki sen öyle istiyorsan.." diyerek kendisine yer açmak için yatağın kenarına kaymış olan Deniz'in yanına yavaşça uzandı. Genç kız rahatlamıştı, küçük bir çocuk gibi yanına uzanan adamın omzuna başını koydu ve gözlerini yumdu.. 

Bu gece ilk defa sıcacık bir göğüse başını dayamanın huzuru ile gözlerinde yaşlarla uykuya daldı.

...

(Devam Edecek)

Haydi Herkes Roseone'nin Çekilişine..

       Bloggerlerden Roseone(TIK TIK) şirin mi şirin bir çekiliş düzenlemiş ve çekilişine kimsenin katılmadığından dert yanmış. Normalde adetim değildir şansım olmadığından pek katılmam çekilişlere ama buna kıyamadım çünkü hediyeler el emeği olunca çok değerli oluyor benim gözümde :)

O yüzden ben de iştirak ve teşvik edeyim istedim :)

Şimdi arkadaşlar o canım el emeği göz nuru hediyeler boşa gitmesin haydi biz de bu çekilişi şenlendirelim ve bu birbirinden güzel hediyeleri kazanma şansını yakalayalım..

ÇEKİLİŞ BURADA (TIK TIK ) :)

Hediyeler de Burada :)

SON SİGARA..! (2.Bölüm)

SON SİGARA BÖLÜM 1 OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ!

Bora ne olduğunu bir müddet anlayamadı, ne yapacağını şaşırdı. Kollarına yığılan genç kızı yere düşürmekten son anda kıvrak bir hareketle kucağına alarak kurtuldu. Bora'nın aklı bulandı, bir müddet öylece ne yapması gerektiğini kestiremeden bekledi.

Deniz'in bu ansız bayılması onu fena halde panikletmişti. Bir iki dakika ne yapacağını bilmeden Deniz'in solgun yüzüne bakarak geçtikten sonra nihayet aklına onun nabzını ve nefesini kontrol etmek gelmişti.

Kucağına aldığı genç kızla birlikte durakta bulunan banka oturduktan sonra kızın başını kucağına koydu, önce bileğini tutup nabzını kontrol etti.

Çok şükür ki nabzı zayıfta olsa hala hissediliyordu, derin bir nefes aldı. Daha sonra eğilip ne sıklıkla nefes aldığını kontrol etmek için yüzünü kızın yüzüne doğru yaklaştırdı. Genç kızın ılık nefesini dudaklarında hissedince içi rahatladı ve o ilk panik halini atlattı. Rahatlamıştı Bora, derin bir 'ohh' çektikten sonra, elinde olmadan bakışları kızın yüzünde gezinmeye başladı.

Yüz hatları yumuşacık ve narindi.. Teni bembeyaz ve incecikti.. Alnında ki ve boyun kısmında ki damarlar ilk bakışta anlaşılıyordu. Kaşları ve kirpikleri saçlarından biraz daha koyu renkteydi. Kirpikleri normalden biraz daha uzun ve geriye kıvrılmıştı. Burnunun üzerinde bir kaç adet sadece yakından bakınca anlaşılan çil izleri vardı. Teni solgun görünüyordu, yanakları hafif hafif pembleşmişti ve ateşi vardı. Belli ki epeydir ıslak elbiseleriyle dolaşıyordu.

Bora'nın kalbi hızla çarpmaya başlamıştı. Ne oluyor bana diye düşündü ve bir an duraksadı kendine gelmek için derin bir nefesi içine çekti, beyninde ki düşüncelerden sıyrılmaya çalışırken bu sefer rahatlamak maksadıyla aldığı nefeste ciğerleri Deniz'in kokusuyla doldu, kızın kokusu tarifsizdi.. Bora o kadar etkilenmişti ki bir türlü kendini geri çekemiyordu. Aklına mis çiçeklerini getiriyordu bu koku, etrafında leylaklar açmış olan ve bir rüzgârın çalıp getirdiği limon çiçeğinin kokusuyla karışan mis çiçekleri, hafif ama insana kendisi gibi narin bir silueti anımsatan bir koku...

Bora Deniz'in yüzüne uzun uzun baktı.. Aralarında bir karışlık mesafe ya vardı ya yoktu.. Deniz öylesine sere serpe yatıyordu kucağında, bir eli Bora'nın avuçlarında diğeri ise yanına doğru rastgele bankın üzerinde.  Savunmasızdı ve belli ki çaresiz.. Ne yapacaktı şimdi, yağmur deli gibi yağmaya devam ediyordu, güneşte neredeyse batmıştı. Etraf ne karanlık, ne aydınlıktı.

Bu düşünceler içinde ne yapacağını bilmez bir şekilde Deniz'in yüzüne tekrar ve uzunca baktı. Öylesine güzeldi ki bir ömür o durakta öylece durup onu izleyebileceğini düşündü içten içe. Sanki dünya durmuş, zaman kavramı yok olmuştu. Bu esrarengiz kız şimdi tüm aklına hükmetmeye başlamıştı, Bora beyninde bu düşüncelerle savaşırken, farkında olmadan biraz daha eğilerek Deniz'le aralarında ki mesafeyi tamamen kapattı ve kucağında savunmasızca yatan kızın burnuna usulca bir öpücük kondurdu. Sonra sıkıca sarıldı.

Bir müddet sarıldıktan sonra aniden ve sertçe kendini geri çekti. "Ne yapıyorum böyle ben, kendine gel Bora" diye telkinde bulundu karışan aklına.
Aklında ki düşüncelerle boğuşurken bir yandan da ne yapacağını kestirmeye çalışıyordu. Onu durakta öylece bırakamazdı, belki hastaneye götürmeliydi belki başka bir yere, uzunca düşündükten sonra şimdilik kendi evine götürmeye karar verdi.

Yerde duran küçük ve hafif valizi bir eline aldıktan sonra bankta dizlerine doğru yatan kızı kolayca kucağına alıp,  ayağa kalktı. Biraz bekledikten sonra güneş tamamen batmış ve sokak lambaları bir bir yanmaya başlamıştı. Yağmur yüzünden yoldan tek tük geçen arabalardan başka etrafta kimseler yoktu.

Nihayet yağmur hafiflemişti ve yolun karşısından yavaşça gelmekte olan bir taksi gördü Bora.  Valizi aldığı elini hafifçe kaldırarak taksiye durmasını işaret etti. Taksi yanlarına gelip durdu ve taksici hızlıca dışarı çıkarak Bora ve Deniz'in arabaya binmesi için kapıyı açıp, onlara yardım etti.

Deniz yol boyunca kıpırdamadan baygın bir şekilde yattı. Yaklaşık 15-20 dakika sonra Bora'nın denize nazır olan pekte mütevazi olmayan evine geldiler.

Deniz hala baygındı. Bora Deniz'i kendi yatağına yatırarak ne yapması gerektiğini düşünmeden önce elini yüzünü yıkamaya karar verdi. Banyoya gidip elini yüzünü defalarca yıkadıktan sonra tekrar yatak odasına geldi. Deniz'i kontrol etti. Kızın elbiseleri ıslaktı ve ateşi de iyice yükselmişti. Islak elbiselerle yatarsa sabaha zatürre olacağı kesindi. Üstelik kız eve geldiklerinden beri tir tir titriyordu. Elbiseleri çıkarması gerekiyordu ama acaba Deniz bu durumu nasıl karşılardı.

Bora ne yapacağını bilmez bir şekilde dolaptan kendi giyeceği eşofmanları aldı ve başka bir odaya giderek önce kendi üstünü değişti. Bu sayede düşünmek için biraz daha zamanı olmuştu ama Deniz'in yanına döndüğünde hala ne yapması gerektiğine karar verememişti.

Kızın elbiselerini çıkarmak ile çıkarmamak arasında iyice sıkışan Bora sonunda bunu yapmasının en doğru şey olduğuna karar verdi. Zaten kötü bir niyeti yoktu, Deniz'in bunu anlayışla karşılayacağından düşündü.

Kıza bakmamaya gayret ederek elbiselerini çabucak çıkardı ve kendine ait olan eşofmanlardan kendince en küçük olanını bir çırpıda Deniz'e giydirdi ve kızın sırılsıklam olan saçlarını da bir havlu yardımıyla kuruladı.

En nihayetinde Deniz kuru elbiseler ve kuru saçlarla kendi yatağında yatmaktaydı. Bora ara sıra, ateşi iyice yükselen genç kızın alnına bir bez parçasını ıslatarak koymaya devam etti. Bir iki saat geçtikten sonra yatakta öylece yatan kızın ateşi düşmeye başlamış ve titremesi kesilmişti. Belli ki şimdi baygın değildi ve kız derin bir uykuya dalmıştı.

Bora, Deniz'in ateşinin düşmesiyle iyice rahatladı ve kendine bir kahve yapmak için mutfağa gitti. Mutfak masası dışarıda ki hırçın denize kuş bakışı olan pencerenin karşısındaydı. Bora masaya yaklaştı ve pencereyi araladı hafif ve ılık şekilde esen rüzgârın karşısına geçip oturdu. Kahvesinden bir yudum aldı ve yağmurun da etkisiyle iyice artan toprak ve çam kokusunu içine çekti.

Bu gün boyunca olanları düşündü, Deniz'le karşılaşmaları çok garip olmuştu ama aklını kurcalayan kızın masum ve üzgün haliydi. Durağın bir köşesine sinmiş o genç kızın hayali tekrar gözünün önüne geldi, gözleri ağlamaktan kızarmıştı, öylesine yalnız görünüyordu ki ona sarılmak isteyen Bora'ya hiç karşı koymamıştı. Sanki iyi ya da kötü gözetmeksizin birilerinin ona sarılmasına ihtiyacı vardı.
Bu düşünceler içinde kıvranırken Deniz'in güzelliğini ve kokusunu da düşünmeden edememişti Bora.

Neden durakta yalnız olduğunu, neden ağladığını ve onu merak eden birilerinin olup olmadığını düşündü sonra.  Acaba onu arayan birileri var mıydı belki de Deniz'i alıp evine getirerek ona kötülük yapmıştı. Bir an bu düşünceyle irkildi ve kızı uyandırıp ailesini öğrenmeye ve onları aramaya karar verdi. Gelip almalarını isteyecekti. Birden bu düşünce içini burktu. Bir yanı Deniz ve ailesi ile ilgili meraklarla boğuşurken bir yanı ailesinin gelip onu alma ihtimaline karşı Deniz hiç gitmesin istiyordu. Kendine böyle düşündüğü için kızdı ve doğruca yatak odasına gitti.

Deniz hala mışıl mışıl uyuyordu, dudaklarını Deniz'in alnına koydu ve ateşini kontrol etti, annesi hep böyle yapardı. Deniz'in ateşi düşmüştü, işte bu iyiye işaretti. Sarsmadan yatağa Deniz'in kenarına oturdu ve hafifçe yanağına dokundu.

-"Deniz..!" diye seslendi kısık bir sesle..

Deniz daha ilk seslenişte hafifçe gözlerini araladı, önce etrafına bakındı, sonra Bora'nın yüzüne. Bora kızın irkilmesini hatta çığlık atmasını bile bekliyordu ama Deniz sadece gülümsedi.

Bora hiç bir şey demeden Deniz;

-"Teşekkür ederim.." dedi kısık ve bitkin bir sesle..

-"Sığınacak bir yerim yoktu, bu akşam burada kalabilir miyim? söz veriyorum yarın seni rahatsız etmeden giderim." diye konuşmaya devam etti kendini zorlayarak, bitkin ve halsiz olduğu her halinden belliydi.

Bora iyice meraklanmaya başlamıştı,

-"Peki ya ailen.." sözünü tamamlayamadan kız ellerini Bora'nın dudaklarına götürdü parmaklarıyla Bora'nın sözünü tamamlamasına izin vermeden kendi konuştu.

-"Merak etme hiç kimsem yok, başını belaya sokmam.."  dedi yine kısık bir sesle.. Yüzünden ne kadar acı çektiği anlaşılıyordu.

 Deniz kendini kaldırarak yatakta oturmaya çalıştı. O anda kısık bir sesle acı bir çığlık koyverdi. Bora  endişelenmeye başlamıştı, sanki kendi canı yanmış gibi yüzü buruştu.

-"Ne.. ne oldu?" diye sordu telaşlı bir sesle. Neden Deniz'in canı yanmıştı böyle. Acaba hala hastamıydı, bir yeri mi ağrıyordu anlayamadı Bora.

Deniz başını kaldırdı ve Bora'nın gözlerine baktı. Deniz öylesine şaşkındı ki, Bora kızın bu şaşkınlığına bir anlam veremedi.  

-"Görmedin mi?" diye sordu şaşkın bir sesle Deniz ve konuşmaya devam etti..

-"Üstümü değiştirmişsin, görmüş olman lazımdı.." diye kekeledi.

Bora başını görmedim anlamında sağa sola salladı.

Deniz'in gözleri nemlendi yine.. Bora ne olduğunu anlayamıyordu. Bir şey mi görmesi gerekiyordu? Gözden kaçırdığı ne vardı acaba? Daha da telaşlanmıştı.

Yine sordu;

-"Neyi görmüş olmam lazımdı Deniz, söylesene!?"

Bora'nın bu şaşkın ve endişeli halini gören Deniz hiç bir şey söylemeden usulca üstüne giydirilen eşofmanın bel kısmını yukarıya kaldırdı. Bora gözlerine inanamadı Deniz'in vücudunda büyük ve kötü durumda bir sürü çürük vardı. Onu giydirirken bakmamak için o kadar çaba harcamıştı ki bu yaraları hiç fark etmemişti bile..

Bora'nın yüzünde ki ifadeden onun vücuduna kendine bakmadığını anlayan Deniz'in gözlerinden yine damlalar sızmaya başladı..

Daha önce hiç böyle bir erkekle karşılaşmamıştı...

...

(Devam Edecek)