.. YABANCI

Uyanmak istemiyorum ey yabancı..
Seninle mutlu olduğum düşlerden...
Ben ki sana el gibi uzak..
Sen ki bana ten kadar sıcak..
Düşler prensi, yüreğimin cılız aşk sesi..
...

Hayaller'im..

Ne hoştur hayal kurmak..
Bende ise daha bir hoştur..
Hayal dünyasında yaşamayı çok severim, belki de hayatın bu kasvetine katlanabiliyor olmam ondan..

Düşünsenize bu kadar kötülüğün olduğu bir dünyada hala umut edip yaşabiliyorsak bu hayal edebildiğimiz içindir..

Ben hayallarimle gerçeği karıştırırım çoğu zaman.
Hüzünlerimde geceleri gündüz, gündüzleri de gece olarak yaşamayı huy edinirim kendime..
Derim ki; " sabret bu bir rüya ve başını yastığa koyduğunda başlayacak tatlı gerçekler.."

Hissettiğim yorgunluk ve yoksunluk, baktım ki hayallerimi de tüketiyor..
Ne garip bir ruhtur insan..
Gerek okurken, gerek izlerken dokunduğum her mutlu sonlu hikaye bana hüzün veriyor..
Kendi mutsuzluğumun derinliğini hatırlıyorum..

Hayallerimde ki başrol oyuncusu olarak artık sahtesini hayal dünyamda kurgulamaktan yoruldum..
Hayallerden ve hayatlardan yoruldum...
Kalbimin ritimsizliğinden, heycansızlıktan yoruldum..

En zoru da her sabah mutlu bir hayalden mutsuz bir dünyaya uyanmaktan yoruldum..

:(

Ben Bir Karınca Kadar küçük Olabilirim...

Ben bir karınca kadar küçük olabilirim,
Ama safım belli olsun!
Zira bir ülkede ağaçlar kesilecek diye ayağa kalkan bir dünya,
Ülkemizden saatlerce haber yapan DUYARLI(!) tv kanalları,
Mısırda yüz binlerce masum insanların,
Sırf, sadece MÜSLÜMAN olması hasebiyle derin bir uykuda!
Rahat yataklarında, vicdanlarında gram sızlama olmadan sessizce yatıyor..
Evet ben bu durumu değiştirmem,
Mısır'da, İslam düşmanlarının yaptığı bu adi katliamları durduramam belki ama,
Yarın bir gün mevlam bu zalimlerden bunun hesabını sorduğunda,
En azından safım belli olsun...!

Kahrolsun bu zulmü reva gören haysiyetsizler,
ALLAH nurunu elbet tamamlayacak!
Ya KAHHAR, Ya KAHHAR, Ya KAHHAR!!!

Karınca Hikayesi

Kral Nemrud İbrahim peygamber’in ateşte yakılması emrini verdikten sonra meydan yere odunlardan büyük bir yığın yapılmış. Odunları tutuşturmuşlar sonra. Alevler o kadar yükselmiş ki bulutların tutuşacağını sanmış çocuklar. Korkmuş kaçmış bütün hayvanlar. İbrahim Peygamber’i mancınıkla ateşin tam orta yerine atacaklarmış askerler. Atacaklarmış ki Nemrud’un ne güçlü bir kral olduğunu anlasın, görsün; bir daha ona karşı gelmesin İbrahim Peygamber.

Bu sırada bir karınca ağzında küçücük bir damla su ile koşa koşa gidiyormuş. Hem de boyu göklere varan cehennemi ateşe doğru. Gökte uçan ve gagasında ateşe atmak üzere bir dal parçası taşıyan bir kartal onun bu telaşını görüp sormuş hemen yanına yanaşıp: “Bu acelen niye? Nereye böyle?”

Ağzında bir damla su taşıyan karınca o bir damlayı ellerinin arasına alıp, “Duymadın mı” demiş. “Nemrud, İbrahim Peygamber’i ateşte yakacakmış. İşte ateşin olduğu yere su götürüyorum.”

Bu sözleri duyan kartal kendini tutamayarak uluorta kahkahalarla gülmeye başlamış. “Sen şu ateşe dönüp yüzünü hiç bakmadın mı?” diye sormuş. “Ne kadar büyük. Senin bir damla suyun ona ne yapabilir ki?”

Su taşıyan karınca, “olsun” demiş. “Hiç olmazsa safımız belli olur.”