" Sen yüreğimde ki "Su" yum,
Dualarda ki umudumsun..
Gönül penceremin tatlı sabah esintisi,
Sen ateşime yağan yağmurumsun..
..
Sen kimsin biliyor musun?
..
Bir çocuğun gülüşüne yansıyan merhamet,
Kalbine ışıyan masumiyetsin.."
Uzun zaman oldu şiir harici pek bir şey yazmadım..
Aslında o kadar çok yazmak istedimki blog kayıtlar listem yarım kalmış taslaklarla doldu taştı..
Engellerim oldu, kimi zaman yoğunsal kimi zaman ruhsal, çoğunlukla bunalımsal..
Aslında beni tanıyanlar bilir, nefes almanın diğer adıdır benim bünyemde yazmak ve içimde biriktirdiklerimi kalemle/klavyeyle aktarmak..
Ve tabii okumak..
Okumak demişken çok uzun süredir belirli bir kitabı baştan sona okuyamadım ya da sabit bir şeye odaklanamadım ama elime geçirdiğim okunacak her nesneyi hıfz etmekten de geri kalmadım.. Dolusuna bereket yorumsuz blog okumamda cabası..
Aslında blog aleminde ki bir çok blogun sıkı takipçisiyim, Çoğunun benden haberi bile yok. Hayalet misali oradan oraya akıyorum. Bu arada blogları bulmamda ki yegane kaynağım okuduğum yazıların altına bırakılan samimi yorumlardır bilesiniz. Yani güzel bir yazının altına bırakılan samimi bir yorumun sahibini/sahibesini merak edip hemen o bloga transfer oluyorum. Daldan dala yani..
Yorum bırakmaya gelince son zamanlarda kendimi ifade etmekte zorlandığımdan, cümlelerim ya devrik ve karmaşık oluyor.. Bir de her kelamın sonuna bir hüzün perdesi çektiğimden suskun kalmak en iyi tercih gibi geliyor.. Eee sahibine benzemeyen cümle haram misali.. (size bir Nur atasözü olsun :)) kısacası okuyup kaçmak ve yürekten bir selam bırakmak daha çok işime geliyor.
Velhasılı kelam bu gün biraz şiire ara verip tüm kalem dostlarıma, son zamanlarda halimi hatrımı soran ama benden cevap alamayan güzel yürekli arkadaşlarıma topluca selam edeyim istedim bir de beni okuyanlara ufak bir sır vermek niyetindeyim..
Okumaktan bahsettim ya, daha doğrusu okuyamamaktan aslında bu konuda bir istisnam oldu. Yakın zamanda sadece bir kitabı baştan sona bir solukta okudum tabiri caizse yalayıp yuttum.. Ve gerçekten son zamanlarda ruhumu okşayan, umutlarımı kucaklayan, rabbime olan güvenimi perçinleyen, dua üzerine yoğunlaşmamı sağlayan en iyi kitaplardan biriydi bu okuduğum..
Tabi yukarıda ki cümlemin ilk kaynağı şüphesiz ki Kuran-ı Kerim'dir. Bu parantezi, en güzel ruhsal şifa kaynağını es geçmek istemediğimden açıyorum. Lakin yetersiz Arapça'm ve tefsirlere sürekli vakit ayıramamam, acizliğimi gözler önüne serdiğinden ve güzel yürekli insanların Kuran esintileriyle yazdığı kitaplar içimdeki şu acize "Su" serptiğinden, en önemlisi Kuran-ı Kerim'e girecek olursam şu aciz kelamımla işin içinden çıkamayacağımdan onu yazmaya yeltenemiyorum bile ama ne demiştim, "Size bir sır vereceğim" ..
Sır öyle güzel ki ben gibi dipsiz kuyularda, ışıksız gezen şu garibi bile tebessüme yeltendirdi.. Ruhunda ki karanlık perdeyi yırtarak, içinde ki çatlaklardan parça parça ışık sızıntılarına geçit verdi.. Bende aldığım bu Sır'ı başkalarına vereyim istiyorum..
Bu sırrı hayatınıza kattığınızda bakış açınızın değişeceğine inanıyorum, her şerrin hikmetine selam edip içindeki hayrı bulacağınızı biliyorum..
Her karanlığın bir ışığa gebe olduğunu, "DUA" denen ilacın her yarayı mutlaka iyileştirdiğini daha iyi anladım ben..
Bana güzellikler katan sırrım oldu.. Neden SENİN'de olmasın ki?
..
Evet sırrımı yazımın içinde bir kaç yere sakladım, bulun lütfen tamam mı?
Sırrı çözenler yoruma yazabilirler, Çözemeyenler ise üzülmesin bir sonra ki yazımda açıklayacağım.. :) Birazcık gizem heyecanlı olur diye düşündüm..
Hayırla kalın, umutla ve en önemlisi Duayla...
Cuma'mız duamız olsun..
(Bana da dua eden mutluluk bulsun:))
