Karman/çorman..

Uzunca bir gecenin sonunda Gabriel, ellerim üşüyor! Yüreğime bastıran sis gözlerimden akıyor yağmurların tınısında..
Denizler diyorum gri denizler, olsaydı belki biraz yeşil!
Aslında hikaye denizin kızına aşık bir korsandan geliyor.
Tek gözü bencillikle kör edilmiş ve alaylı maskenin takıldığı korsanın ellerinde diğerlerinden çaldığı hayaller var.
Öyle ki Picasso'nun tablolarına konu olan sızmış ve süngüye çekilmiş amansız aşk, baksana Picasso bile susmayı tercih etmiş..
Tablolarında ki karman çormanlık onu da zifiri bir suskunluğa itmiş..
Bir ressamın fırçasından yayılan hüzünler gibi, bir tuvale ince ince işlerken yalnızlığımı atlar koşuşturuyor yüreğimde.
Yüreği kırık Mecnun alıyor sazı eline, imkansız aşka tutulan Leyla için söylüyor manilerini.. Leyla öyle bir yangın ki sevgiliye ateş gibi yakıyor giydiği tüm gömlekler, zehir gibi keskin içtiği tüm şerbetler..
Bütün denizleri içse sönmeyecek içinde ki kor Leyla'nın..

Yar ise suskun!

Şişş.. Sessiz olun lütfen, artık feryat etmenin faydası yok!
Mamafih hanımefendi bu hayatın gailesine göre elimizden gelen her şeyi yaptık ama ne yazık ki Aşkı gelenin yaşama şansı yok!

Hastanız şiirlerimize konu olduğunda, fazla aşktan tükenmiş durumdaydı..
Tüm unutturma çabalarımız hiç bir sonuç vermedi..
Kısacası üzgünüz, hayallerinizi kaybettik!
Bundan sonra sesini yitirdi tüm kelimeleriniz, başımız sağ olsun...

.

Geriye Kalan..

//Eylül sardı beni;

"Oysa olmalıydın şimdi yanımda..

Sıkıca sarılıp sana sıcacık düşlere kapılmalıydım kollarında.. "

Diye geçiriyordu aklından Kadın..

Tam o sırada alaycı bir tavırla;

-Neden? diye haykırdı adam!

-Neden böyle mutsuzsun ki? anlayamıyorum! diye ekledi..

-....!

Sadece sustu kadın, feri sönmüş bakışlarını ellerinden çekip perdesi yarı aralık pencereden bulutsuz gökyüzüne çevirdi..

Susmak batıyordu ciğerlerine ama mecali de kalmamıştı artık konuşmaya..

Hem konuşsa ne diyecekti ki?

"Sadece sevilmeyi bekledim bunca zaman!" Dese anlayabilecek miydi adam?

Oysa solan bakışlarından, sessizleşen tebessümlerindem, yok olan ışığından anlamalıydı adam..

O'nu nasıl yavaş yavaş tükettiğini, yaşam sevincini nasıl katlettiğini göremedikten sonra Kadın daha ne söyleyebilirdi?

Artık iflah olmayan bir hazan mevsimiydi kadın..

Solmuştu tüm çiçekleri, kurumuş ve çatlamıştı toprakları..

Tarihine hüzün lekesi bulanmıştı bir kere..

Gökkuşağı solmuş, ellerinde sadece grinin tonları kalmıştı..

Anlamayacaktı hiç bir vakit adam..

Kadın için artık çok geçti..

Çaresizlik hastalığına tutulmuş, ölmek için gün sayan bir ceset kalmıştı geriye..

Dokun yaralarıma, artık tek çarem sensin anlasana!

Yavaş yavaş eksiliyorum benliğimden,

Bittiğimde göreceksin!

Benden geriye bir tek "Sen" kalacak..

Sevda..

Pardon bakar mısınız?
Benim bir yanım, kaldı biraz yarım..
Diyorum ki bir baksanız..
Tutup kolumdan, en acıyanlarımdan sarsanız...
Belki bir film sahnesi gibi olamayız ama,
En azından hayallerin tezahürü olabilir kavuşmamız..

Pardon sever misiniz?
Neden diye sormadan, bahanelere sığınmadan!
Cesur olup mertçe yüreğinizi bir verseniz,
Yılların tecellisi bütün kırık beyazlarımla sevseniz!
Belki hayalleri süsleyen yıldızlar misali güzel değilim ama,
En azından rüyaların ön gösterimi olur sevişlerimiz..

Pardon gelir misiniz?
Yollar tükense de maverada,
Bir patika aralığında inadına kesişse yolumuz,
Görmüyor musunuz?
Siz ve ben kırık kalplerin parçalarında nasılda yok olmuşuz..
Gaipler(kayıplar) kervanında kendimize nice sahte yollar bulmuşuz..

Yani işin özü;
Diyorum ki bana bir baksanız,
Beni bir sevseniz,
Ve  bana gelseniz..
O zaman işte tam olacak bu sevda..

//Sessizliğin ertesinden