Yine mi Keder..

Bazen yüreğim patlayacak hissediyorum hüzünden..
İsyana varıyor yollarım, böyle ramak kalıyor düşmeye..
Kaybedişler, umutların parça pinçik olması, hayal kırıklarım gelip oturuyor boğazıma..
Hasretler, umutsuzluklar beynime beynime vuruyor durmadan..

ALLAH'ım diyorum,
ALLAH'ım yine kapındayım, acizim, kimsesizim, yapayalnızım, çaresizim ne olur yardım et..
Ne olur tut ellerimden yoksa kayıp gideceğim, ses ver sesime yoksa sükuta yenileceğim..
Karanlık çöktü üzerime, uzun süredir ama çok uzun süredir bir umut ışığına ihtiyacım var..
Sesime ses, duama kabul bulmaya ihtiyacım var..
Yoksa yitip gidiyorum..

Yüreğim sanki parçalanıyor, yalnızlıktan üşüyorum..
Duygularım uyuşuyor..
Yanıp kavruluyorum, bu içimde ki şey, acizlik mi demeli? Yoksa yalnızlık mı? Kimsesizlik mi?
Adını bir türlü koyamadığım bu şey, sinsice işliyor kanıma, yavaş yavaş tüketiyor beni!
El-aman rabbim, yardım et bana..
ALLAH'ım kalmadı dermanım, takatim kalmadı..
Yardım et ne olur, tükendim..
Yardım  et ne olur, sana muhtacım..

Yanardağ gibi için için sönmez mi bu sinsi ateş?

Bilsen..

Bir bilsen içimde kopan fırtınaları..
Bir bilsen yetemediklerimi, yetişemediklerimi..
Oysa ne çok hayal biriktirdim biliyor musun çocukken ben hayata dair?
Çocukken de acılarım vardı, büyüyünce geçer sandığım...
Şimdide var çocukken hiç tanımadığım..

Yalnızlıklar ömür boyu bırakmazmış insanın yakasını..
Kimi, neyi olursa olsun insanın, o hep yalnızmış aslında..
Doğarken de yalnızmış insan, ölürken de..
Ve biliyor musun?
Yaşarken de..

Hiç biliyor musun?
Ben kendimi çok sevmiyorum, yaptıklarımın da doğruluğu konusunda endişelerim var..
Yapacaklarım için ise sadece dua edebiliyorum...
Yani kendime bile yabancıyım aslında..
Kendimden bile uzak..
Kendime bile kırgın..
Kendimden bile yorgun..

Benim sana hiç anlatamadığım, yüreğimi yırtan sancılarım var..
Gözlerimi her defasında kanatan hüzünlerim var..
Çaresizliğe bürünmüş umut kırıklarım,
Ve yaşanamadan yarım kalmış kimsesiz hayallerim var..
Yitiklerim, yitirdiklerim, yıkılmışlıklarım var..
Avuçlarım da belli belirsiz çatlaklar,
Göz yaşları gibi bir bir damlayan kan baloncuklarım var..

Bilsen ne kırgınlıklarım, ne tek başına kalmışlıklarım,
Koca koca hüzünlü yalnızlıklarım var..
Bir bilsen ah..
Ne boynu bükülmüşlüklerim var...
Bir bilsen büyütülmeyen ne çocukluk anılarım,
Koyu karanlıkta biçare kalmışlıklarım var..
Dört duvarlar arasında ne suskun haykırışlarım,
Ne acıya perçinlenmiş bakışlarım var!

Bir bilsen canıma batan ne kırıklarım var yokluklarda..
Ne sancıyan, nasıl şiddetle acıyan yanlarım var..
Saçları şefkatten mahrum, hiç okşanmamış bezgin çocukluğum,
Çocuk kalbi katledilerek parçalanmış yaşanamamış gençliğim var...

Bir bilsen ne çok aramak istedim seni,
Ne çok boynuna atlayıp sarılmak...
Yoklukla acıyan yaralarımı varlığınla sarmak..
Bilmiyorsun ya hiç bir şeyi !
Oysa bir bilsen şimdi içimdeki seni...

Ahh..
Bir bilsen ne yapamadıklarım,
Ne yapamayacaklarım var..
Bilsen, bilsen sen şimdi bana ağlardın..
İnan bilsen şimdi bana koşardın!

.............................zamansızlıklardan !
..................

Karman/çorman..

Uzunca bir gecenin sonunda Gabriel, ellerim üşüyor! Yüreğime bastıran sis gözlerimden akıyor yağmurların tınısında..
Denizler diyorum gri denizler, olsaydı belki biraz yeşil!
Aslında hikaye denizin kızına aşık bir korsandan geliyor.
Tek gözü bencillikle kör edilmiş ve alaylı maskenin takıldığı korsanın ellerinde diğerlerinden çaldığı hayaller var.
Öyle ki Picasso'nun tablolarına konu olan sızmış ve süngüye çekilmiş amansız aşk, baksana Picasso bile susmayı tercih etmiş..
Tablolarında ki karman çormanlık onu da zifiri bir suskunluğa itmiş..
Bir ressamın fırçasından yayılan hüzünler gibi, bir tuvale ince ince işlerken yalnızlığımı atlar koşuşturuyor yüreğimde.
Yüreği kırık Mecnun alıyor sazı eline, imkansız aşka tutulan Leyla için söylüyor manilerini.. Leyla öyle bir yangın ki sevgiliye ateş gibi yakıyor giydiği tüm gömlekler, zehir gibi keskin içtiği tüm şerbetler..
Bütün denizleri içse sönmeyecek içinde ki kor Leyla'nın..

Yar ise suskun!

Şişş.. Sessiz olun lütfen, artık feryat etmenin faydası yok!
Mamafih hanımefendi bu hayatın gailesine göre elimizden gelen her şeyi yaptık ama ne yazık ki Aşkı gelenin yaşama şansı yok!

Hastanız şiirlerimize konu olduğunda, fazla aşktan tükenmiş durumdaydı..
Tüm unutturma çabalarımız hiç bir sonuç vermedi..
Kısacası üzgünüz, hayallerinizi kaybettik!
Bundan sonra sesini yitirdi tüm kelimeleriniz, başımız sağ olsun...

.