BAŞLIK YOK, YANLIŞ OKUMADINIZ, GERÇEKTEN YOK..

Bu gün iş yerinde ki bilgisayarımı gereksiz dosya, resim ve verilerden arındırırken bir metin belgesi içinde başlığı ve tarihi olmayan bir şiir buldum..
Sanırım yine bir depreşim anıma denk gelmiş ve yazmışım..
Okuyunca kendime vay be ne yazmışım ama dedim :))))
Şimdi izninizle yayımlıyorum..
Her hangi bir başlık koyamadım, bu konuda fikir verebilirsiniz.
İyi olur yani :)))

BAŞLIKSIZ ŞİİR..



Yüreğimin müebbete tutuklu kaldığı vefasız sevgili..

Kır artık şu avare gönlüme vurduğun kelepçeleri..

Ne olur azad et artık hapsine mahkum ettiğin geceleri..

Uğrama artık, bana bırak dilimde yarım kalan heceleri...



Ey ömrümü benden çalıp giden gamsız ruh!

Her aklıma gelişin fütursuzca nefesimi kesiyor...

Senden kalan her hatıra beni bende katlediyor!

Baharlarımı yaktığından bu yana, günüme güneş doğmuyor..



Acımadan gözlerime, göz yaşlarıma hapsolan zalim!

Hiç mi vicdan kalmadı sende? Yeter ! Yeter bırak!

Tüketme ümitlerimden arda kalanları..

Yeter yüklenme üstüme, kalmadı ayakta duracak halim!



En masum rüyalarıma en acı ihaneti salan hain!

Ebedi aşkına mahkum ettiğinden beri beni hakim..

Dönmüyor artık dünyam, hapsoldum karanlığa,

Dolmuyor çilem çekmekle, ben yine ateşe talim...

Son Sigara..! // Bölüm 14

BÖLÜM  1 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  2 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  3 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  4 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  5 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  6 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  7 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  8 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM  9 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

BÖLÜM 10 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!
BÖLÜM 11 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!
BÖLÜM 12 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!
BÖLÜM 13 // OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ..!

Ayak sesleri beyninde yankılanırken Bora kafasını kaldırıp büyük bir merakla gelenin kim olduğuna baktı.

Açık olan salon kapısından yansıyan ışık gözlerini kamaştırdığından kendilerine doğru gelen kişinin sadece siluetini seçebiliyordu ama siluet kendilerine yaklaştıkça midesine kramplar girmeye şakakları zonklamaya başladı.

Gelen kişinin yüzünü net göremese de tahmin edebiliyordu.

Zeynep Hanım Melek'in elini sıkıca tuttu, Tevfik Bey ağır ve vakur adımlarla salonda yavaş yavaş ilerlerken Zeynep Hanım'ın kalbi yerinden çıkacak gibi şiddetli atıyordu. Dizlerinde ki derman hafif hafif kayboluyor, tansiyonun yükseldiğini tahmin ediyordu.

Eşi bu nikaha karşıydı ve şimdi bu düğünü berbat etmek için gelmiş olabilirdi ama Tevfik Bey'in yüzünde çok farklı bir ifade vardı Zeynep Hanım eşinin aklından neler geçtiğini kestiremiyor ama korkuyordu da.

Melek ise yüzünde bir gülümseme ara ara göz ucuyla Deniz'e bakıyor ve göz kırpıyordu.

Deniz yüreğinde bir sıcaklık Tevfik Bey'in yanlarına gelişini izlerken Bora'nın elini sıkıca tutuyordu. Bora'nın diken üstünde oturur gibi dik bir hal almasından gerildiğini anlamıştı. ama kendisi hiç endişelenmiyordu.

....

-"Efendim.."

-"Tevfik Bey, merhaba.."

-".."

-"Ben, şey.."

-"Evet, sizi dinliyorum!"

Tevfik Bey telefonun bir ucunda gergin bir şekilde beklerken ahizeden çok tanıdık bir sesin -"Hadi Deniz, hadi." dediğini duydu.

-"Baba.."

Tevfik Bey ne olduğunu anlamaya çalışırken alnındaki kırışıkları ovuşturdu.

-"Anlamadım." dedi gerçekten de hiç anlam veremediği bu tepkiye..

-"Ben Deniz, Bora'nın .." devamını getiremedi Deniz, hem heyecanlı hem endişeli yanlış bir şey yapmaktan korkuyor ama cesaretini kaybetmiyordu.

Tevfik bey telefonda kiminle konuştuğunu anladı, bir an ne olduğunu anlamadan elleri titredi. Hiç tanımadığı biri kendisine baba demişti. O bu evliliğe şiddetle karşıydı. Oğlunun ney-düğü belirsiz bir kızla evlenmesini istemiyordu.

Ama ahizenin öbür ucunda ki kırılgan ses öylesine içten bir "Baba" demişti ki.. Bir anda altüst olmuştu Tevfik Bey'in tüm düşünceleri. Sert bir sesle konuşmaya çalışarak;

-"Buyrun Deniz." dedi Tevfik Bey.

Deniz midesinde uçuşan kelebekleri bastırmaya çalışıp olanca cesaretini toplayıp hiç düşünmeden kalbinden dökülen kelimelerle konuşmaya başladı..

-"Benim hiç babam olmadı biliyor musunuz? Ben çok küçükken kaybettim onları. Yıllarca hep bir baba şefkatinin hasretiyle yandım tutuştum. Evet size layık bir gelin olamam belki ama beni tüm kusurlarımla kızınız olarak kabul edebilir misiniz?" dedi. Ağzından çıkanları duymuyordu bile..

Melek Deniz'in kolunu büyük bir sevgiyle sıktı, gözleri dolmuştu. 

Tevfik Bey'in herkese karşı olan sert kabuğunu tek kırabilen insan kızı Melek'ti ve bu fikir Melek'in aklına gelmişti. Babası aslında yufka yürekli çok iyi bir adamdı ama her nedense başkalarına karşı sert ve dikta eden bir tavır takınırdı.

Tevfik Bey olduğu yerde donup kaldı, bir şeyler söylemek istiyor ama konuşamıyordu.

Karşıda ki ses öylesine içten, öylesine muhtaç konuşuyordu Tevfik Bey istese de karşı koyacak kelimeleri bulamıyordu.

Deniz içinde yanan aile hasretiyle konuşmaya devam etti;

-"Düştüğümde beni kaldıracak, yalnız kaldığımda sırtımı sıvazlayacak babam siz olur musunuz?" Sözlerini tamamlayamadan Deniz, gözlerinde ki yaşlar inci olup akmaya başlamış, sesi çatallaşmıştı. Ama aldırış etmeden  ağlaya ağlaya konuşmaya devam etti.

-"Ben yetimim, ama bu yetimliği dindirebilecek olan tek kişi sizsiniz, ömür boyu bu eksikliği yaşadım. Ne olur beni babasız ve kimsesiz bırakmayın. Lütfen." Deniz hıçkırıklarla ağlamaya başladığında sözlerini zor bitirebilmişti.

Tevfik Bey Deniz'in sözlerinden öylesine etkilenmişti ki bir türlü konuşamıyordu. Ne diyeceğini bilmiyordu gözleri dolu dolu olmuş, konuşsa ağlayacaktı neredeyse. Deniz'in hıçkırıkları duyuluyordu telefondan. Tevfik Bey'in içi paramparça oluyordu sanki. Daha fazla o hıçkırıkları duymamak için telefonu kapattı.

Sonrasında ise ne olduğunu ne yaptığını bilmeden kendini bu salonda kendini hiç beklemeyen bu insanların arasında buldu.

...

Deniz heyecandan ve mutluluktan ne yapacağını bilmez bir halde bir anda ayağa kalktı ve Tevfik Bey'e doğru koşmaya başladı.

Bora ise iyice gerilmeye başlamış ve Tevfik Bey'in Deniz'e ters davranarak kalbini kırmasından korkuyordu. Bir an ne yapacağını şaşıran Bora'da bir anlık hareketle oturduğu yerden sıçrayarak Deniz'in peşinden hızlıca yürümeye başladı.

Zeynep Hanım olduğu yere çivilenip kalmıştı sanki ne yaptığını bilmeden olanları izlerken Melek'in elini öylesine sıkmıştı ki Melek söylenerek elini çekek zorunda kalmıştı.

Herkes nefesini tutmuş olacakları beklerken Melek ve Deniz diğerlerinin aksine Tevfik Bey'in neden geldiğini biliyordu.

Deniz nihayet koşar adımlarla Tevfik Bey'in yanına geldiğinde hiç bir şey söylemeden boynuna atlayarak sıkıca sarıldı ve kimsenin duymayacağı kadar kısık bir sesle;

-"Teşekkür ederim, çok teşekkür ederim babacığım!" dedi..

Tevfik bey hayatında ilk defa gördüğü bu kızın sevecenliği ve samimiyeti karşısında çok duygulanmıştı. Hayat garip tevafuklar ve güzelliklerle doluydu. Deniz'in iyiliği ve sevgisi her kalbe işliyordu, duyguları öylesine saf ve temizdi ki bu durumu Tevfik Bey'in de sert kabuğunu kırıp, katı kalbini yumuşatmıştı.

Tevfik Bey hiç bir şey için geç kalmamış olmanın verdiği mutlulukla kendisine sıkıca sarılmış olan bu yetim kızcağıza kendi kızı gibi sıkıca sarıldı. Bu görüntü öylesine güzel öylesine büyülüydü ki salonda ki onca kalabalığa rağmen çıt bile çıkarmadan herkes onları izliyordu.

Bora onların yanlarına geldiğinde ne olup bittiğine anlam veremiyordu. Ne olmuştu da ömrü boyunca hep yüzünde sert bakışlarını gördüğü bu adamın yüzünde şimdi nedamet ve mutluluk vardı.

Deniz babasına sıkıca sarılmış babası da Deniz'e aynı tepkiyi vermişti. Nihayet bir kaç dakika süren sarılma faslından sonra Bora hayatında ilk kez babasının ağladığını görmüştü. Öylece şaşkın ikisine bakmaktan kendini alamıyordu Bora.

Tevfik Bey ani bir hareketle kendilerine şaşkın şaşkın bakan Bora'ya da sarılınca Bora'nın endişeden kasılan bedeni bir anda gevşemiş, içinde nüfuz eden bir sıcaklık hissiyle gözleri dolu dolu olmuştu. Ömrü boyunca babasının kendine hiç böyle sarıldığını hatırlamıyordu Bora. Baba oğul nihayet kendilerini daha fazla tutamayıp ağlamaya başlamıştı.

Bir müddet birbirine sarılan baba oğul göz göze geldiğinde Bora gözlerini silip şaşkın ve mutlu bir sesle;

-"Ama baba, sen nasıl?" dedi. Bora henüz sözünü tamamlayamadan Tevfik Bey oğlunun sırtını sıvazlayarak;

-"Sanırım yarım kalan bir işimiz var, hadi önce onu tamamlayalım." diyerek oğlu ve gelinin kollarından tutup onlarla birlikte nikah masasına geldi.

-"Memur Hanım buyurun kaldığınız yerden devam edin. Kızımla oğlumu evlendirin artık." derken gözlerinde ki yaşlar hala akmaya devam ediyordu.

Bora ve Deniz el ele son derece mutlu bir şekilde yerlerine otururken Bora hala mutluluktan ne diyeceğini, ne yapacağını bilmiyordu..

...

Düğün öylesine güzel olmuştu ki herkes günlerce Bora ve Deniz'den ve düğünlerinin ne kadar güzel olduğundan bahsetmişti. Deniz ve Bora da babalarının bu mutlu günde yanlarında olmasıyla mutluluklarını ikiye katlamışlardı. Deniz için her şey mükemmeldi. Bu yaşadığı mutluluk ömrü boyunca çektiği acıla bir hediye olarak verilmişti sanki öyle hissediyordu.

Muhteşem geçen düğünün ardından ikisi bir kaç ay oradan oraya gezerek bal ayı yapmış ve mutluluklarına mutluluk eklemeyi ihmal etmemişlerdi..

Hayat güzeldi..

....

OCAK 2005

Düğünün üzerinden aylar geçmişti ama Bora ve Deniz hala aşklarından hiç bir şey kaybetmemişti.

Deniz yüzüne vuran günün ilk ışıkları eşliğinde gözlerini açtığında hemen sağına dönüp eşine baktı. Sanki bir gün uyandığında onu yanında bulamayacakmış gibi hissediyordu. Öyle çok seviyordu ki onu, her an görmek, sesini duymak ve sevdiğinin yanında olmak istiyordu. Neyse ki her zaman ki gibi Bora yanında mışıl mışıl uyuyordu.

Deniz tebessüm edip Bora'nın dudaklarına küçük bir öpücük kondurarak yataktan hafifçe doğruldu, artık karnı yavaş yavaş büyümeye başlamıştı.

Ve hareketleri büyüyen karnıyla birlikte kısıtlanmaya başlamıştı. Ayrıca son kontrole gittiğinde doktor ona çok dikkatli olması gerektiğini, bebeğinin erken doğma riski taşıdığını söylemiş ve ani hareketler yapmaması için sıkıca tembihlemişti.

Deniz doğrulduğu yerden dışarı bakarken doktorun dedikleri yine kulaklarında çınlamaya başlamıştı.

İçi ürperdi Deniz'in, havalar iyice soğumuştu. Yine yavaş bir hareketle oturduğu yerden kalkıp kapalı olan perdeyi iyice açarken havaya baktı. Sabah olmasına karşın havayı gri bulutlar kaplamış ve iyice karartmıştı. Deniz kendi kendine;

-"Yaz ne çabuk geçti." diye söylendi. Evet rüya gibi güzel bir o kadarda çabuk geçip gitmişti koskoca mevsim..

Deniz bu gün kendini bir garip hissediyordu ne olduğuna bir türlü anlam veremedi havanın kapalı olmasından sanırım diye düşünerek mutfağa gitti.

...

Dakikalar sonra Bora ne olduğun anlayamadan acı bir çığlık sesiyle uyandı...

(Devam Edecek)

Kalp C/Koştu..

Koştu, yetişemeyeceğini bile bile koştu..
Gidişini göre göre koştu..
Zamanı bile gerisinde bırakacak kadar hızlı, ama iskeleden ağır ağır ilerleyen vapura yetişemeyecek kadar yavaş, koştu..
Nasılda içine oturmuştu ayrılık oysa daha biraz önce "Banane ya.. Nereye gidersen git!" diye saçma sapan sözler sarf eden kendisi değil miydi?
Bir çırpıda, sevgilinin gözlerinden akan yaşlara aldırmadan dönüp arkasını aşklarından adım adım uzaklaşan da O'ydu.
Peki şimdi ne olmuştu da yüreğinde bir yangın alevlenivermişti, içinde tahammül edemeyeceği derecede sancıyan bu şey de neydi?
Bu güne kadar hep gel geç aşklar yaşamamış mıydı?
Sevgililerinin üç günlük hesaplarını tutup dördüncü gün kalpleri kıra kıra elveda dememiş miydi?
Hayata bir oyun penceresinden bakıp insanları oyuncak figürler yerine koymamış mıydı?
Bu güne kadar kaybedecek hiç bir şeyi olmayan laylaylom gönlü şimdi neden böylesine sızlıyordu.

Koştu, adımları birbirine karışırken yere düşüp bir yerini acıtması umurunda bile olmadan koştu..
Yetişemeyeceğini bile bile, ellerinden zalimce kaçıp gitmesine izin verdiği aşkına döndüremeyeceğini bile bile koştu..
Koca vapurun uçuşan martılar arasından duyulan düdüğünün acı sesi içini burka burka koştu..

Arkasından koştuğu şey ya da kişi sevdiği Dilek miydi? Yoksa kendi kör günahları mıydı bilemedi..
Ta ki iskelenin ucuna gelene, denize düşmesine ramak kalana kadar gözlerini yumdu ve koştu..
Yetişemeyeceğini, sonsuza dek kaybettiğini bile bile durmadı, koştu..

Hayret! Akrep bakışlarını ilk defa istila etmişti hüzün, cayır cayır buğulanan gözleri ilk defa yaşarıyordu,
Belkide kurumuş gönül topraklarında, küçük bir çiçek ilk defa filizleniyordu..
Kalbin kırılması, kalbin delice çarpması nasılmış ilk defa öğreniyordu..

Koştu yetişemeyeceğini bilerek, kendi aşkını kendi eliyle imkansızlara kurban edecek kadar cüretkar oluşuna söverek, ayağının altında ki toprak tuz buz olana kadar koştu...

İlk defa terk edilmişti ve ilk defa terk edilmek denen olay canını yakmış, ilk defa aşksızlık düşüncesi böylesine ürkütmüş, ilk defa kaybedilen sevgilinin yokluğu böylesine soğutmuştu tenini.

Sonunda durdu, sevgilisinin ağladığını hala görebileceği mesafedeydi vapur..
Ama uzatıp ellerini, yanaklarından yaşları silemeyeceği kadarda uzak..
Onları ayıran vapur yavaş ve vakur bir hareketle nazlı gelinler misali süzülürken denizin üstünde, sevdiğinin kıymetli damlaları batan güneşin yansımasıyla çarpışıp karışırken sulara..
Durdu, hayatında ilk defa yolun sonuna geldiğini, bundan sonrasının yaşanmaz olduğunu düşündü..
Durdu ve sol yanına dokundu..
İlk defa eline batan kırıkları hissetti, tuz buz olmanın sancısını duydu..
Ve sonunda kendinin de bir kalbi olduğunu fark etti..