Nerede Kalmıştık?

(Benim Objektifimden)

Üç harfti aslında "AŞK",

Oysa ne kitaplar yazıldı adına, ne şiirler ve ne şarkılar..

Ne yazıla yazıla anlatılabildi, ne söylene söylene..

Ne de doya doya yaşanabildi..

Sahi mutlu sonla biten "AŞK"lar bitmeye mahkum muydu?

Mutlu sonu olmayan mıydı "SONSUZ AŞK"?

 

Başlık Ne Olmalı?

Yazmalı mıyım ?

Ne yazmalıyım?

Ya da bu gün yolum yine neden bloggera düştü?

Aslında sadece öylesine bakıp gidecektim..

Zira eskisi gibi süsleyemiyorum kelimeleri içindeki acıyı, sevinci anlatırken..

Ne oldu bana bilmiyorum..

Sahi dünyaya ve insanlığa ne oldu onu da bilmiyorum..

Eskiden bireysel acılarım vardı, şimdi dünyanın gidişatına bakınca kurumsal acılarım da cabası oldu..

Katmerlenerek çoğalıyor yaşanmışlıklar, yaş alıyorum her geçen yıl, yaşlanıyorum..

Baharları severdim eskiden, hoş ine seviyorum ama eskisi gibi tatlı gelmiyor artık ağaçların yeşillenmeye çalışan kuru dalları, çiçek açan yanları..

Zira zamanın, dünyanın, teknolojinin, insanların bireyselliğinin, samimiyetsizliğimizin geldiği nokta ve gittiği yer daha da ürkütüyor her geçen gün..

Dedim ya bireysel acılarım vardı şimdi kurumsal korkularım da mevcut..

Kafamın içini ortaya döksem var ya..

Sorguladıklarım, sevdiklerim, boğulduklarım, kaybolduklarım, yaşadıklarım, yaşayamadıklarım..

Dipsiz bir kuyu işte, ondan iki kelimeyi toparlayıp bir araya getiremeyişlerim..

Ne diyordum, işte yazmalı mıyım? ya da ne yazmalıyım hiç bilmiyorum..

Sadece elim istemsizce YENİ YAYIN butonuna gitti..

Neyse benden bu günlük bu kadar..

Hala buralara uğrayan vefalı insanlar var biliyorum, hepsini saygı ile selamlıyorum..

Hala arada yazdığım postaları okumanız ve yorum bırakmanız inanın bende o kadar değerli ki..

Bana kendimi değerli ve iyi hissettiriyorsunuz..

Sizi hiç tanımıyorum ama gerçekten saygı duyuyorum, seviyorum..

Ve hep dua ile anıyorum..

"İyi ki varsınız."

Mutluluk, huzur ve güzellikler sizinle, hepimizle olsun..

Bir sonraki uğrayışa kadar selametle kalın..

Saçma..

Bir gün dedim..

Kim bilir kaç gün hep "bir gün" dedim..

Bir'i birle belki de bin ettim..

İçimde kendime dair ne varsa yerle yeksan edip, yok ettim!

Sönmedim ama yanmıyorum..

Dinmedim ama yağmıyorum...

Gülmedim ama ağlamıyorum..

Yok olmadım ama "VAR" da değilim..

Bir hiçlik içerisinde benliğimi yitirdim..

Bana dair ne var diye sorarsan,

Bazen hayallerim, bazen hayat gailesi, bazen hüzün..

Çoğunlukla bir umutsuzluk girdabında debeleniyorum..

Dedim ya hep "bir gün"ün ufuğunda şafağa gebeyim..

Ummuyorum aslında artık "bir günleri" ama unutmuyorum da..

İşte böyle garip, saçma sapan bir yerlerdeyim..

öylesine

Bir tuş kadar yakınsın belki..

Ama senelerce uzak..

Kanadı kırık bir kuş yüreğim, uçamıyor ki..

Özlemlere sığınıp, kuytu bir köşede sadece ağlıyorum şimdi..

Baktıkça anılara, düştükçe hatıralarıma sızlıyorum sadece...

Elimde kalan ne var ki sessiz ve imkansız hayallerden başka..

Söylesene kaç sene daha yetmeyecek seni benden silmek için..

Daha kaç damla gözyaşı ile yıkamalıyım kalbimi..

Daha kaç kez kahrolup, alışmaya çalışmalıyım ki..

En çocuksu yakarışlarımla sessizce diliyorum..

Bir mucize olsa, gelsen..

Silsen buselerinle gözyaşlarımı..

Ruhumda açılan yaralarımı öpsen sakince..

Uçsuz bucaksız karanlıklarımda sarılsan ve korkma ben artık buradayım desen..

Nefesini hissetsem saçlarımda  ılık ılık..

Kalbim kalbinde atsa..

Hayatımda ilk defa mucizeler gerçek olsa..

Mucize, mucize, mucize, mucize..

Evet olsaydı mucize diye bir şey, kesinlikle sen olurdun bana..

Canım yanıyor kelimesi anlatmıyor artık içimdeki şeyi..

Bunun bir tarifi bir tanımı yok inan..

Nasıl desem..

Yokluk içerisindeyim..

Sanki aldığım nefes ciğerlerimde tükeniyor..

Sanki içime her çektiğim hava ile biraz daha nefessiz kalıyorum..

Parmak uçlarımda bir acı, sol göğsümde bir yumru, gözlerimde delice bir sızı..

Dişlerimi bir birine geçirip çenem uyuşana kadar sıkıyorum çoğu zaman kendimi, damlamasın diye gözlerimden acılar..

Sürekli bir şeylere çabalıyorum, düşünmemek için seni, beni, bizi..

Sahi biz hiç 'biz' olmadık ki...

Yolumu çeviriyorum senden geçen sokaklardan, kaçıyorum sana gelen sapaklardan..

Sonra bir zeytin görüyorum, zeytin gözlerin düşüyor aklıma..

Sonra bir gül görüyorum güllerin düşüyor yüreğime..

Hepsi bahane aslında ben seni hiç unutmuyorum ki bir şeyler hatırlattı diye bahaneler sunayım..

Seni aklımın karanlık köşelerine atıyorum, üstüne milyonlarca kelime, saçma hatıralar fırlatıyorum..

Yok inan olmuyor en saçma bir kalem bile seni düşünmem için yetiyor..

İçimde çınlayan hüzün hep senin adınla sesleniyor bana..

Tüm acıyı senden biliyorum, elimi kessem senin yüzünden diyorum, ayağım taşa takılsa sana kahrediyorum..

Ne garip senin ise haberin bile yok bunlardan..

Bazen düşünüyorum, belki de umuyorum salakça acaba hisseder mi diye?

Milyonlarca acabam var sana, bize dair..

Biliyorum bu dünyadan yanımda bir tek onları götürebileceğim ve hep soracağım,

Gerçek ne????? diye..

Yazsam yazsam, sayfalarca, bir acımı bir sevgimi döksem kağıtlara geçer mi?

Biter mi????????????????????????????????????

B/S'en..

Ben; 

Hangi bilinmez tarihin adıyım? 

Hangi meczup yılın geçip gitmiş bir günüyüm? 

Kaybolan garip bir zaman içerisinde, 

Başı boş kalmış anılardan sadece herhangi biriyim.. 

Bilmiyorum şimdi neredeyim.. 

Bilmiyorum hangi isim, kiminleyim.. 

Adını bilmediğim bir yerlerde, 

Yerini bilmediğim duygularda.. 

Kapkara, zifiri bir geceyim.. 

 ... 

 Sen; 

Yine düştü gece bakışların ağarmayan şafağıma.. 

Yine düştün hatrıma ansızın.. 

Yine düştüm sönmeyen bir ateşin içine.. 

Ölsem ölemiyorum, gülsem gülemiyorum.. 

Öylesine işte, öylesine yaşayıp gidiyorum.. 

Bazen keşke diyorum, bazen bir gün.. 

Bilmiyorsun ki, 

Bilmeyeceksin ki, 

Ben bu kelime arasında yavaş yavaş bitiyorum..

Mevla Neylerse Güzel Eyler..

 

Kaynak:Erzurumlu İbrahim Hakkı - Marifetname

Sessizlik..

 

Ne yazacağım diye düşünürken yine "yorgunum" kelimesi geldi aklıma..

Düşünüyorum da gerçekten yorgunum..

Ruhum yorgun, bedenim yorgun, hayallerim yorgun en çokta umutlarım yorgun..

Bitik ve tükenmiş hissediyorum.. 

Yapayalnız, kimsesiz..

Geçmişimle kavgam, geleceğime ise güvensizliğim bitmiyor...

En kötüsü de ne biliyor musun bunu kendime yapan bendim!

Ben seçtim!

Evet belki seçerken umduklarım farklıydı..

En çokta bu yüzden kızgınım kendime..

Neden kendimi bitmeyen bu yalnızlığa mahkum ettim..

Şimdi yeniden bir hikaye yazamayacak kadar yorgunum..

ALLAH'ım çaresizliğim sanadır..

İçimde bitmek tükenmek bilmeyen bu kavgadan bu sızıdan bu pişmanlıklardan yoruldum..

ALLAH'ım kimsesizliğim, hüsranlarım sanadır..

Durmayan bir karanlığın içinde yitip gidiyorum..

Bu öyle derin bir girdap ki tüm vücudumu saran bir mecalsizlikle karşı bile koyamıyorum..

Ölsem, ölemiyorum..

Kalsam, yaşayamıyorum...

bir ihtimal var mı...........................................................................................................

Özlüyorum...

Dünyanın tüm gam yükü sanki gelip oturdu sırtıma..

Özlüyorum..

Çocukluğumu, masumluğumu, sıcak gülüşlerimi, içten sevinçlerimi..

Dünlerimi, dünkü hayallerimi..

Eski zamanları, eski şarkıları, eski dostları, eski yılları..

Ben sevemedim bu günleri,

Bilmiyorum kaç hicran daha tüketmem gerek bu hayat yolunda..

Bilmiyorum kaç kere daha gitmeliyim kendimden..

Bilmiyorum kaç kere daha vazgeçmeli..

Daha kaç hayali tüketmeliyim..

Daha kaç kere yoruldum diye haykırmalı, ağlamalı, yıkılmalıyım?

İçimdeki karanlık yine esir aldı beni, hayallerimi, yarınlarımı, yaralarımı..

Yanıyorum, kanıyorum, ağlıyorum, Sessiz sessiz haykırıyorum.. 

Sustum.

ALLAH'ım bu haykırışım, duam, çaresizliğim sanadır.. 

Sen aydınlat beni..

uğradım sadece..

Arada kendime uğradığım gibi uğradım bu gün bloggera..
Düşünüyorum da.. 
İç sesimmiş burası benim..
Neredeyse 1 yıldır uzağım buraya dolayısıyla kendi içime..
Hayat meşgalesinde öylesine maskelerden birini takmış zaman atlatıyorum işte..
Artık içimden de kaçar oldum..
Hani diyorlar ya bir şeye çok maruz kalırsanız kaşarlanırsınız onunla diye..
Ben acılarla kaşarlanamadım bir..
Belki de acının ta kendisi olduğumdandır..

Dedim ya, geri gelmedim uğradım sadece..
Ama çok saçma değil mi gitmediğim bir yere nasıl uğrayabilirim..
Kafamda deli sorular, öyle işte..
Ben işte, her zamanki Nursalkımı..

Karışığım

Zihnimde değişik, meftun, belli belirsiz bir mazi..
Karışığım, biraz ürkek, bira umutlu ama en çokta yoksun hissediyorum..

"Ben kimim?
Neyim?"

Sürekli sorup durduğum bu sorulara sanki her gün biraz daha cevapsız kalıyorum..
Çoğunlukla yitik, bazende donmuş hissediyorum..

Hayat dediğim yaşam formuna bir kaç hareket ve değişiklik serpiştirip yaşıyorum..
Her günüm bir öncekinden farklı ama yine de dünümün tekrarı..

Bir gün öleceğim evet hatta belkide bir saniye sonram bile yok, kim bilir ki?
İnsan öleceğini bilir ama nedense hiç düşünmek istemez..
Geleceğinden emin olduğum ama hiç konduramadığım bir sona,
Ölüme doğru giderken adım adım,
Düşünüyorum, hayatım boyunca neden hep yarım hissettim ki?

Çok anlamsız biliyorum ama zayıflığım ve zavallılığım yüzünden bana zarar veren şeyleri ve insanları hayatıma yerleştirip vazgeçilmez yapan bendim..
Bildiğim halde neden hala devam ettiriyorum bunu?

"Ben kimim?
Neyim?"

İnsan denen varlık nasıl bu kadar karışık, çözemiyorum..
Aklımdan geçip giden milyarlarca düşüncenin girdabında boğuluyorum..


Yaşıyorum, her günüm bir öncekinden biraz farklı ama yine de dünümün tekrarı..
Yaşıyorum her gün biraz daha azalarak ve aynı zamanda biraz daha büyüyerek..
Büyürken nasıl bu kadar küçülebiliyorum?
Çoğalırken nasıl böyle azalabiliyorum..?
Bilmiyorum, bilemiyorum..
Karışığım!

Ben Kimim?

Hırçın, ruhsuz, yorumsuz..
Tüm duyguları yara bere içinde..
Karanlıkla garip bir bağı olan..
Yorulmuşluklarının sayısızlığı kadar donuk..
Bitkin, halsiz ve birazda ağrılı sancılı..
En çokta yalnız..

Bilmiyorum ben kimim..
Gerçekten kendimi tanımıyorum..
Bildiğim tek şey ise öyle iyi rol yapıyorum ki,
Kendimi bile kandırıyorum..

Yoruldum

Bomboş..

Ruhum yırtık, hayallerim flu..

Nerede geç kaldım ya da nerede erken davrandım bilmiyorum..

Bildiğim tek şey her zaman söylediğimden farklı değil.. 

Yoruldum..

yor/ul/dum..

Çırpındıkça batıyorum sanki..
Anladım ki direnmek imkansız artık hayata..
Tüm damarlarımı saran hissizliğin tek fani bir arzusu kaldı artık..
Oda sonsuzluğa ulaşmak..

Yıktım geçtim kendimden kalanları..
Anıları, geçmişi, geleceği yaktım..
Savurdum küllerini garip bir tebessümle..
Yarımdım hiç oldum..
Kimsesiz, sessiz, tüm duygulardan azat edilen bir cesedim şimdi..

Yordum kalbim seni..
Özür dilerim bende çok yoruldum..

Sana sığındım rabbim, sen bana mukayet ol..

Yardım Et Ya Rab..

Ya rabbi içimde ki bu ince sızı yavaş yavaş çürütüyor beni
Ya rabbi vücudumun her noktası ölüm oldu ölüyor..
Ya rabbi yıkılıyorum en ufak bir tebessümün altında..
Ya rabbi öylesine kara bir delik ki yuttukça yutuyor, çektikçe acıyor..
Ya rabbi ben aciz, günahkar, çaresiz, kimsesiz bir zavallıyım..
Ya rabbi geldim kapına yüreğimde ki bu amansız sancıya çare olacak bir tek sensin,
Ya rabbi sana açtım ellerimi bu avuçları huzur ile dolduracak olan yalnızca sensin..
Ya rabbi biliyorum günahım boyumdan büyük,
Ya rabbi biliyorum huzuruna kabule bile layık değilim..
Ya rabbi biliyorum isyanlarım, şuursuzluğum, şükürsüzlüğüm beni bu hale getirdi..
Ama ben yine de her halimle sana muhtacım..
Kimsesizim ya rabbi..
Nefessiz kaldım sanıyorum ama ölmüyorum ya rabbi..
İçten içe çürüyorum, kanıyorum, acıyorum ya rabbi..
Boynumu büktüm kapına geldim aciz bir dilenciyim..
ALLAH'ım beni senden başka huzura erdirecek olan yok, derdime senden başka derman yok, dualarımı senden başka kabul edecek hiç bir makam, mevki yok..

Ben aciz kulun, Rahim ismi şefirinden medet umarak kapına geldim. sen bana rahmet et..
Ben günahkar kulun Gaffar ismi şerifinden medet umarak huzuruna vardım ben beni affet..
Ben ümit ile ümitsizlik arasında incecik bir çizgide sallanırken Mucib ismi şerifinden güç kuvvet alarak ellerimi açtım..

Sen sesime ses ol ya rab, kimsesizliğime dost ol..
Sen acılarıma merhem, dertlerime şifa ol..
Ya rabbi ben aciz kulunun ettiği duaların cürmü ne kadar ki senin hazinenin yanında..
Denizde damla bile sayılmaz...
Sen dualarımın huzur ile kabulünü göster Ya Mucib..
Hatalarımdan pişmanım ALLAH'ım, Ya Gaffar beni bağışla ve bana yardım et..
Bir tek sana muhtacım ey ismi azamın sahibi..
Sen bana nefes, gönlüme huzur, geçmişime mağfiret, geleceğime umut ol..

Sen yardım et rabbim, sana sığındım..

Sus / Pus .. - 2014/12

Gözler dolar ya bazen,

Sözler de dolar o zaman!
Kalem kelama bürünür akar ellerinden!
Kelimeler bu sefer kifayet eder acılara...
                                                                       Amansızlıklara...
                                                                                                        Kaybolmuşluklara...

Hasretlerle büyüttüğün bir aşk,

Hiçsizliklere kurban edilir bir çırpıda..

Aslında öylesine güneşli hayaller yapıştırmışsındır ki hatıra defterlerine,
Ezip geçenin umurunda bile olmaz!

Bir bir kara kapaklar kapatılır rüyalarının üstüne üstüne..
Zaman saliseler hükmündeyken senin için,

Ellerine verilen mutluluğun vadesi dolmuştur, tüm umutların geri alınır faiziyle..

Zaman sanki düşman kesilmiştir..
Ne akar, ne geçer, ne yerinde durur..
Ne anlama geldiğini bilmediğin "bir müddet" isimli zaman dilimi geçer gider hayatından,
Diğer çalınanlarınla birlikte!

Kulakların uğuldar, kalbin burkulur..
Kendi kendine cevapsız sorular sorarsın,
Bilmezsin ki şimdi bunun hesabını kimden sorasın!
Sonra çaresizliklerin devralır içinde ki cılız sesin hakimiyetini;
Sesler beyninde duyulur,
Sorarsın!
Ah be hayat, ah be..
"Söylesene bir insan kısacık ömründe neden böyle yorulur.."
Sorarsın!
"Söylesene tüm yaşanmışlıklar bir anda nasıl yok olur..
Sorarsın da
Bir cevap bulamazsın!

Dünya dediğimiz bilinmezlik girdabı döner durur,
Günler günlerden, aylar senelerden çalınır!
Bir gün gelir anılar yine gelir gözlerini bulur...

Öyle imkansızdır ki her şey artık!
Başka haksız aşklar görürsün için kıyılır..
Neyin var neyin yok hepsi bir bir etrafa dökülür..
Kurduğun ufacık dünyan vardır, o da apansız başına yıkılır..


Biter her şey, tıkanır nefes soluk borunda!
Kulaklarını kapasan da, dudaklarını mühürlesen de,
Gözlerinde dile gelir yanmışlık ve tüm acı yaşanmışlık!
Kalmaz bünyende bir dirhem güç,
Yıkar geçer seni aşk ufacık bir El-Veda da...


El-Veda..
Gel/me artık bana..

Eyvallah..

Ruhumu artık özgürlüğe teslim ediyorum ..

Kendimi zamansızlıklarda kaybetmeyi seçiyorum..

Sır yok, huzur yok, umut yok, yarın yok..

Kendimi kendi içimde öldürüyorum..

Ne varsa benden geriye kalan..

Ne varsa acılarımdan geriye kalan..

Artık..

Hepsine, her şeye eyvallah..!

Gidiyorum..

Haftaya ufak bir yolculuğa çıkıyorum.. 

Bulunduğum ülkeden biraz uzaklaşacağım..

Daha çok manevi bir yolculuk, 

Kendimden, hırslarımdan, bitmeyen isteklerimden uzaklaşacağım..

Ruhum belki de nefes alacak bilmiyorum..

Sadece herkese hoşçakalın demek istiyorum..

Haklarınızı helal edin, (varsa benden yana herkese helal olsun)

 ALLAH'a emanet olun..

zLş..

Susmuyor içim..

Susmuyor içim..
Bir şarkı çalıyor ve gözlerime hücum ediyor buğular..
Yutkunurken hayaller takılıyor kursağıma..
Savruluyorum anılar penceresinden, sarsılıyorum iliklerime kadar..

Keşkeler adeta intikam almak istercesine vuruyor can damarımdan..
Ellerim üşüyor, ateş basıyor yüreğimi!
Mazi acımasızca sayıp sövüyor sanki hiç durmadan..

Nasıl diyorum, neden diyorum, niçin diyorum..
Soruyorum avuçlarımda biriken tüm kelimelerle..
Ama bir türlü verecek cevap bulamıyorum..

Kaç yıl geçti, kaç hece yitip gitti bilmiyorum..
Kaç kalem tükendi, kaç bahar soldu?
Bilmiyorum..
Bildiğim tek şey içimde ki şu deli özlemi tüketemiyorum..
Acıyanlarımı avutamıyorum..

Yoruldum..

Sensizlik..

Gözleri gözlerime değen adam,
Yaktığın şehirlerim, şimdi hüzün yağmurları ile yıkanıyor..
Ruhumda beni terk ettiğin ıssızlık, her geçen gün biraz daha sarıyor..
Avuçlarım yavaş yavaş soğuyor, parkamlarım sensiz, sessiz kanıyor..
Gözlerimi yumdum gözlerinde, göz yaşlarımı hapsettim hayalinde,
Hıckırıklarımı da susturdum,
Ama sahiplendiğin yüreğimi azat edip, senden gittiğimden beri teselli edemiyorum..

Ellerim ellerinde kalan adam..
Ruhum en son bıraktığın gibi hala darma dağın,
Şimdi dudaklarım kirli, bedenim bitkin ve sersem...

Sensizlik gece gibi çöküyor üstüme,
Sensizlik deprem misali yıkıyor duvarlarımı..
Sensizlik sel gibi çağlayıp götürüyor sabırlarımı..
Sensizlik bir bir kırıyor kanatlarımı..
Sensizlik şimdi azrail oldu,  alıyor canımı!

Sızlıyorum...

Yokluğun şimdi kıyamet gibi kopuyor bende..

Bitişleri oynuyorum..

(Çok eskilerden )

Sahi bir gün gelsen buraya, duysan bu şarkıyı,
hatırlar mısın benim gibi?
sızlar mı gözlerinin en derinlerinde bir yer seninde?

Özlem..

Uzun zamandır içimde adını koyamadığım bir geçmiş özlemi var..
Her gün aklımın bir köşesinde teknolojinin gudubetinden uzak insanları, yemekleri, sokakları, oyunları masum 90'lı yıllar düşüyor içime.
Öyle böyle bir özlem değil, resmen yakıyor içimi..
Çocukluğumu özlüyorum..
Aslında fark ettim ki özlediğim şey teknolojiden uzak ve arınmış bir yaşam..
Özlediğim şey masumiyet, saflık, temiz kalplilik, yardımseverlik, huzur sokakları, mertlik...
Neden hep eskide kalmış gibi hissediyorum bu duyguları..
Geçmişe olan özlemim büyüdükçe geleceğe olan kaygılarım da büyüyor..
Gittikçe daha da mutsuzlaşıyorum ve tabi ki umutsuzluk içime daha da bir çöküyor..
Depresyon denilen dipsiz kuyular da mıyım?
Duygularımın daha doğrusu duygusuzluklarımın adını koyamıyorum bir türlü..
Dehşet bir özlem ve huysuz bir korku var sadece..
Ne yapacağımı bilmiyorum, ne yapmalıyım bilmiyorum..
Sadece korkuyorum..